Sztuki wizualne
Zuzanna Janin
Sztuki wizualne
Urodzona w 1961 roku. W latach 1980-87 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tworzy rzeźby, instalacje, environment, obiekty fotograficzne, rysunki, wideo i instalacje dźwiękowe. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki RP, Pollock-Krasner Foundation w Nowym Jorku oraz Kultur-Kontakt we Wiedniu. Dwukrotnie nominowana do udziału w Biennale Sztuki w Wenecji. Jest finalistką nagrody Adi Prize for Art 2003, w 2006 roku otrzymała nagrodę główną na ViennAfair (wraz z Agnieszką Rayzacher) i w tym samym roku wyróżnienie za najpiękniejszą książkę roku 2006 za projekt Sztuka polska na okładkach Serii Antropologicznej (Państwowy Instytut Wydawniczy).
W 2003 roku zainicjowała powstanie w swojej pracowni przy ul. Foksal w Warszawie niezależnego miejsca sztuki pod nazwą lokal_30, które prowadzi wraz z Agnieszką Rayzacher i Michałem Suchorą. W lokalu_30 odbywają się wystawy i wydarzenia artystyczne, a jego twórcy promują z sukcesem polską sztukę poza granicami kraju.
Od 2004 roku jest twórczynią fikcyjnej telewizji o sztuce studio_telewiZyJne: prowadzi Art_Talk_Show z ludźmi sztuki w galerii lokal_30.
Podmiotem i najważniejszym punktem odniesienia twórczości Zuzanny Janin jest ona sama. Artystka czerpie inspiracje ze swojej biografii emocjonalnej, przetworzonych przez czas wspomnień, pamięci ciała, jego relacji z otoczeniem. Buduje w ten sposób "samokreujący się powoli obraz ludzkiego życia i kondycji człowieka". Obraz ten jest zmienny, inny na każdym odcinku czasu i właśnie ową zmienność, nieuchwytny stan "pomiędzy" uczyniła artystka podstawową strategią swojej sztuki.
Na początku lat 90. Zuzanna Janin tworzyła "pokrowce", formy przestrzenne ze zszytych ze sobą kawałków surowego, półprzezroczystego jedwabiu. Obiekty te były materialnymi obrysami znajomych przedmiotów (Biurko, Portal, Pokrowiec na latarnię) i negatywami przestrzeni (Dom, Pokrowce na przejścia), które zachowały sugestię ich kształtu. Były to najczęściej formy zamknięte, niedostępne od środka dla widza, chociaż czasami pojawiały się też konstrukcje otwarte, do wnętrza których można było wniknąć. Źródło inspiracji dla tych prac stanowiła pamięć artystki o miejscach, wnętrzach i przedmiotach związanych z jej osobistą historią - była to próba materializacji powidoków z przeszłości, nawiązania z nimi intymnego kontaktu. Nieco później powstała seria Pancerzy z papieru ściernego, dopasowywane do ciała opakowania przypominające zbroję.
Od połowy lat 90. Zuzanna Janin realizowała cykl zdjęć składających się na fotoinstalację Idź za mną, zmień mnie, już czas. To zatapiane w przezroczystych laminatach zdjęcia przedstawiające fragmenty ciał (ręce, nogi, torsy) artystki i kobiet, z którymi jest blisko spokrewniona. Zdjęcia nakładane jedno na drugie tworzyły rozmywający się obraz, autoportret artystki zapisany w czasie przeszłym, teraźniejszym i przyszłym. Rozwarstwiona, pozbawiona tła fotografia przybiera formę rzeźby, przestrzeni ciała. W innych pracach Zuzanna Janin zatapiała w laminacie materialne, ale ulotne, ślady egzystencji swojego ciała: paznokcie, włosy, warstwy naskórka, krew.
W drugiej połowie lat 90. artystka zaczęła konstruować ażurowe rzeźby z mosiężnego drutu, których struktura przypomina trójwymiarową siatkę z programu komputerowego. Rzeźby z drutu przedstawiają m.in. sylwetkę artystki Słodka dziewczyna (Zuzanna), powiększone fragmenty jej ciała, biodra złączone w akcie seksualnym (Czy naprawdę tego chcesz - wirtualnego seksu?, 1998/99). Rzeźby te Janin pokrywała zazwyczaj puszystą watą cukrową, która wraz z upływem czasu zmieniła się w twardą, karmelową, słodką "skórę". Artystka łączyła też ażurowe formy rzeźbiarskie z projekcją wideo, jak w przypadku Czaszki i Tańczącej, 1998.
