Urodzona w 1965 w Szczecinie. Artystka zajmująca się wideo, w tym wideo-performance, wideo-instalacją, i fotografią, a wcześniej także muzyką eksperymentalną.

Komponowała muzykę do kilkunastu filmów o sztuce współczesnej, realizowanych przez lub przy współudziale Józefa Robakowskiego, z którym od 1989 do ok. 2002 prowadziła prywatną Galerię Wymiany w Łodzi. W latach 1991-1993 studiowała w Wyższym Studium Psychotroniki w Łodzi, a w latach 1994-98 na Wydziale Operatorskim i Realizacji Telewizyjnej w PWSFTviT w Łodzi.

W początkowym okresie swej działalności uczestniczyła w koncertach eksperymentalnych zespołów muzycznych Sternenhoch i Nihilistyczny Alians Orgiastyczny (1985-1988), w którym grali Jerzy Truszkowski, Zbigniew Libera i Jacek Rydecki.

Barbara Konopka rozpoczęła swą działalność artystyczną w połowie lat 80. od krótkich filmów o feministycznym wyrazie (I Biennale Sztuki Nowej, Zielona Góra, 1985) i od indywidualnych koncertów muzycznych (Lochy Manhattanu, Łódź 1989) oraz realizacji wideo w roku 1989. W wideo ujawniała zainteresowanie poetyckością skojarzeń i szczególnym rodzajem warstwy dźwiękowej. Widoczny był w nich oniryzm będący daleką konsekwencją działań o awangardowej proweniencji, m.in. surrealizmu. W kolejnych latach artystka próbowała w swych realizacjach wykorzystać zainteresowania parapsychologią i astrologią. W 1991 roku brała udział w wystawie "Sztuka osobna" (CSW Warszawa) a w 1992 - Łódzki ruch neoawangardowy (Pałac Grohmana, Łódź). W II połowie lat 90. zbliżyła się do feminizmu. Brała udział w głośnej ekspozycji "Kobieta o kobiecie" (BWA Bielsko-Biała, 1996), jednocześnie interesując się wirtualnością świata i biologicznym zgłębianiem struktury człowieka.

W 1996 roku wykonała projekt instalacji internetowej Elektroafirmacje, dotyczący cybernetycznego modelu będącego konstrukcją sztucznego organizmu. Realizacja miała na celu ukazanie możliwości wirtualnej podróży polegającej na poznaniu wyimaginowanego modelu ciała, za każdym razem innego. W 1999 roku wykonała cykl Iluminacje II. Studnia (natury ludzkiej), w którym posłużyła się zaawansowaną metodą obróbki cyfrowej fotografii, sprowadzając ciało ludzkie (męskie i żeńskie) do androgynicznego tworu z atrybutami niesprecyzowanej symboliki (skrzydła, pióra). W 2000 roku zrealizowała cykl prac cyfrowych Ekrany, strumienie - RGB o wymiarze abstrakcji geometrycznej w typie malarstwa neokonstruktywistycznego, będący badaniem i jednocześnie współpracą z komputerem. Według artystki jest to "hommage dla kreatywności maszyny". Celem realizacji było uzyskanie "strumieni energetycznych". W 2003 powstały prace fotograficzne Memetyka, w których łączyła perswazję słowną z formą abstrakcyjnego znaku.

Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, kwiecień 2004.