Zamek należy do najcenniejszych i zarazem najbardziej reprezentacyjnych zabytków świeckiej architektury renesansowej w Polsce. Sławę swą zawdzięcza przede wszystkim pięknym krużgankom arkadowym otaczającym prostokątny dziedziniec wewnętrzny (dzięki którym nazywany jest Małym Wawelem), oryginalnym portalom i bogatej attyce zdobiącej elewację frontową.
Muzeum Hymnu Narodowego jest prawdopodobnie jedyną tego rodzaju placówką na świecie. Zostało założone w 1978 r. w dworku zbudowanym na początku XVIII w., przebudowanym w połowie tego stulecia przez rodzinę Wybickich, a następnie w 1906 r. przez rodzinę Dahlweidów.
Muzeum działa na terenie najstarszego polskiego parku narodowego i jednego z najstarszych w Europie, istniejącego bowiem od 1921 r. Park leży w środkowej części słynnej Puszczy Białowieskiej, rozciągającej się na przestrzeni 150 000 ha po obydwu stronach granicy między Polską a Białorusią, i zajmuje ogromny obszar ponad 10,5 tysięcy ha.
Muzeum posiada zbiory dotyczące historii Białegostoku - miasta, którego plan przestrzenny podporządkowany został regułom kompozycji barokowej, według których Jan Klemens Branicki zbudował swój pałac, będący najwspanialszą rezydencją magnacką w XVIII-wiecznej Polsce, zwaną Wersalem podlaskim.
Dzisiejszą nazwę Muzeum uzyskało w 1999 r., po kolejnych przekształceniach założonego 50 lat wcześniej Muzeum Regionalnego w Białymstoku. Jest to największa placówka muzealna na Podlasiu, której podlegają Muzeum Historyczne i Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego w Białymstoku, Muzeum w Tykocinie, Muzeum w Bielsku Podlaskim, Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy, Białostockie Muzeum Wsi oraz filia w Supraślu.
Muzeum poświęcone jest artyście, który urodził się w 1901 w Białymstoku, ale działał w Warszawie i uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. warszawskiej szkoły rzeźby.
Aranżacja ukazuje funkcjonowanie domu na przełomie XIX i XX wieku, czyli w okresie schyłkowym dla ręcznej wytwórczości, od drugiej połowy XIX wieku w bardzo szybkim tempie wypieranej przez warsztaty mechaniczne.
Muzeum w Bielsku-Białej, mające główną siedzibę w historycznym Zamku bielskim, kontynuuje tradycje muzealne zapoczątkowane w pierwszych latach XX wieku.
Osada ludności kultury łużyckiej odkryta na Półwyspie Jeziora Biskupińskiego liczy sobie około 2500 lat. Już przed II wojną światową powstał tu rezerwat archeologiczny, stale rozbudowywany, który obecnie obejmuje powierzchnię 24 ha.
Muzeum specjalizuje się w gromadzeniu zabytków związanych z dziejami miasta i ziemi brzeskiej, Piastów Śląskich i tradycją piastowską na tych terenach.
Od początków swego istnienia, które sięgają 1880 roku, Muzeum gromadziło przede wszystkim zabytki z terenu Bydgoszczy i okolic (wykopaliska archeologiczne, dokumenty miejskie, rzemiosło artystyczne, militaria, broń i medale). W okresie międzywojennym powstał nowy dział - sztuki polskiej (malarstwa, rzeźby i grafiki), ze szczególnym uwzględnieniem twórczości artystów miejscowych.
Pałac w Choroszczy był letnią rezydencją hetmana koronnego i kasztelana krakowskiego, Jana Klemensa Branickiego (1689-1771), magnata wychowanego w kręgu kultury francuskiej. Zbudowany został na sztucznej wyspie, którą otaczają kanały wzorowane na kanałach wersalskich.