Pamięć, jeden z podstawowych wątków twórczości Zuzanny Janin, pojawia się w jej pracach m.in. jako pamięć miejsca, przedmiotu, pamięć genetyczna zapisana w ciele, jako zasób informacji przechowywanych w umyśle. Instalacja Moja Pamięć (1993-99) zaprezentowana została po raz pierwszy na wystawie "Co za piekło, co za raj" w 1999 roku w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. Na ścianie w sali galeryjnej zawisło ponad tysiąc tabliczek z pleksi z wygrawerowanymi nazwiskami osób, które artystka spotkała w swoim życiu i zapamiętała, podłoga wyłożona była miękką gąbką, a w całym pomieszczeniu unosiła się gęsta, sztuczna mgła. Pracy towarzyszył aneks internetowy: wszyscy, którzy odnaleźli swoje nazwisko na tabliczkach z pleksi, mogli wejść na stronę internetową artystki i za pomocą specjalnie przygotowanego programu kontynuować grę z własną pamięcią budując w ten sposób fragment "pamięci interpersonalnej".
W 2001 roku w Galerii "Zachęta" Zuzanna Janin zaprezentowała projekt "ILoveYouToo/JaCiebieTeż", którego głównym elementem była instalacja wideo Walka. Artystka, po prawie trzymiesięcznych treningach, rozegrała wielorundowy pojedynek bokserski ze znanym bokserem, Przemysławem Saletą. Zarejestrowaną walkę widz mógł śledzić z ringu bokserskiego na pięciu ekranach jednocześnie. Zuzanna Janin posłużyła się boksem jako metaforą życia, które jest nieustannym pojedynkiem, grą silnych emocji występujących w relacjach między ludźmi.
Na wiosnę 2003 roku Zuzanna Janin rozpoczęła realizację projektu Widziałam swoją śmierć, do którego przygotowywała się od kilku lat. Praca ta, prezentowana w formie rozbudowanej multimedialnej instalacji, w sposób bardzo osobisty dotyka problemu śmierci, nieobecności, odejścia. Artystka podkreśla, że u źródeł projektu tkwiło pragnienie urzeczywistnienia niemożliwego do zrealizowania marzenia, aby zobaczyć własny pogrzeb, doświadczyć świata po śmierci. Pierwszym i kluczowym etapem projektu była zorganizowana w tajemnicy akcja artystyczna, która zakładała przekroczenie kulturowego tabu, jakim jest śmierć i pogrzeb. Artystka zamieściła w prasie nekrologi o swoim odejściu i podała datę pogrzebu na jednym w warszawskich cmentarzy. Zainscenizowana ceremonia pogrzebowa odbyła się z udziałem przybyłych żałobników, brała w niej udział także sama artystka ucharakteryzowana na starą kobietę. Nakręcony materiał dokumentacyjny posłużył Janin jako punkt wyjścia do pracy nad filmem wideo prezentowanym później wraz z seriami fryzów fotograficznych, obiektami i różnymi formami wypowiedzi-komentarzy o wydarzeniu, które wzbudziło ogromne kontrowersje w mediach i środowisku artystyczno-intelektualnym.
Kolejnym rozwinięciem tematyki śmierci jest projekt wideo Zuzanny Janin Siedem śmierci (2003/2006) prezentujący hipotetyczne sposoby odejścia artystki. Przywodzi on na myśl dość szczególny katalog rodzajów śmierci na życzenie. Obrazom śmierci towarzyszy dramatyczny dance macabre w wykonaniu nagiej postaci. Janin prezentuje też wyselekcjonowane cykle zdjęć pod tym samym tytułem ukazujące, niczym dokumentacja z kroniki policyjnej lub sceny z filmów kryminalnych, m.in. martwe ciało w wannie, postać leżącą w kałuży krwi na chodniku czy w lesie pośród liści.
Od 2003 roku artystka tworzy i rozbudowuje cykl Pasygrafia, na który składają się przestrzenne prace rzeźbiarskie i akcje performatywne. Pasygrafia to międzynarodowy język symboli i kodów, którym może być np. podatny na zmieniające się trendy strój wraz z wpisanymi w niego znaczeniami.
Do cyklu Pasygrafia należy m.in. praca Security Service. Let's Have a Rest (2005), rzeźby/meble/pufy wykonane z uniformów pracowników służ miejskich, anonimowych strażników bezpieczeństwa. Miękkie siedziska z gąbki obszyte zostały czy wręcz wirtualnie "ubrane" w ich odzież i umieszczone w galeryjnej przestrzeni, zapewniając komfortowe miejsce do odpoczynku i refleksji nad sztuką. Nasz komfort funkcjonowania w przestrzeni publicznej też jest uzależniony od pracy ludzi noszących podobne uniformy. W pracy Pasygrafia. Rzeźba demokratyczna pokazywanej w 2008 roku w redakcji "Krytyki Politycznej" artystka posłużyła się fragmentami ubrań i strojów określających naszą pozycję w strukturze społecznej.
W tym samym czasie powstawała seria prac wideo, w których Zuzanna Janin pokazuje skomplikowane emocjonalnie relacje między ludźmi (Pomiędzy), a także relacje między ludźmi a ich marzeniami czy lękami (Dreams, Moje ulubione dzieło sztuki, Niewidoczna Kolekcja, Synagoga).
