Scena z przedstawienia "Zatrudnimy starego clowna", fot. Teatr Montownia

Niezależna grupa teatralna; powstała w 1995 roku. Założyli ją absolwenci warszawskiej Akademii Teatralnej - Adam Krawczuk, Rafał Rutkowski, Marcin Perchuć i Maciej Wierzbicki. Montownia długo nie miała stałej siedziby. W 2005 roku znalazła miejsce dla swojego teatru w budynku przedwojennej pływalni przy ulicy Konopnickiej 6 w Warszawie. Od marca 2008 Teatr Montownia ponownie gra swoje spektakle na różnych scenach warszawskich teatrów.

Do grudnia 2005 roku zespół występował gościnnie na warszawskich scenach, m.in. w Teatrze Powszechnym, Teatrze Małym, Teatrze Studio oraz w Collegium Nobillium, scenie warszawskiej szkoły teatralnej. Członkowie grupy przygotowują i reżyserują spektakle wspólnie albo zapraszają do współpracy twórców teatralnych z różnych dziedzin. Pracowali z reżyserami, m.in.: Waldemarem Śmigasiewiczem, Maciejem Wojtyszko, Piotrem Cieplakiem, Agnieszką Glińską, scenografami, m.in.: Agnieszką Zawadowską, Zofią de Ines, Maciejem Preyerem, aktorami, m.in.: Katarzyną Herman, Dorotą Landowską, Beatą Ziejką, Ewą Konstancją Bułhak, Tomaszem Saprykiem, Adamem Woronowiczem, Krzysztofem Stelmaszczykiem, Mariuszem Benoit, oraz muzykami, m.in. Krzesimirem Dębskim i zespołem Kormorany.

Pierwszy spektakl Montowni, ZABAWA Sławomira Mrożka, powstał pod opieką Jarosława Gajewskiego w ramach Koła Naukowego warszawskiej szkoły teatralnej (1995). Rok później na scenie Teatru Powszechnego aktorzy pokazali już dwie jednoaktówki Mrożka - ZABAWĘ oraz SKARB wyreżyserowany przez Stanisława Tyma. W spektaklu

"(...) odnajdziemy wszystkie dobrze znane cechy twórczości Tyma - pisał o przedstawieniu Janusz R. Kowalczyk - aforystyczny sposób odbioru realnego świata, paradoksy i pułapki językowo-logiczne oraz autorskie specialite de la maison: sytuacje, w których granica między siermiężną rzeczywistością a grubo zarysowaną groteską wydaje się przezroczysta i nieuchwytna." ("Rzeczpospolita")

W 1996 roku zespół zaprezentował doskonale przygotowane i brawurowo zagrane SZELMOSTWA SKAPENA Moliera. W dekoracji ograniczonej do minimum można było zobaczyć pokaz precyzyjnego i pełnego zaangażowania aktorstwa. W konwencji teatralnej próby, ze skrzynią jako jedynym elementem scenografii, członkowie zespołu inteligentnie rozegrali farsę z wieloma gagami rodem z komedii dell'arte.

"Gra stała się molierowską wariacją" - notowała Anna Potoniec. - "Tekst komedii był jedynie pretekstem, inspirującym na różne sposoby wyobraźnię aktorów." ("Gazeta w Krakowie" 12.01.2002)

Na deskach Powszechnego powstawały kolejne prace grupy - liryczny, kameralny spektakl w tonacji moralitetowej ŚLEBODA, CZYLI CENNIEJSI JESTEŚCIE NIŻ WRÓBLE Kazimierza Przerwy-Tetmajera w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza (1997), ZDOBYCIE BIEGUNA POŁUDNIOWEGO Manfreda Karge w reżyserii Cezarego Morawskiego (1997), NIEDOCZYSTE wg tekstów Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Jarosława Gajewskiego (1998) i PO NASZEMU Olgierda Świerzewskiego - ironiczna sztuka o prezentacji naszego dorobku kulturalnego w Unii Europejskiej (1999).

Zespół współpracował z Maciejem Wojtyszką, z którym w 1997 roku w Teatrze Małym zrealizował widowisko o miłości na podstawie dramatów Szekspira. W świeżym, młodzieńczym i dowcipnym ŚPIEWIE NOCY LETNIEJ aktorzy posłużyli się bardzo dobrze wykonanymi renesansowymi pieśniami. W Teatrze Studio grupa przygotowała z kolei WSPÓLNY POKÓJ wg prozy Zbigniewa Uniłowskiego w reżyserii Śmigasiewicza (1998) - gorzki spektakl o życiu artystów, ich ograniczeniach, pragnieniach i artystycznej wolności oraz sztukę Arthura Kopita O MÓJ TATO, BIEDNY TATO, MATKA POWIESIŁA SIĘ W SZAFIE NA ŚMIERĆ, A MNIE SIĘ SERCE KRAJE NA ĆWIERĆ w reżyserii Adama Krawczuka (2000). Na scenie Collegium Nobilium powstał pełen szyderstwa, gorzki TRANS-ATLANTYK wg Witolda Gombrowicza w reżyserii Śmigasiewicza (2000) i MC QUICHOTE wg Miguela de Cevantesa w reżyserii Piotra Ziniewicza (2001).