Powstało w 1973 roku jako Muzeum Zamku, od 1979 roku stało się Muzeum Okręgowym. W 1990 roku podjęto wysiłki zmierzające do wyraźnego sprofilowania prac badawczych i zbiorów, z czym łączy się zmiana nazwy Muzeum na obecną.
Muzeum Śląska Cieszyńskiego zostało założone w roku 1802 przez Leopolda Jana Szersznika. Wykorzystując swą wiedzę i talent spowodował, że Cieszyn osiągnął pozycję ośrodka kulturalnego o znaczeniu ponadregionalnym. Pozostawił po sobie dwa wielkie dzieła. Pierwsze to biblioteka, która w roku jego śmierci 1814, liczyła 12 tysięcy tomów. Drugie to muzeum, będące po muzeum Izabeli Czartoryskiej w Puławach, najstarszą tego typu, publiczną placówką w Polsce.
Geneza Muzeum związana jest z książęcą rodziną Jabłonowskich z Wołynia, która w połowie XIX w. zakupiła Czarnolas z myślą o gromadzeniu pamiątek po Janie Kochanowskim.
Muzeum Częstochowskie jest placówką wielodziałową. Poza gromadzeniem i opracowywaniem eksponatów, zajmuje się upowszechnianiem wiedzy, prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjną i wydawniczą.
Klasztor na Jasnej Górze to miejsce dla Polaków symboliczne, tu bowiem znajduje się cudowny obraz Matki Bożej - patronki Polski, do którego pielgrzymują wierni z całego świata.
Zachowany w bardzo dobrym stanie XI-wieczny Dwór w Dołędze jest więc zabytkiem cennym dla każdego, kto chciałby poznać bliżej warunki życia, upodobania i mentalność ziemiaństwa polskiego - warstwy, która odegrała ogromną rolę w polskiej historii i kulturze.
Siedzibą otwartego w 1954 r. muzeum są budynki pierwszego polskiego gimnazjum humanistycznego z XVI w., wzniesione na terenie podzamcza i zamku krzyżackiego z XIII w.
Muzeum Mikołaja Kopernika, kanonika kapituły warmińskiej, wielkiego astronoma, otwarte zostało w roku 1948 we Fromborku. W latach 1510-1543 uczony tu mieszkał i pracował.
Powołane do życia w 1960 r. muzeum zajmuje obecnie kilka zabytkowych budynków w centrum Gdańska: Wielki Żuraw - dawny dźwig portowy z 1444 r. oraz trzy spichlerze portowe z XV-XVII w. o nazwach: Miedź, Panna i Oliwski; ma też swoje oddziały: Muzeum Rybołówstwa na Helu, Muzeum Wisły w Tczewie i dwa statki - "Sołdek" i "Dar Pomorza".
Otwarcie odrestaurowanego Dworu Artusa uświetniło w 1997 r. obchody tysiąclecia Gdańska. Jest to jedyny zachowany zabytek spośród wielu dworów tego typu, wznoszonych w miastach nadbałtyckich jako miejsca spotkań bogatych mieszczan. Okazałym budowlom nadawano imię wodza Celtów - Artura, wielbionego przez stan rycerski, a także przez mieszczan, usiłujacych przejmować niektóre elementy rycerskiego etosu.
W 1977 powstała Galeria "G.N." Związku Artystów Plastyków w Gdańsku, później przemianowana na "Gdańską Galerię Fotografii". Od 1995 jest działem Muzeum Narodowego w Gdańsku.
Muzeum mieści się w gotyckiej budowli będącej w latach 1587-1560 więzieniem oraz miejscem egzekucji skazańców. Ekspozycja muzealna obrazuje historię rzemiosła bursztynowego od czasów najdawniejszych do współczesności.
Dział Etnograficzny, początkowo funkcjonujący w ramach Muzeum Pomorskiego, w 1979 r. przeniesiony został do Pałacu Opatów w Gdańsku-Oliwie jako samodzielny Oddział Muzeum Narodowego w Gdańsku, w 1988 r. uzyskał nowe pomieszczenia w XVIII-wiecznym budynku Spichlerza Opackiego i został przemianowany na Muzeum Etnograficzne - Oddział Muzeum Narodowego.