W 2007 roku Janin zrealizowała projekt wideo Tuż przed. Muzeum idealne, w którym odnosi się do bardzo aktualnej wówczas idei Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Tuż przed rozstrzygnięciem konkursu na ten długo oczekiwany obiekt odwiedziła wielu artystów w całej Polsce, prosząc ich o wypowiedzi o tym, jak wyobrażają sobie idealne muzeum. Powstał interesujący paradokument włączający się w dyskurs o koncepcji i kształcie tworzonego miejsca sztuki, a zarazem przedstawiający oczekiwania, jakie mają wobec niego sami twórcy. Praca składa się z dwóch, wyświetlanych równolegle projekcji: na jednej zarejestrowane zostały rozmowy z artystami, na drugiej zaś można było obejrzeć, jak wyglądają ich pracownie.
Prace z cyklu Solaris Zuzanna Janin zaprezentowała po raz pierwszy w maju 2008 na wystawie "The Time of Cruel Miracles Is Not Over" w Federico Bianchi Contemporary Art we Włoszech. Inspiracją do ich powstania była powieść Stanisława Lema o tym właśnie tytule. Artystka nazwała tak niewielkie rzeźby wykonane z betonowych kostek i ubrań: starych pończoch, sweterków, sukienek itp. Poprzez zestawienie dwóch tak różnych materiałów jak np. elastyczne rajstopy i chropawy, surowy beton w pracach pojawiło się silne napięcie między tym co anonimowe i publiczne, a tym co osobiste i intymne.Zuzanna Janin w wieku 15 lat zagrała główną rolę w serialu Stanisława Jędryki Szaleństwa Majki Skowron. Obecnie planuje wykorzystać fragmenty tego filmu w opracowywanym przez siebie projekcie artystycznym. "Z filmu wyciągnę dwa wątki - zapowiada Janin - Ale najciekawszy dla mnie to ten o konflikcie Majki z ojcem. To są sprawy trudne. Trzeba je podejmować".
Autor: Ewa Gorządek, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, czerwiec 2004; aktualizacja: lipiec 2009.
Fotografie dzięki uprzejmości artystki.
Wybrane wystawy indywidualne:
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; Muzeum Sztuki w Łodzi; Narodowa Galeria Sztuki "Zachęta", Warszawa; Kolekcja Galerii Foksal, Warszawa; Ludwig Museum, Budapest; Museum KrŒller-Mıller, Otterlo; Hoffman Samlung, Berlin; Nordenhake Samlung, Stockholm/Berlin; Schenk-Sorge Samlung, Berlin; Camille von Scholz Collection, Brussels/Paris; Murbach Collection, Zurich; Wanäs Collection, Wanäs / Sweden; Kolekcja Sztuki Banku PKO SA, Warszawa; Kolekcja Sztuki Grupy Finansowej ING; Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko; Muzeum Górnośląskie, Bytom; Musee Geo Charles, Enchirolles/France; Raanan Agnus Collection, New York; kolekcja_lokalu_30, Warszawa; Ecole de Beaux Art, Sierre (CH), Zachęta Znaki Czasu; prywatne zbiory w kraju i za granicą.
Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki RP, Pollock-Krasner Foundation w Nowym Jorku oraz Kultur-Kontakt we Wiedniu. Dwukrotnie nominowana do udziału w Biennale Sztuki w Wenecji. Jest finalistką nagrody Adi Prize for Art 2003, w 2006 roku otrzymała nagrodę główną na ViennAfair (wraz z Agnieszką Rayzacher) i w tym samym roku wyróżnienie za najpiękniejszą książkę roku 2006 za projekt Sztuka polska na okładkach Serii Antropologicznej (Państwowy Instytut Wydawniczy).
W 2003 roku zainicjowała powstanie w swojej pracowni przy ul. Foksal w Warszawie niezależnego miejsca sztuki pod nazwą lokal_30, które prowadzi wraz z Agnieszką Rayzacher i Michałem Suchorą. W lokalu_30 odbywają się wystawy i wydarzenia artystyczne, a jego twórcy promują z sukcesem polską sztukę poza granicami kraju.
Od 2004 roku jest twórczynią fikcyjnej telewizji o sztuce studio_telewiZyJne: prowadzi Art_Talk_Show z ludźmi sztuki w galerii lokal_30.
Podmiotem i najważniejszym punktem odniesienia twórczości Zuzanny Janin jest ona sama. Artystka czerpie inspiracje ze swojej biografii emocjonalnej, przetworzonych przez czas wspomnień, pamięci ciała, jego relacji z otoczeniem. Buduje w ten sposób "samokreujący się powoli obraz ludzkiego życia i kondycji człowieka". Obraz ten jest zmienny, inny na każdym odcinku czasu i właśnie ową zmienność, nieuchwytny stan "pomiędzy" uczyniła artystka podstawową strategią swojej sztuki.
