Aktor teatralny i filmowy. Urodził się w 25 grudnia 1973 roku w Białymstoku.

W 1997 roku ukończył Wydział Aktorski warszawskiej Akademii Teatralnej. Od razu po studiach został zaangażowany przez Piotra Cieplaka do Teatru Rozmaitości w Warszawie. Od 2001 roku jest aktorem stołecznego Teatru Powszechnego.

Adam Woronowicz spotkał się z Piotrem Cieplakiem jeszcze w czasie studiów, podczas pracy nad przedstawieniem dyplomowym - Historią Jakuba wg III aktu Akropolis Stanisława Wyspiańskiego. Po kilku latach, na zadane w wywiadzie pytanie, czy czuje się aktorem Cieplaka odpowiadał:

"Od pewnego czasu zastanawiam się nad tym. Zagrałem w trzech przedstawieniach - nie licząc dyplomu - które on wyreżyserował - 'Historii Jakuba' w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, 'Testamencie psa' w Rozmaitościach i ostatnio w 'Królu Learze' w warszawskim Teatrze Powszechnym, Jeśli za kryterium przyjąć liczbę, to trudno powiedzieć, że jestem aktorem Cieplaka. 'Być czyimś aktorem' - to poważne słowa. Ja jednak czuję się jego aktorem. (...) U Piotrka nawet w największej ciemności, w największym zamęcie znajdzie się szczelina, przez którą przeziera światło. Może dlatego jest mi łatwiej podążać za nim - jest jakaś nadzieja" ("Teatr" 2001, nr 10).

Na deskach warszawskiej Akademii Teatralnej Woronowicz zagrał także m.in. Terezjasza w Antygonie Helmuta Kajzara w reżyserii Bożeny Suchockiej (1997) i Pana Tona w Joko świętuje rocznicę Rolanda Topora w reżyserii Piotra Cieślaka (1997).

W Teatrze Rozmaitości wystąpił m.in. w przedstawieniach Piotra Cieplaka, jako Zbój w moralitetowej opowieści Historii o miłosiernej czyli testamencie psa Ariano Suassuny (1997) i jako Nienarodzony/Wąż w nieudanym przedstawieniu Skóra węża Slobodana Snajdera (1998). W Rozmaitościach współpracował także z Piotrem Tomaszukiem, zagrał Wawrzka/Kulawego Pintado w Słowach Bożych Ramona del Valle-Inclana (1998) i z Krzysztofem Warlikowskim, wcielił się w postać Laertesa z Szekspirowskiego Hamleta (1999).

W 2000 roku ponownie pracował z Tomaszukiem. W przedstawieniu Ofiara Wilgefortis Piotra Tomaszuka inspirowanym prozą Olgi Tokarczuk Dom dzienny, dom nocny przygotowanym w Towarzystwie "Wierszalin" zagrał Jezusa Chrystusa. Pokazał chłopięcą, bezbronną i wzruszającą postać Oblubieńca odbiegającą od ikonograficznego wizerunku Chrystusa.

Kolejne role Woronowicza w spektaklach Cieplaka to: postać Jakuba z Historii Jakuba wg III aktu Akropolis Stanisława Wyspiańskiego zrealizowanej we wrocławskim Teatrze Współczesnym (2001) i rola Edgara w Królu Learze Szekspira wystawionym w warszawskim Teatrze Powszechnym (2001).

"(...) obok Leara w wykonaniu Zapasiewicza jest to najlepsza rola spektaklu" - pisał o Edgarze w wykonaniu Woronowicza Roman Pawłowski. - "Pod maską wariata Edgar ukrywa głęboką miłość do ojca, której nie jest w stanie zniszczyć nawet odrzucenie" ("Gazeta Wyborcza" 21.05.2001).

Pierwszą rolą Woronowicza w klasycznym repertuarze rosyjskim, w którym wystąpi jeszcze z powodzeniem kilkakrotnie, była postać Chlestakowa z Rewizora Mikołaja Gogola w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego z warszawskiego Teatru Ateneum (2002).

"Ciekawą rolę stworzył Krzysztof Gosztyła jako krewki i impulsywny Horodniczy. (...) Znakomicie sekundował mu Adam Woronowicz w roli Chlestakowa" - pisał Janusz R. Kowalczyk. - "Świetna jest zwłaszcza scena pierwszego zetknięcia się obu mężczyzn w hotelu, która przemienia się w intrygujący pojedynek jednostek równie chytrych, co zastraszonych" ("Rzeczpospolita" 11.02.2002).