Muzeum zostało otwarte w 1970 r., w odremontowanym budynku gotycko-renesansowego Ratusza Głównego Miasta Gdańska. Z biegiem lat przejęło inne zabytkowe budowle, w których utworzone zostały oddziały muzeum.
Już w 1911 r. otwarto w XVIII-wiecznej kamienicy, należącej niegdyś do bogatej, gdańskiej rodziny Uphagenów, Muzeum Wnętrz Mieszczańskich, którą to funkcję, mimo nieco zmienionej nazwy, Dom Uphagena pełni do dziś.
Muzeum jest spadkobiercą założonego w 1872, dzięki zabiegom wykładowcy Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych, Rudolfa Freitaga, Muzeum Miejskiego (Stadtmuseum) oraz Muzeum Rzemiosła Artystycznego (Kunstgewerbemuseum). Po II wojnie światowej zostało reaktywowane jako Muzeum Miejskie, od 1950 nosiło nazwę Muzeum Pomorskiego, a w 1972 nadano mu rangę Muzeum Narodowego.
Jako jednostka autonomiczna Oddział Sztuki Współczesnej funkcjonuje od 1989 r. W jego skład wchodzą pracownie: Malarstwa i Rysunku, Grafiki i Tkaniny Artystycznej, Rzeźby i Ceramiki oraz Dział Teatralny.
Utworzone w 1971, jedyne tego typu w Polsce Muzeum przyciąga tłumy turystów polskich i zagranicznych, posiada bowiem duże i różnorodne kolekcje ryb, bezkręgowców morskich i słodkowodnych oraz żółwi z wielu rejonów świata.
Muzeum utworzono w 1905 jako placówkę o charakterze regionalnym (Heimatmuseum), która potem zmieniła nazwę na Oberschlesien Museum. Po wojnie zostało otwarte w 1946. W 1951 podporządkowano je Muzeum Górnośląskiemu w Bytomiu jako jego oddział. W 1957 stało się znów samodzielną placówką, która ma dwa oddziały podległe - Zamek Piastowski (od 1959) i Muzeum Odlewnictwa Artystycznego (od 1991).
Zamek wzniesiony w XIV w. (początkowo jako donżon w systemie fortyfikacyjnym miasta) został przebudowany na przełomie XIV i XV w., kiedy to stał się siedzibą Piastów śląskich. W 1561 rozbudowano go i w tym stanie, łącząc w sobie pierwotny styl gotycki i późniejszy renesansowy, przetrwał do dziś. Gruntownie odremontowany, stał się siedzibą Oddziału Muzeum w Gliwicach w 1959.
Zamek o charakterze obronnym wzniesiony został około 1650 roku dla Rafała Leszczyńskiego, a następnie rozbudowany i przekształcony przez jego syna Wacława - jednego z najznamienitszych obywateli Rzeczypospolitej - w okazałą rezydencję magnacką.
Zamek obronny wzniesiony został w Janowcu dla Mikołaja Firleja na początku XVI w., a następnie przebudowany jeszcze w tym samym wieku na utrzymaną w konwencji manierystycznej rezydencję zamkowo-pałacową przez architekta Santi Gucciego.
Muzeum zostało otwarte w 1914, a po II wojnie światowej wznowiło działalność w 1948 Od 1968 specjalizuje się w gromadzeniu szkła artystycznego - obecny zbiór, obejmujący wszystkie rodzaje artystycznych i użytkowych wyrobów szklanych od starożytności po współczesność jest największą tego typu kolekcją w Polsce i jedną z największych w Europie.