Na początku lat 90. Zuzanna Janin tworzyła "pokrowce", formy przestrzenne ze zszytych ze sobą kawałków surowego, półprzezroczystego jedwabiu. Obiekty te były materialnymi obrysami znajomych przedmiotów (Biurko, Portal, Pokrowiec na latarnię) i negatywami przestrzeni (Dom, Pokrowce na przejścia), które zachowały sugestię ich kształtu. Były to najczęściej formy zamknięte, niedostępne od środka dla widza, chociaż czasami pojawiały się też konstrukcje otwarte, do wnętrza których można było wniknąć. Źródło inspiracji dla tych prac stanowiła pamięć artystki o miejscach, wnętrzach i przedmiotach związanych z jej osobistą historią - była to próba materializacji powidoków z przeszłości, nawiązania z nimi intymnego kontaktu. Nieco później powstała seria Pancerzy z papieru ściernego, dopasowywane do ciała opakowania przypominające zbroję.
Od połowy lat 90. Zuzanna Janin realizowała cykl zdjęć składających się na fotoinstalację Idź za mną, zmień mnie, już czas. To zatapiane w przezroczystych laminatach zdjęcia przedstawiające fragmenty ciał (ręce, nogi, torsy) artystki i kobiet, z którymi jest blisko spokrewniona. Zdjęcia nakładane jedno na drugie tworzyły rozmywający się obraz, autoportret artystki zapisany w czasie przeszłym, teraźniejszym i przyszłym. Rozwarstwiona, pozbawiona tła fotografia przybiera formę rzeźby, przestrzeni ciała. W innych pracach Zuzanna Janin zatapiała w laminacie materialne, ale ulotne, ślady egzystencji swojego ciała: paznokcie, włosy, warstwy naskórka, krew.
W drugiej połowie lat 90. artystka zaczęła konstruować ażurowe rzeźby z mosiężnego drutu, których struktura przypomina trójwymiarową siatkę z programu komputerowego. Rzeźby z drutu przedstawiają m.in. sylwetkę artystki Słodka dziewczyna (Zuzanna), powiększone fragmenty jej ciała, biodra złączone w akcie seksualnym (Czy naprawdę tego chcesz - wirtualnego seksu?, 1998/99). Rzeźby te Janin pokrywała zazwyczaj puszystą watą cukrową, która wraz z upływem czasu zmieniła się w twardą, karmelową, słodką "skórę". Artystka łączyła też ażurowe formy rzeźbiarskie z projekcją wideo, jak w przypadku Czaszki i Tańczącej, 1998.
Pamięć, jeden z podstawowych wątków twórczości Zuzanny Janin, pojawia się w jej pracach m.in. jako pamięć miejsca, przedmiotu, pamięć genetyczna zapisana w ciele, jako zasób informacji przechowywanych w umyśle. Instalacja Moja Pamięć (1993-99) zaprezentowana została po raz pierwszy na wystawie "Co za piekło, co za raj" w 1999 roku w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. Na ścianie w sali galeryjnej zawisło ponad tysiąc tabliczek z pleksi z wygrawerowanymi nazwiskami osób, które artystka spotkała w swoim życiu i zapamiętała, podłoga wyłożona była miękką gąbką, a w całym pomieszczeniu unosiła się gęsta, sztuczna mgła. Pracy towarzyszył aneks internetowy: wszyscy, którzy odnaleźli swoje nazwisko na tabliczkach z pleksi, mogli wejść na stronę internetową artystki i za pomocą specjalnie przygotowanego programu kontynuować grę z własną pamięcią budując w ten sposób fragment "pamięci interpersonalnej".
W 2001 roku w Galerii "Zachęta" Zuzanna Janin zaprezentowała projekt "ILoveYouToo/JaCiebieTeż", którego głównym elementem była instalacja wideo Walka. Artystka, po prawie trzymiesięcznych treningach, rozegrała wielorundowy pojedynek bokserski ze znanym bokserem, Przemysławem Saletą. Zarejestrowaną walkę widz mógł śledzić z ringu bokserskiego na pięciu ekranach jednocześnie. Zuzanna Janin posłużyła się boksem jako metaforą życia, które jest nieustannym pojedynkiem, grą silnych emocji występujących w relacjach między ludźmi.
Na wiosnę 2003 roku Zuzanna Janin rozpoczęła realizację projektu Widziałam swoją śmierć, do którego przygotowywała się od kilku lat. Praca ta, prezentowana w formie rozbudowanej multimedialnej instalacji, w sposób bardzo osobisty dotyka problemu śmierci, nieobecności, odejścia. Artystka podkreśla, że u źródeł projektu tkwiło pragnienie urzeczywistnienia niemożliwego do zrealizowania marzenia, aby zobaczyć własny pogrzeb, doświadczyć świata po śmierci. Pierwszym i kluczowym etapem projektu była zorganizowana w tajemnicy akcja artystyczna, która zakładała przekroczenie kulturowego tabu, jakim jest śmierć i pogrzeb. Artystka zamieściła w prasie nekrologi o swoim odejściu i podała datę pogrzebu na jednym w warszawskich cmentarzy. Zainscenizowana ceremonia pogrzebowa odbyła się z udziałem przybyłych żałobników, brała w niej udział także sama artystka ucharakteryzowana na starą kobietę. Nakręcony materiał dokumentacyjny posłużył Janin jako punkt wyjścia do pracy nad filmem wideo prezentowanym później wraz z seriami fryzów fotograficznych, obiektami i różnymi formami wypowiedzi-komentarzy o wydarzeniu, które wzbudziło ogromne kontrowersje w mediach i środowisku artystyczno-intelektualnym.