Później aktor na deskach Teatru Powszechnego wcielił się w postać Piotra Wierchowieńskiego z Biesów wg Fiodora Dostojewskiego w reżyserii Rudolfa Zioły (2002). W czasie pracy nad Biesami Woronowicz mówił:

"Trudno uprawiać ten zawód, zostawiając filozofię na boku. Można, oczywiście, wykonywać go w sposób formalny. Ja jednak potrzebuję wiedzieć, w jakim obszarze duchowym się poruszam. (...) Nawet grając szuję i łajdaka, trzeba dotrzeć do dna duszy takiego człowieka. To znacznie ciekawsze niż sama forma" ("Rzeczpospolita" 24.04.2002).

W Powszechnym Woronowicz zagrał także Maksyma Szczypcowa w Historiach zakulisowych Antoniego Czechowa w reżyserii Zbigniewa Zapasiewicza (2003) i Własa w Letnikach Maksyma Gorkiego w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego (2004). Spektakl Wiśniewskiego oceniano krytycznie, ale równocześnie zauważano dobrą grę Woronowicza, zresztą podobnie jak w przypadku Biesów Zioły.

"Jedyną rzeczą wartą ocalenia w tym przedsięwzięciu jest aktorskie usiłowanie świetnego Adama Woronowicza w roli Własa" - pisał o Letnikach Piotr Gruszczyński - "ale w tak złym spektaklu nawet najlepszy aktor tonie" ("Tygodnik Powszechny" 2004, nr 51).

Z kolei w scenicznej adaptacji powieści Fiodora SołogubaMały bies w reżyserii Remigiusza Brzyka (2005) Woronowicz zagrał trawionego psychiczną chorobą prowincjonalnego nauczyciela Pieriedonowa.

U Wiśniewskiego w Teatrze Powszechnym Woronowicz występował także w repertuarze współczesnym: grał popędliwego Philipa w opowieści o studentach - Kształcie rzeczy Neila LaBute'a (2002) i Beniamina w Różewiczowskim Białym małżeństwie (2003). Wcielił się również w postać Adriena w przedstawieniu Powrót na pustynię Bernarda-Marie Koltesa w reżyserii Anny Augustynowicz (2004). W przedstawieniach Piotra Cieplaka był Tygryskiem w Ach, jak cudowna jest Panama Janoscha (2006) i znakomitym Fadinardem w brawurowo zagranej, w ujęciu reżysera gorzkiej farsie - Słomkowym kapeluszu Eugéne'a Labiche'a (2005). Za tę między innymi rolę aktor otrzymał nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza. Potem można go było oglądać m.in. jako Michaela w sztuce George'a F. Walkera Loretta w reżyserii Roberta Glińskiego (2008) i Witolda w Pornografii Witolda Gombrowicza w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza (2008). W kolejnym spektaklu Śmigasiewicza, adaptacji głośnej powieści Sylwii Chutnik Kieszonkowy atlas kobiet (2009), wcielił się w postać Narratora.

Ostatnio pracował też w TR Warszawa. U Grzegorza Jarzyny zagrał Mężczyznę w Między nami dobrze jest Doroty Masłowskiej (2009), a u Natalii Korczakowskiej Snauta w Solaris. Raporcie Stanisława Lema (2009).

Z powodzeniem grał w Teatrze Telewizji, ostatnio przede wszystkim w repertuarze współczesnym. W spektaklach Magdaleny Łazarkiewicz wystąpił jako Oficer SS w Courage mojej matki George'a Taboriego (2002) i Tomek w Przypadku Klary Dei Loher (2003). Zagrał Aleksego w Merylin Mongoł Nikołaja Kolady - przedstawieniu reżyserowanym przez Izabellę Cywińską (2002). Wcielił się w postać umierającego Jerga w spektaklu 51 minut Ingmara Villqista w reżyserii Łukasza Barczyka (2003), w którym razem ze Stanisławą Celińską - Matką pokazał oczyszczające, przedśmiertne spotkanie po latach. Jedną z najlepszych jego telewizyjnych ról był Miron Białoszewski w Pamiętniku z powstania warszawskiego przygotowanym przez Marię Zmarz-Koczanowicz (2004). Tutaj w całej pełni ujawniły się cechy aktorstwa Woronowicza - autentyzm i wyrazistość ukryta pod maską niepozorności. O roli w Pamiętniku... aktor mówił:

"Nie mam dystansu. Nie traktowałem tej pracy jak roli. Wydawało mi się, że to jest jakaś sfera ducha, w którą trzeba wejść. Trans mówienia, prosty, nienarzucający się przekaz, nieepatowanie bohaterstwem Powstania były bliskie mojej wrażliwości, sprawiały, że podchodziłem do tej pracy z pokorą" ("Gazeta Telewizyjna", dodatek do "Gazety Wyborczej" 01.10.2004).