Rodzinne zbiory astronomiczne i gnomoniczne (zegarów i przyrządów do wykreślania zegarów słonecznych) Przypkowscy udostępnili osobom zainteresowanym w 1909. Do dziś mieszczą się one częściowo w ich domu, a także w przyległym budynku poaptecznym z XVIII w., i są zawiadywane przez kolejnych przedstawicieli rodu Przypkowskich.
W zbiorach Centrum znajduje się kolekcja prac międzynarodowej sławy grafika i rysownika polskiego Tadeusza Kulisiewicza, która zawiera fragmenty jego najważniejszych cykli.
Tradycje Muzem siegają 1907. Po II wojnie zniszczone zbiory trzeba było rekonstruować od podstaw. Placówkę otwarto jednak już w 1948. Od 1976 ma ona status muzeum okręgowego, któremu podlega kilka oddziałów: Rezerwat Archeologiczny na Zawodziu, Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie, Galeria Tadeusza Kulisiewicza w Kaliszu, Pałac w Lewkowie (muzeum wnętrz) i Salon Muzyczny im. Fryderyka Chopina w Antoninie.
Muzeum powstało w 1995 na bazie kolekcji wybitnego artysty, twórcy słynnego Wrocławskiego Teatru Pantomimy, Henryka Tomaszewskiego, który od 1968 mieszkał w Karpaczu. Zgromadzony przez niego unikatowy zbiór zawiera wszystkie niemal rodzaje zabawek, jakie powstały w ciągu ostatnich 200 lat w wielu krajach świata.
Centrum Scenografii Polskiej wykształciło się z Działu Plastyki Teatralnej Muzeum Śląskiego. Pomysłodawcą i realizatorem tej, nie mającej odpowiednika w muzealnictwie polskim (a zapewne i na świecie), placówki był jej obecny dyrektor - Jerzy Moskal. Od 1991 r. Centrum posiada własną siedzibę z Galerią, sceną "Teatrafy" i salą wykładową.
Muzeum zostało powołane do życia uchwałą Sejmu Śląskiego w 1929. W 1939 Niemcy większość zbiorów wywieźli z Katowic do Bytomia i tam też po II wojnie światowej Muzeum zostało reaktywowane. W 1981 powstał Społeczny Komitet Odbudowy Muzeum Śląskiego, który w 1984 doprowadził do restytucji Muzeum w Katowicach.
Muzeum otwarte w 1978 w Kazimierzu jest jedynym polskim muzem sztuki złotniczej. Wbrew etymologicznym sugestiom, ale zgodnie z polską tradycją, gromadzi ono głównie nie złoto, ale srebro. Najbogatszym w nim zbiorem są polskie srebra z XV-XX w., kolekcjonowane są też srebra współczesne. W posiadaniu Muzeum jest również cenna kolekcja kultowych sreber żydowskich oraz zachodnioeuropejskie wyroby złotnicze.
Powstało w 1908 roku jako społeczna placówka muzealna Kieleckiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, poświęcona archeologii, historii i przyrodzie regionu. W 1936 przyjęło nazwę Muzeum Świętokrzyskiego i pod tą nazwą zostało reaktywowane po II wojnie światowej (oficjalnie otwarte w 1947, choć Komitet Organizacyjny Muzeum Regionalnego w Kielcach działał już od 1945, a w 1946 zorganizował pierwszą powojenną wystawę). W 1975 jako ósme w Polsce uzyskało rangę Muzeum Narodowego.
Słowińcy to niewielka grupa etniczna ludności pomorskiej spokrewniona z Kaszubami, obecnie już nieistniejąca. Pozostawione przez nią ślady kultury materialnej zaczęto chronić w Klukach w 1963. Skansen, położony na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, jest rekonstrukcją tradycyjnej wsi słowińskiej, którą tworzy siedem zagród, magazyn i szałas rybacki.