Kolejnym rozwinięciem tematyki śmierci jest projekt wideo Zuzanny Janin Siedem śmierci (2003/2006) prezentujący hipotetyczne sposoby odejścia artystki. Przywodzi on na myśl dość szczególny katalog rodzajów śmierci na życzenie. Obrazom śmierci towarzyszy dramatyczny dance macabre w wykonaniu nagiej postaci. Janin prezentuje też wyselekcjonowane cykle zdjęć pod tym samym tytułem ukazujące, niczym dokumentacja z kroniki policyjnej lub sceny z filmów kryminalnych, m.in. martwe ciało w wannie, postać leżącą w kałuży krwi na chodniku czy w lesie pośród liści.
Od 2003 roku artystka tworzy i rozbudowuje cykl Pasygrafia, na który składają się przestrzenne prace rzeźbiarskie i akcje performatywne. Pasygrafia to międzynarodowy język symboli i kodów, którym może być np. podatny na zmieniające się trendy strój wraz z wpisanymi w niego znaczeniami.
"Mimo jego demokratyzacji, symbolika ubioru wciąż jest czytelna, a Zuzanna wykorzystała ją przyoblekając w poszczególne kostiumy (liberalno-intelektualny, moherowy, biznesowy, klerykalny i militarny) gąbczaste fotele. Odbiorca siadając na nich dokonuje symbolicznego wyboru, określa swoje miejsce w społecznej strukturze, jednak w przeciwieństwie do sytuacji życiowej, ma możliwość szybkiej zmiany. 'Pasygrafia' skłania również do refleksji na temat umowności tych ról, rozmywania granic oraz miejsca jednostki i jej wolności w państwowej i społecznej machinie." (Agnieszka Rayzacher)Rzeźba-fotel obity ubraniami, w których artystka była na inscenizacji własnego pogrzebu, jest jednym z elementów projektu Widziałam swoją śmierć.
Do cyklu Pasygrafia należy m.in. praca Security Service. Let's Have a Rest (2005), rzeźby/meble/pufy wykonane z uniformów pracowników służ miejskich, anonimowych strażników bezpieczeństwa. Miękkie siedziska z gąbki obszyte zostały czy wręcz wirtualnie "ubrane" w ich odzież i umieszczone w galeryjnej przestrzeni, zapewniając komfortowe miejsce do odpoczynku i refleksji nad sztuką. Nasz komfort funkcjonowania w przestrzeni publicznej też jest uzależniony od pracy ludzi noszących podobne uniformy. W pracy Pasygrafia. Rzeźba demokratyczna pokazywanej w 2008 roku w redakcji "Krytyki Politycznej" artystka posłużyła się fragmentami ubrań i strojów określających naszą pozycję w strukturze społecznej.
W tym samym czasie powstawała seria prac wideo, w których Zuzanna Janin pokazuje skomplikowane emocjonalnie relacje między ludźmi (Pomiędzy), a także relacje między ludźmi a ich marzeniami czy lękami (Dreams, Moje ulubione dzieło sztuki, Niewidoczna Kolekcja, Synagoga).
W 2007 roku Janin zrealizowała projekt wideo Tuż przed. Muzeum idealne, w którym odnosi się do bardzo aktualnej wówczas idei Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Tuż przed rozstrzygnięciem konkursu na ten długo oczekiwany obiekt odwiedziła wielu artystów w całej Polsce, prosząc ich o wypowiedzi o tym, jak wyobrażają sobie idealne muzeum. Powstał interesujący paradokument włączający się w dyskurs o koncepcji i kształcie tworzonego miejsca sztuki, a zarazem przedstawiający oczekiwania, jakie mają wobec niego sami twórcy. Praca składa się z dwóch, wyświetlanych równolegle projekcji: na jednej zarejestrowane zostały rozmowy z artystami, na drugiej zaś można było obejrzeć, jak wyglądają ich pracownie.
Prace z cyklu Solaris Zuzanna Janin zaprezentowała po raz pierwszy w maju 2008 na wystawie "The Time of Cruel Miracles Is Not Over" w Federico Bianchi Contemporary Art we Włoszech. Inspiracją do ich powstania była powieść Stanisława Lema o tym właśnie tytule. Artystka nazwała tak niewielkie rzeźby wykonane z betonowych kostek i ubrań: starych pończoch, sweterków, sukienek itp. Poprzez zestawienie dwóch tak różnych materiałów jak np. elastyczne rajstopy i chropawy, surowy beton w pracach pojawiło się silne napięcie między tym co anonimowe i publiczne, a tym co osobiste i intymne.Zuzanna Janin w wieku 15 lat zagrała główną rolę w serialu Stanisława Jędryki Szaleństwa Majki Skowron. Obecnie planuje wykorzystać fragmenty tego filmu w opracowywanym przez siebie projekcie artystycznym. "Z filmu wyciągnę dwa wątki - zapowiada Janin - Ale najciekawszy dla mnie to ten o konflikcie Majki z ojcem. To są sprawy trudne. Trzeba je podejmować".