Wspólnie z Agnieszką Glińską na scenie Teatru Nowego zespół Montowni wystawił TESTOSTERON Andrzeja Saramonowicza - komedię o seksualnych instynktach i stereotypach dotyczących płci męskiej (2002). Montownia scenicznie interpretowała także inny polski dramat współczesny - muzyczną bajkę Michała Walczaka o królestwie, w którym obowiązuje "urzędowy" nakaz śmiechu. Muzykę do SMUTNEJ KRÓLEWNY skomponował Hadrian Filip Tabęcki, piosenki napisał Andrzej Strzelecki, a reżyserował Paweł Aigner. W teatrze Studio Buffo powstał spektakl dla dzieci i dorosłych, którzy mogli tutaj odnaleźć m.in. celne nawiązania do Gombrowicza. Montownia, już w teatrze przy Konopnickiej, w ramach projektu edukacyjno-teatralnego dla młodzieży organizowanego wspólnie z Ambasadą Szwecji zrealizowała spektakl LOVV Stefana Lindberga w reżyserii Marka Pasiecznego (2006).

W zupełnie innej poetyce i posługując się innymi środkami wyrazu Montownia przygotowała także dwa spektakle razem z Piotrem Cieplakiem. W 1999 roku twórcy pokazali widowisko plenerowe HISTORIĘ O RAJU UTRACONYM, CZYLI... BĘDZIE LEPIEJ - dotkliwą, metaforyczną opowieść o poszukiwaniu sensu życia. W 2003 roku zrealizowali HISTORIĘ O NARODZENIU PANA JEZUSA NA DWORCU CENTRALNYM - jasełka zaprezentowane w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia na Dworcu Centralnym w Warszawie. Chrystus rodził się tutaj jakby mimochodem, przez wielu nie dostrzeżony z tandetnym Mikołajem prezentującym swoje bożonarodzeniowe show w tle.

"Ile w tym prostych, ale nie banalnych znaczeń. Gdyby dziś Chrystus się rodził, pewnie tak właśnie wyglądałyby jego narodziny, ubogie, wśród ludzi zajętych tylko własnymi sprawami, może właśnie na dworcu" - pisał Piotr Gruszczyński. ("Tygodnik Powszechny" 18.01.2004)

W obu spektaklach grał, współpracujący z Cieplakiem, zespół Kormorany.

Pierwszą premierą na własnej scenie był PEER GYNT Henryka Ibsena w reżyserii Marka Pasiecznego (2005). W teatrze przy Konopnickiej działa także pracowania reżyserii, w której uczestniczą młodzi twórcy. Mogą tutaj pracować nad wybranymi przez siebie dramatami i spotykać się z publicznością podczas otwartych pokazów. Najlepsze pomysły zostaną zrealizowane w Teatrze Montownia.

Zespół Montowni był wielokrotnie nagradzany. Grupa otrzymała m.in. nagrodę "Uwaga Talent" za spektakl ZABAWA na Festiwalu Małych Form Teatralnych WROSTIA we Wrocławiu (1995), nagrodę im. prof. Aleksandra Bardiniego za wykonanie ról w spektaklu ZABAWA (1997), nagrodę im. prof. Tadeusza Łomnickiego za twórcze osiągnięcia w pierwszych dwóch latach pracy w teatrze (1997), nagrodę ATEST - Świadectwo Wysokiej Jakości i Poziomu Artystycznego przyznawany przez ASSITEJ dla spektaklu ŚPIEW NOCY LETNIEJ (1998) oraz nagrodę im. Leona Schillera przyznawaną przez Związek Artystów Scen Polskich za osiągnięcia artystyczne w sezonie 1997-1998 (1999).

Teatr Montownia w Warszawie
Biuro: ul. Marii Konopnickiej 6
00-491 Warszawa
Tel: (+48 22) 339 07 60, 22 339 06 08, 339 06 09, 0-604 833 989
Tel/Fax: (+48 22) 339 07 62
WWW: www.montownia.art.pl