Dział powstał w 1976 r.. Posiada zbiory powojennej polskiej sztuki współczesnej począwszy od lat od lat 50-tych do lat 90-tych XX w. Są one przechowywane w magazynie i prezentowane fragmentami w Galerii Sztuki Współczesnej, która znalazła swoje stałe miejsce ekspozycji w nowym gmachu Muzeum Koszalińskiego w roku 1992.
XVIII-wieczny, późnobarokowy pałac otoczony parkiem został przebudowany w końcu XIX i na początku XX w. przez potomka wielkiego arystokratycznego rodu Zamoyskich - Konstantego (1846-1923). W rezultacie powstało duże założenie składające się z budynku pałacowego, kaplicy wzorowanej na kaplicy królewskiej w Wersalu, Teatralni, dwóch oficyn i dwóch kordegard, stajni i powozowni.
Bibliotekę i muzeum w Kórniku założyli Tytus hrabia Działyński i jego syn Jan - właściciele zamku w XIX w. Oni też nadali ostateczny kształt architektoniczny zamkowi, przebudowując go według projektu Karla F. Schinkla.
Cricoteka została założona przez Tadeusza Kantora w 1980 roku. Ośrodek gromadzi i udostępnia materiały dotyczące tego światowej sławy, oryginalnego, wszechstronnie utalentowanego artysty - malarza, grafika, scenografa, scenarzysty i reżysera, twórcy słynnego Teatru Cricot 2.
Zabytkowa kamienica, w której urodził się, żył i umarł najwybitniejszy przedstawiciel polskiego malarstwa historycznego - Jan Matejko (1838-1893), stała się w muzeum jego imienia już w kilka lat po śmierci artysty.
Neoklasycystyczny "Pałac pod Szyszkami" (nazwany tak, bo szyszki pinii są powtarzającym się motywem zdobniczym wystroju architektonicznego wnętrz) Józef Mehoffer - malarz, rysownik i grafik, twórca m.in. witraży dla kolegiaty we Fryburgu - kupił w 1932 roku i spędził w nim ostatnie kilkanaście lat życia.
W zrewitalizowanej i adaptowanej dla potrzeb muzeum części dawnej Emalierni na Zabłociu, na ponad 2 tysiącach metrów kwadratowych powstanie stała wystawa "Kraków - czas okupacji (1939-1945)". Ekspozycja, wykorzystując najnowocześniejsze techniki wystawiennicze i multimedialne, przedstawi historię Krakowa i jego mieszkańców w latach wojny.
Sukiennice były pierwszą siedzibą, obecnie jednym z oddziałów Muzeum Narodowego w Krakowie, mieszczą Galerię Polskiego Malarstwa i Rzeźby. Ze względu na remont od lutego 2007 kolekcja Sukiennic prezentowana jest w Muzeum w Niepołomicach.
Zbiory Czartoryskich, tworzą zamkniętą kolekcję prywatną (Izabeli Czartoryskiej z lat 1801-1830 i Władysława Czartoryskiego z lat 40. i 80. XIX w.), która już w XIX w. udostępniona była dla szerszej publiczności - najpierw w Puławach, gdzie księżna Izabela urządziła pierwsze w Polsce muzeum, potem w Krakowie jako Muzeum i Biblioteka Czartoryskich.
W Krakowie, mieście zabytków i pamiątek z przeszłości, w historycznej stolicy Polski, ma swoją siedzibę Muzeum Historii Fotografii. Jest to jedyne w Polsce muzeum, gdzie fotografia i sztuka jej wytwarzania stały się wyłącznym przedmiotem badań. W zbiorach oprócz fotografii: stereoskopowych, autochromów, ambrotypii, albuminowych, na kliszach szklanych i błonach celuloidowych, znajduje się bogaty zbiór aparatów i wyposażenia pracowni fotograficznych.
Muzeum powstało w 1899 roku jako Oddział Archiwum Akt Dawnych w Krakowie; status samodzielnej placówki uzyskało dopiero w 1945 Obecnie podlega mu kilka oddziałów, w których gromadzone są i prezentowane zbiory dotyczące wybranych fragmentów z dziejów miasta.