Autor: Ewa Gorządek, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, czerwiec 2004; aktualizacja: lipiec 2009.
Fotografie dzięki uprzejmości artystki.
Home (Covers), 1992
Corners, 1995
Idź za mną, zmień mnie, już czas, 1995-97
Słodka dziewczyna (Zuzanna), 1997
Słodka dziewczyna (Zuzanna), 1997 (fragment)
Moja Pamięć, 1993 - ...
Czaszka+Tańcząca, 1997
Walka, 2001
Walka, 2001
Roboty murarskie, 2003
Widziałam swoją śmierć, 2003, dzięki uprzejmości Hoffmann Sammlung, Berlin
Ceremonia i zabawy
Siedem śmierci
Security service
Security service
Wybrane wystawy indywidualne:
- 1990 - "Works", Galeria Dziekanka, Warszawa,
- 1991 - "Works", Galeria Wschodnia, Łódź
- 1995
- "Untitled", Salzburger Kunstverein, Salzburg
- "Teren", Galeria Foksal, Warszawa - 1997 - "Touch Me", A.v.Scholz Galerie, Berlin
- 1998
- "Matricide (Savage Me)", Galeria Manhattan, Łódź
- "Co za piekło, co za raj", Galeria Foksal, Warszawa - 1999
- "Eat Me", Galeria Starmach, Kraków
- "Co za piekło, co za raj", Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa
- "Untitled", Synagoga, Center for Contemporary Art, Trnava
- "Miluj Me", Galeria Priestor / Space for Contemporary Art, Bratislava - 2000 - "Homefuckingiskillingprostitution", A.v. Scholz Galerie, Berlin
- 2001
- "Moja pamięć", Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk
- "ILoveYouToo", Galeria Zachęta, Warszawa; Galeria Kronika, Bytom; Galeria Bunkier Sztuki, Kraków - 2002 - "ILoveYouToo", BWA, Jelenia Góra; Instytut Polski, Paryż, ("Mois de la Photo 2002")
- 2003
- "Widziałam swoją śmierć", (pod nazwiskiem Zuzanna JaninA), Galeria Foksal, Warszawa + artist studio Foksal 17b
- "Wywiady i Cytaty", Galeria ZOR, Warszawa + artist studio Foksal 17b - 2004
- ILoveYouToo, Center d' Art Contemporain, Confluence, Paris, (Seson Polonais en France)
- "Moja Droga", Galeria Sztuki PATIO, Wyższa Szkoła Humanistyczno-Ekonomiczna, Łódź
- "studio_telewiZyJne", Galeria ZOR / Smolna, Warszawa (akcja z Nelly Egiersdorff)
- "Widziałam swoją śmierć", Galeria Manhattan, Łódź; Galeria Entropia, Wrocław; Galeria Sektor/ GCK, Katowice; Galeria Bunkier Sztuki, Kraków; Galeria Szara, Cieszyn - 2005
- "Intervention (Corners & Dreams)", Lehnin Kloster, Lehinin
- "Widziałam swoją śmierć", festiwal traskOFF, Raciborz - 2006 - "_studio_telewiZyJne_", ART_TALK_SHOW, lokal_30, Warszawa
- 2007
- "Tuż przed. Muzeum idealne", Galeria Entropia, Wrocław
- "Pomiędzy" (z Maciejem Kurakiem), Galeria Piekary, Poznań
- "Telewizja", Galeria Entropia, Wrocław - 2008 - "The Time of Cruel Miracle Is Not Over", Federico Bianchi Contemporary Art., Lecco
- 1990 - "Point East", Third Eye Centre, Glasgow
- 1991 - "Germinations 6", Ludwig Forum, Aachen; Budapest Galeria, Budapeszt
- 1992
- 3rd International Istanbul Biennal, Istambuł
- "Miejsca, nie miejsca", Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko
- "The Boundary Rider", The 9th Biennale of Sidney, Sydney - 1993 - "Sonsbeek", Arnheim
- 1994 - "Der Riss im Raum", Martin Gropius Bau, Berlin
- 1995
- "Rysa w przestrzeni", Galeria Zachęta, Warszawa
- "Beyond Belief", Museum of Contemporary Art, Chicago
- Institute of Contemporary Art, Philadelphia - 1996
- "The Palace of Good Luck", Burnett Miller Gallery, Los Angeles
- "Beyond Belief", Allen Memorial Art Museum, Oberlin College, Oberlin; Institute of Contemporary Art, Philadelphia
- "Styki", Galeria Foksal, Warszawa
- "Despite / Difference", Herbert Read Gallery, Kent Institute of Art, Canterbury
- "Schwere-Los Skulpturen", OO Landesgalerie, Linz - 1997 - "Schwere-Los Skulpturen", Ludwig Museum of Contemporary Art, Budapeszt
- 1998
- "Genius Loci", Kunsthalle Bern, Bern
- "Fragment kolekcji 3", Galeria Zachęta, Warszawa - 1999
- "Trace", The Liverpool Biennial, Liverpool
