Malarz, rysownik, pedagog. Urodzony 8 października 1955 w Warszawie, mieszka w Warszawie.

Studiował w latach 1975-1980 na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Stefana Gierowskiego. Od 1982 pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni. W 1982 był współzałożycielem Gruppy. Jej członkowie w swym malarstwie, a także akcjach i wystąpieniach efemerycznych oraz demonstrowanej postawie dawali wyraz napięciom, dylematom i wyborom artystycznym czasu stanu wojennego. Problemy te zawarte są też w publicystyce publikowanej w ich piśmie "Oj dobrze już" (1984-1988), którego Modzelewski był współwydawcą.

W początkowym okresie twórczości artysta stosował wyabstrahowane znaki i ideogramy (cykl obrazów dyplomowych, 1980), a następnie uproszczone, powielane motywy z szablonu (Szturmujące delfiny, 1981). Podczas stypendium w Niemczech w 1984, które spędził wraz z kolegą z Gruppy, Markiem Sobczykiem, namalował wspólnie z nim cykl czterech wielkoformatowych kompozycji na papierze.

W 1985 wykonał cykl obrazów opartych na ilustracjach do podręczników języka rosyjskiego, obrazujących proste czynności, których czasownikowe określenia stanowią tytuły prac (Umywajetsia, Utirajetsia, odiewajetsia, Stoit, sidit, idiot, bieżit, itd.).

W latach 1986-1989 tworzył obrazy figuralne, których forma (kolor, modelunek, perspektywa) odpowiadała zasadom realizmu, jednak charakterystyka postaci, a zwłaszcza sytuacji, w jakich były one przedstawiane, odznaczała się drażniącą niezwykłością. Artysta uzyskiwał ten efekt np. przez dublowanie figur (Fotograf. Fotograf, 1986), ujmowanie postaci w sytuacji niepewności, niewygody czy zagrożenia upadkiem (Trudności w poruszaniu się, 1987), zabiegi z przestrzenią (Romanica Toscana, 1987). Niekiedy surrealna atmosfera wynikała wprost z tematu czy przedstawionej sytuacji egzystencjalnej (**dz:Bezręki cud**, 1987, Niewidomy obsługujący centralkę telefoniczną, 1988), bądź z wyjątkowego nasycenia emocją samej przestrzeni pejzaży i wnętrz (Dom, **dz:Murek**, 1988).

Od 1989 Modzelewski wrócił do scen figuralnych, zrazu traktowanych płasko i dekoracyjnie (Hygiene, **dz:W smutnym sklepie**, 1989). W 1991, wspólnie z kolegami z GRUPPY: Markiem Sobczykiem i Ryszardem Woźniakiem oraz Piotrem Młodożeńcem, Modzelewski założył i do 1996 prowadził prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Nawiązał też na powrót współpracę z Markiem Sobczykiem - w latach 1994-1998 namalowali wspólnie kolejne kompozycje, które wraz z "papierami" z 1984 zostały pokazane na wystawie "Szesnaście wspólnie namalowanych obrazów" w Warszawie w 1998.

W indywidualnej twórczości Modzelewskiego cała dekada lat 90. stała pod znakiem "malowanych orzeczeń" (jak stwierdził związany z artystą krytyk i galerzysta, Jan Michalski). Powstające w tym okresie obrazy odznaczają się daleko idącym uproszczeniem, nawet schematycznością ujęć postaci ludzkich, które wykonują gesty i czynności opisane w tytułach. Wiele z tych scen odbywa się na pustych lub rozwiązywanych niezależnie od nich, abstrakcyjnych tłach (Kobieta wsiada na rower w kierunku Magdalenki, 1993). Wrażeniu pewnej kostyczności służy też zmiana techniki malarskiej, która nastąpiła w 1997 - z olejnej na temperową.

Wybrane wystawy i nagrody:

• 1985 - I Biennale Młodych "Droga i prawda", Wrocław (III nagroda)
• 1992 - "Kunst, Europa", Bonner Kunstverein, Bonn
• 1998 - Paszport "Polityki" za rok 1998
• 1999-2000 - "Aspects - Positions. 50 Years of Art in Central Europe", Wiedeń - Budapeszt

Autor: Maryla Sitkowska, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, grudzień 2001