Jedno z najbardziej malowniczych i niezwykłych muzeów literackich w Polsce, prezentujące twórczość Lucjana Rydla, historię powstania "Wesela" Stanisława Wyspiańskiego oraz związanych z Rydlówką artystów Młodej Polski.
Muzeum powołano do życia w 1879 roku. Jego pierwszą siedzibą były Sukiennice (obecnie znajduje się tam oddział Muzeum Narodowego). Budowa tzw. Nowego Gmachu, rozpoczęta w 1934 i przerwana przez II wojnę światową, zakończona została dopiero w 1992. Liczące kikaset tysięcy zbiory gromadzone są i prezentowane również w oddziałach Muzeum, których w samym Krakowie jest dziewięć.
Muzeum prezentuje podzieloną na kilka sal stałą ekspozycję, ukazującą twórczość Stanisława Wyspiańskiego jako jednego z najwybitniejszych i najbardziej wszechstronnych artystów okresu Młodej Polski.
Centrum powstało z inicjatywy Andrzeja Wajdy i jego żony, znanej scenografki, Krystyny Zachwatowicz, którzy przeznaczyli na ten cel nagrodę Inamori Foundation Kyoto Prize, przyznaną w 1987 r. reżyserowi polskiemu za całokształt twórczości filmowej i teatralnej. W 1988 r. powstała w Krakowie (tzw. bratnim mieście Kyoto) Fundacja Kyoto-Kraków, zaś w Kyoto jej oddział, stawiający sobie za cel zebranie środków niezbędnych do wzniesienia budynku Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej.
Od 1952 r. różnego rodzaju pamiątki związane z teatrem gromadzone były w Muzeum Historycznym m. Krakowa. Ekspozycję stałą otwarto w 1969 r., jej dziś oglądaną wersję, zatytułowaną "Dzieje teatru krakowskiego" opracowali Anna i Leszek Wajdowie w 1989 r.
Collegium Maius jest najstarszym budynkiem uniwersyteckim Krakowa. W tej formie, w jakiej go dziś oglądamy, pochodzi z XV w. Czworoboczny dziedziniec i krużganki I piętra obiegające wszystkie skrzydła budowli przypominają architekturę ówczesnych uniwersytetów włoskich.
W 1958 roku Gmina Żydowska w Krakowie przekazała Muzeum Historycznemu m. Krakowa odrestaurowany, gotycko-renesansowy budynek tzw. Starej Synagogi, zbudowanej na krakowskim Kazimierzu (dawnej dzielnicy żydowskiej) w drugiej połowie XVI w., przebudowywanej w XX w.
Zamek Wawelski - miejsce koronacji królów polskich i ich wiecznego spoczynku - jest najwspanialszym zabytkiem architektury w Polsce i bezcenną pamiątką narodową. Mury jego kryją pozostałości budowli przedromańskich, romańskich i gotyckich. Renesansowy styl nadał mu król Zygmunt I Stary w latach 1507-1536, i w takim kształcie, po restauracji, oglądamy go dzisiaj.
Muzeum otwarto w roku 1954 w renesansowym Pałacu Biskupim z XVI w. Kolekcje, z których słynie, to przede wszystkim największy w Europie zbiór lamp naftowych z 2. połowy XIX - 1. połowy XX w. oraz zbiór szkła użytkowego i artystycznego, produkowanego od 1923 w hutach krośnieńskich.
Otwarcie Muzeum Nikifora zostało uznane za najciekawsze wydarzenie muzealne roku 1995. Zgromadzono tu obrazy i pamiątki po Nikiforze, malarzu samouku urodzonym około 1895, którego twórczość "odkryta" w latach 30., określona mianem sztuki naiwnej, zdobyła rozgłos również poza granicami Polski.