"W jego roli nie ma ani kropli zadęcia czy sentymentalizmu" - notował z kolei Roman Pawłowski. - "Białoszewski-Woronowicz opowiada o powstańczej epopei z czułością, a nawet z uśmiechem, jakby wspominał fascynujące przeżycia z młodości, a nie straszliwą zagładę miasta. Tym większe wrażenie wywierają jego słowa" ("Gazeta Telewizyjna", dodatek do "Gazety Wyborczej" 01.10.2004).

W Teatrze Telewizji stworzył także znakomity psychologiczny portret Feliksa Rosenbauma w Golgocie wrocławskiej Piotra Kokocińskiego i Krzysztofa Szwagrzyka w reżyserii Jana Komasy (2009). Zagrał przedwojennego absolwenta prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, człowieka, który podczas wojny stracił żonę i córkę, by później stać się jednym z najskuteczniejszych wrocławskich ubeków.

Woronowicz grał również w filmie. Współpracował m.in. z Urszulą Urbaniak przy jej ciekawym debiucie reżyserskim - Torowisku (1999), obrazie o młodych ludziach próbujących uciekać z nudnego, prowincjonalnego miasta. Zagrał tam Andrzeja. Wystąpił również jako Maurycy - syn George Sand w biograficznym filmie o Chopinie Jerzego Antczaka Chopin. Pragnienie miłości (2002). Ostatnio wcielił się w postać księdza Jerzego Popiełuszki w filmie Popiełuszko. Wolność jest w nas Rafała Wieczyńskiego (2009).

Nagrody:

• 1997 - Wyróżnienie za role - Pana Tona w przedstawieniu Joko świętuje rocznicę Rolanda Topora w reżyserii Piotra Cieślaka i Terezjasza w Antygonie Helmuta Kajzara w reżyserii Bożeny Suchockiej z Akademii Teatralnej w Warszawie na 15. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi;
• 2003 - Feliks Warszawski za najlepszą drugoplanową rolę męską - Philipa w Kształcie rzeczy Neila LaBute'a w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego z Teatru Powszechnego w Warszawie; Nagroda aktorska za rolę Philipa w spektaklu Kształt rzeczy Neila LaBute'a w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Powszechnym w Warszawie na 3. Festiwalu Dramaturgii Współczesnej "Rzeczywistość przedstawiona" w Zabrzu;
• 2004 - Nagroda w dziedzinie aktorstwa za rolę Adriena w przedstawieniu Powrót na pustynię Bernarda-Marie Koltesa w reżyserii Anny Augustynowicz z Teatru Powszechnego w Warszawie na 3. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy; Nagroda honorowa za rolę Jerga w sztuce 51 minut Ingmara Villqista w reżyserii Łukasza Barczyka na 4. Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej "Dwa teatry" w Sopocie;
• 2005 - Grand Prix z rolę Poety w przedstawieniu Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego w reżyserii Marii Zmarz-Koczanowicz i nagroda za rolę drugoplanową Syna w słuchowisku Matka i Lampart Tomasza Mana na 5. Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej "Dwa Teatry" w Sopocie; Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza (przyznawana przez pismo "Teatr") za role: Fadinarda w Słomkowym kapeluszu Eugene'a Labiche'a w reżyserii Piotra Cieplaka w Teatrze Powszechnym w Warszawie i Mirona w spektaklu telewizyjnym Marii Zmarz-Koczanowicz Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego; Nagroda im. Stefana Treugutta (nagroda przyznawana przez Sekcję Polską Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych twórcom Teatru Telewizji);
• 2009 - Nagroda za rolę Feliksa Rosenbauma w spektaklu Golgota wrocławska Piotra Kokocińskiego i Krzysztofa Szwagrzyka w reżyserii Jana Komasy na 9. Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej "Dwa Teatry" w Sopocie.

Autor: Monika Mokrzycka-Pokora, styczeń 2005; aktualizacja: listopad 2009.