- "After the Wall", Moderna Museet, Stockholm
- "Sztuka polska końca-początku wieku", Sankt Petersburg
- "Aspekte Positionen", Museum Moderner Kunst, Wien - 2000
- "L'autre moitie de l'Europe", Jeu de Paume, Paris
- "Art a Centreeuropa 1949-1999", Fundacio Joan Miro, Barcelona
- "Postindustrial Sorrow", Nassaulsher Kunstverein, Wiesbaden
- "After the Wall", Hamburger Bahnhof, Berlin
- "Infreihert / Endlich", Baden Baden Kunsthalle, Baden Baden
- "If you want to quit, as me how", Whitechapel Gallery, Londyn
- "Scena 2000", Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa - 2001
- "In between. Art from Poland 1945-2000", Chicago Cultural Center
- "Na wolności / W końcu", Galeria Królikarnia, Warszawa; Muzeum Narodowe, Szczecin
- "I Am My Car", Staatliche Kunsthalle, Baden-Baden
- Kolekcja CSW, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa - 2002
- "Vom Monument zum Markt", Kunstahalle Wien, Wien
- 12. FilmFestival Cottbus, FilmFestival Cottbus - 2003
- "Videodrom", Croatian TV Program of film and video art, Zagrzeb
- "The View From Here", City Gallery, Prague; Riffe Gallery, Columbus, Ohio
- "Topos Polonicus", Solentune, Stockholm
- "Stan wojenny 2003" (z Nelly Egiersdorff), Galeria ZOR, Warszawa - 2004
- "The View From Here", Minesota Center for Photography, Minneapolis; Erie Art Museum, Erie
- Festival "Videoformes 2004", Clerrmont Ferrant, France
- "Les affinites electives", Centre d'Art Contemporain, Albi, France (Saison Polonaise en France)
- "Body", Nicosia Municipal Art Center, Pierides Museum of Contemporary Art, Cyprus
- "Body - Sport - Video", "Nova Polska", Museum Geo-Charles, Echirolles, Francja (Saison Polonaise en France)
- "Itineranf Images", PROGR Galerie, Bern
- "Warszawa - Moskwa. 1900-2000", Galeria Zachęta, Warszawa
- "Za czerwonym horyzontem", Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa - 2005
- "Light and Matter", (finalistka Adi Prize for Art 2003), Izrael Museum, Jerozolima
- "Dzień matki", Galeria XX1, Warszawa
- "Kobieta o sztuce", Składnica Sztuk, Olsztyn
- "Falsche Erwantung", Kunstahalle Darmstadt, Darmstadt
- "Itineranf Images", (in Presentation of Art School), PROGR Galerie, Bern
- "Reflections", Centre for Contemporary Art, NCCA, Moskwa
- "Moskwa - Warszawa. 1900-2000", Galeria Trietiakowska, Moskwa
- "Za czerwonym horyzontem", Centre for Contemporary Art, Moskwa
- "Miłość i demokracja", Art Poznań 2005, Stary Browar, Poznań
- "Polka", Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa
- "Potencjał", kolekcja dla Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie, Budynek Metropolitan, Warszawa
- "Intervention", Lehnin Kloster, Lehnin
- "Otwarcie, Początek", lokal_30, Warszawa
- "Witajcie w mediach", Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk
- "Operation Box Kultur", Ottakringer Brauerei, Wiedeń
- "Dzień matki", Galeria Platan, Budapeszt
- "Reflection", Centrum Sztuki Współczesnej, NCCA, Niżnyj Nowogrod
- "Egocentryczne, niemoralne, przestarzałe. Wizerunki współczesnych artystów", Zachęta, Warszawa
- "Samlung Hoffmann Exposition 2005/2006", Samlung Hoffmann, Berlin
- "Jakoś to będzie. Wybory 2005", Galeria Piotra Nowickiego, Warszawa
- "Ślady Pamięci", Galeria Sektor, Katowice
- "Aukcja na rzecz Sztuki", lokal_30, Warszawa
- Festival of Art, Center for Cultural Initiatives, Baku, Azerbeijan - 2006
- "Family First", Skestos Gabriele Gallery, Chicago
- "Samlung Hoffmann Exposition 2005/2006", Samlung Hoffmann, Berlin
- "Jej portret NIE wierny", Galeria Manhattan, Łódź
- "Demos Cratos", Galeria Klimy Bochenskiej, Fabryka Trzyciny, Warszawa
- "The City. Between the Architecture and Catastrophe", ViennAfair, Wiedeń
- "Więzy", Festiwal Sztuki w Raciborzu, Racibórz
