Malarz, performer, poeta i teoretyk sztuki, pedagog. Urodzony 15 kwietnia 1957 w Korytowie k. Żyrardowa, mieszka w Korytowie i Warszawie.

W latach 1972-1978 uczył się w średniej szkole technicznej, jednocześnie rozwijając zainteresowania malarskie w ognisku plastycznym. Od 1979/80 uczestniczył w zajęciach pracowni Rajmunda Ziemskiego na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie jako wolny słuchacz. W latach 1980-1985 studiował w tejże pracowni, pozostając w niej do dyplomu. Od 1986 jest pedagogiem na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego macierzystej uczelni.

Jeszcze jako student w końcu 1982 został członkiem Gruppy. Był uczestnikiem niemal wszystkich jej wystaw i akcji, współredaktorem pisma "Oj dobrze już", w którym zamieszczał wiersze, manifesty, teksty odczytów. Wspólnie z Gruppą uczestniczył w niezależnym ruchu artystycznym lat 80. W tym okresie dał się poznać jako artysta wrażliwy na uwikłania społeczne i polityczne czasu stanu wojennego. Komentował zastaną sytuację sięgając po niewyszukaną, trafiającą wprost metaforykę, jak w cyklu "Świnie" (1983), czy symboliczne przetworzenia pięcioramiennej gwiazdy, jak w obrazach Czerwony autobus rusza w drogę dookoła świata, Droga z piekła do piekła (1984). Cykl obrazów dyplomowych Pawlaka nosi tytuł "Obrazy zamalowane" (1985), artysta miał bowiem zamiar (niezrealizowany) zamalować je w obecności komisji dyplomowej. Miało to być gestem zniszczenia, a zarazem solidarności z anonimowymi "malarzami" politycznych napisów na murach. W grupie obrazów z lat 1986-1987 stosował zabieg przesłaniania kompozycji maskującą ją warstwą farby, co było oryginalnym przeniesieniem i utrwaleniem w sztuce charakterystycznego motywu zamalowanych politycznych haseł na murach (Nie mówię, nie widzę, nie słyszę, Skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy, Łamanie szklanych rurek). Radykalnej zmiany formy dokonał w cyklu "Tablice dydaktyczne" (1987-1988). Płaszczyzny obrazów zapełniają graficzne siatki ideogramów, wykresów, map, znaków symbolizujących wiedzę i kulturę. Porównywano je do negatywu zarysowanej tablicy szkolnej (Rzeźba grecka i egipska, W kręgu kultury europejskiej, Słownik terminologiczny sztuk pięknych). Bezpośrednio po tym cyklu następuje okres tworzenia jednorodnych formalnie i w przeciwieństwie do poprzednich niefiguratywnych Dzienników (od 1989 do dziś). Symboliczną granicę między czasem zaangażowania w sprawy publiczne i czasem prywatnym wyznacza obraz Polacy formują flagę narodową (1989), przedstawiający flagę polską malowaną w sposób charakterystyczny dla Dzienników - śladami kresek rytych w świeżej farbie. Równolegle powstają serie kolaży pod tym samym tytułem, składanych z tubek zużytej farby, zestruganych ołówków, biletów, rachunków, pudełek po zapałkach, pocztówek itp. W początku lat 90. powstała też seria obrazów o bieli, rozszerzona następnie o inne kolory. W połowie 1991, w grupie obrazów związanych tematycznie z postacią Władysława Strzemińskiego (W. Strzemiński i K. Malewicz, Alfabet Strzemińskiego, Dlaczego Katarzyna Kobro...) artysta podjął dialog z historią sztuki polskiej, wybierając jej rozdział drastycznie uwikłany w politykę.

Wybrane wystawy i nagrody:

• 1986 - "Ekspresja lat 80-tych", BWA, Sopot
• 1987 - "Co słychać", Dawne Zakłady Norblina, Warszawa
• 1988 - "Polish Realities", Third Eye Centre, Glasgow
• 1997 - "Art from Poland", Budapeszt
• 1990 - 22. Festiwal Malarstwa w Cagnes-sur-Mer (Grand Prix)
• 1992 - "Gruppa 1982-1991", Galeria Zachęta, Warszawa

Autor: Maryla Sitkowska, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, czerwiec 2002