Opinie krytyków i muzykologów po prawykonaniu "Krzesanego" były różne. Profesjonaliści uznali, że "Kilar skręcił w boczną ulicę nie włączywszy drogowskazu", choć "mimo wszystkich zastrzeżeń trudno było nie dostrzec, że 'Krzesany' ma wszelkie dane, by stać się przebojem orkiestr symfonicznych". Kompozytorowi spodobało się określenie "Krzesanego" jako przejawu "radykalnego eklektyzmu". Pozwalało ono stwierdzić - według niego - "że był to utwór awangardowy, bo w swoim czasie, czyli w 1974 roku radykalnie zrywał z tym, co było."

Wśród zwykłych melomanów utwór wywołał entuzjazm i zrobił też estradową karierę. Grały go orkiestry niemieckie, amerykańskie, francuskie. Symboliczną wymowę musiało mieć wykonanie "Krzesanego" w paryskim Théâtre des Champs-Elysées, gdzie w roku 1913 wygwizdano "Święto wiosny" Igora Strawińskiego za zbyt awangardowy charakter...

Wojciech Kilar:

"Z jednej strony chciałoby się, by 'Krzesany', wykonany w formie estradowej, pozostał czymś zagadkowym, żeby trudno było powiedzieć, czy jego autor jest bardzo wyrafinowanym awangardystą, czy też mamy przed sobą prostaczka, ot takiego wiejskiego organistę z Podhala... Z drugiej strony, jeśli dorobić do tego góry, owce i baców w obrazie filmowym, to cała zagadkowość się ulatnia... Nie wiem, co jest ważniejsze: opinia środowiska, czy solidarność z towarzyszami spotykanymi na ścieżce na Rysy... Wydaje mi się jednak, że to, co jest bardziej autentyczne, własne i szczere, jest także bardziej współczesne." ("Ruch Muzyczny", 10 listopada 1974)

Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, listopad 2001.