- "Miłość i Demokracja", Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk
- "Bewegte Helden / Ruchomi Bohaterowie", A:mok e.V., Heinrich-Boell Stiftung / Fundacja Boella, Berlin
- "Zwyczajny Terror", lokal_30, Warszawa; Galeria Sektor, Katowice
- "Eroticon", CoCaCoLa Gallery, Wiedeń
- "Poland Fighting", Christine Koenig Galerie, Wiedeń
- "Wobec zła", BWA Czestochowa
- "Embrace", lokal_30 show at Preview Berlin & ArtForum, Berlin
- "Six Feet Under", Kunstmuseum, Bern
- "You Cannot Come Closer", Cell Project, London - 2007
- "Skin & Bones", Galeria XX1, Warszawa
- "Zwyczajny terror", Galeria Entropia, Wrocław
- "Dowcip i władza sądzenia", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
- "Capricci", Casino Luxembourg, Luksemburg - 2008 - "Pożądanie, Patrzenie, Przerażenie", ul. Złota 1, Warszawa
- 2009 - Międzynarodowa Kolekcja Sztuki Współczesnej, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
- ...zuzannajaninjanina.... www.janin.art.pl
- 2001 Art-Game Memory www.janin.art.pl/memory
- 2004/06 studio_telewiZyJne_ ART TALK_SHOW http://free.art.pl/zmiana_organizacji_ruchu
- www.spam.art.pl/_new/arttalk/arttalkarchiwum.html
- 2004
_studio_telewiZyJne_, ART TALK_SHOW, ZOR, Warszawa
_televiZJon_studio_, PROGR, Bern; ECAV, Sierre; Geneve - 2006
_studio_telewiZyJne_, ART TALK_SHOW, ZOR, Art Poznań 2004, Stara Rzeźnia, Poznań
_studio_telewiZyJne_, ART TALK_SHOW, lokal_30, Warszawa
- Ministry of Culture, Poland, 1991
- Pollock-Krasner Foundation, New York, 1992
- KulturKontakt, Wien, 1995
- KulturKontakt, Wien, 1997
- Osobowość Artystyczna Roku 1999, CSW, 1999
- Paszport Polityki nominacje w 1998, 1999, 2002
- Proposal artist to Venice Biennalle Polish Pavillion, (state competition II finalist), 2001
- Proposal artist to Venice Biennalle Polish Pavillion, (state competition III finalist), 2002
- AdiPrize for Art 2003, finalist / finalistka 2003
- ProHelvetia Artist in Residence, Switzerland, 2004
- viennAfair Prize for the Best Gallery Presentation uczestnicząca w nagrodzonej wystawie, 2006
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; Muzeum Sztuki w Łodzi; Narodowa Galeria Sztuki "Zachęta", Warszawa; Kolekcja Galerii Foksal, Warszawa; Ludwig Museum, Budapest; Museum KrŒller-Mıller, Otterlo; Hoffman Samlung, Berlin; Nordenhake Samlung, Stockholm/Berlin; Schenk-Sorge Samlung, Berlin; Camille von Scholz Collection, Brussels/Paris; Murbach Collection, Zurich; Wanäs Collection, Wanäs / Sweden; Kolekcja Sztuki Banku PKO SA, Warszawa; Kolekcja Sztuki Grupy Finansowej ING; Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko; Muzeum Górnośląskie, Bytom; Musee Geo Charles, Enchirolles/France; Raanan Agnus Collection, New York; kolekcja_lokalu_30, Warszawa; Ecole de Beaux Art, Sierre (CH), Zachęta Znaki Czasu; prywatne zbiory w kraju i za granicą.
Podobne
Sztuki wizualne Tadeusz Breyer
Rzeźbiarz, medalier. Urodził się w 1874 w Mielcu, zmarł w 1952 w Warszawie.
Sztuki wizualne Elżbieta Cieślar
Artystka sztuk wizualnych. Urodzona 3 grudnia 1934 w Warszawie, mieszka w St. Jeoire (Francja).
Zobacz także
Literatura Elżbieta Janicka "Festung Warschau"
Jak sugerują opisy książki - ale też komentarze samej autorki - "Festung Warschau" jest rodzajem spacerownika - a więc przewodnika, w którym krok po kroku, ulica po ulicy poznajemy dane miejsce. Jest...
Literatura Współczesna polska proza fantastyczna
Na początku lat 90. dominowało science fiction, co było echem twórczości Stanisława Lema czy Edmunda Wnuka-Lipińskiego. W nowym stuleciu dało się zauważyć zmiany w upodobaniach czytelników...
Najczęściej czytane
- Sztuki wizualne
Jan Matejko - Sztuki wizualne Malarstwo polskiego symbolizmu
- Sztuki wizualne Leon Wyczółkowski
- Teatr Stanisław Wyspiański
- Teatr Sławomir Mrożek