W skład tego największego w Polsce muzeum typu skansenowskiego wchodzą: rezerwat archeologiczny na Ostrowie Lednickim (utworzony jako Pomnik Historii Narodu Polskiego) oraz podobny rezerwat w Gieczu, Lednicki Park Krajobrazowy i Wielkopolski Park Etnograficzny.
Muzeum, założone w 1962 roku w głównym mieście Okręgu Miedziowego, od początku specjalizowało się w zagadnieniach związanych z wydobywaniem, obróbką i wykorzystaniem metali nieżelaznych i do roku 1975 nosiło nazwę Muzeum Miedzi.
W gotyckim kościele p.w. Św. Trójcy i Najświętszej Marii Panny, wzniesionym na przełomie XIII i XIV w. w miejscu znalezinia zwłok Henryka II Pobożnego, króla Polski, który poległ w bitwie pod Legnicą stoczonej w 1241 przez wojska polskie z Mongołami, urządzona została wystawa poświęcona tej bitwie.
Muzeum powstało w 1950 roku, jednak dopiero w 1961 otrzymało własny budynek - tzw. pastorówkę z XVIII w. (gdzie mieszczą się ekspozycje stałe Działu Historii, Archeologii i Etnografii), a następnie sąsiadującą z nią XIX-wieczną kamienicę, w której znalazła miejsce Galeria Malarstwa. W 1993 w Muzeum utworzono Dział Judaistyczny.
Pałac odrestaurowany został w latach 1972-1987. W 1991 na tzw. piętrze reprezentacyjnym otwarta została ekspozycja wnętrz zrekonstruowanych zgodnie z pierwotnym stanem w stylu klasycystycznym.
Muzeum otwarto oficjalnie w 1963 roku w zrekonstruowanym zespole zamkowo-dworkowym, zniszczonym podczas najazdów szwedzkich w 1657 i 1703(zamek)oraz przez pożar (dworek).
Założone w 1906 roku Muzeum jest obecnie jedną z bogatszych, wielodziałowych placówek w Polsce. W siedzibie głównej gromadzi i eksponuje zabytki z zakresu archeologii, etnografii, militariów, numizmatyki i sztuki.
Wzniesiony w XVII w. zamek był wielokrotnie przebudowywany - obecne budowle i park mają wygląd, jaki nadano im na przełomie XIX i XX w., wnętrza jednak reprezentują różne style - od barokowego po eklektyzm i secesję.
Jest rzeczą naturalną, że w Łodzi - mieście będącym centrum przemysłu włókienniczego w Polsce - powstało muzeum o takim właśnie profilu. Otwarto je w 1960 r. w tzw. Białej Fabryce - pierwszym w Polsce zmechanizowanym zakładzie wielowydziałowym, zbudowany w XIX w. przez Ludwika Geyera - nazwanym tak z powodu biało tynkowanych ścian, wyróżniających się z typowej dla ówczesnej Łodzi zabudowy ceglanej.
Muzeum Sztuki w Łodzi posiada jedną z najciekawszych kolekcji sztuki XX i XXI wieku w Europie. Podstawową wartość zbioru, który w większości tworzą dzieła z obszaru sztuki eksperymentującej, stanowi jego otwarcie na współczesność.
Muzeum zostało powołane do życia w 1975 roku w dawnej siedzibie fabrykanta łódzkiego - Izraela Kalmanowicza Poznańskiego. Pałac zbudowany przez Poznańskiego i jego synów na przełomie XIX i XX w. - w czasie, kiedy w Łodzi rozkwitał przemysł włókienniczy, a wraz z nim miasto, kiedy niemal z dnia na dzień powstawały potężne fortuny - jest najokazalszą pośród wielu wznoszonych tu wówczas rezydencji, mających swym przepychem świadczyć o pozycji i bogactwie właścicieli.
Muzeum Sztuki istnieje od 1930 roku. Po wojnie jego siedzibą został jeden z trzech pałaców rodziny Poznańskich, zaprojektowany w stylu neorenesansowym przez Adolfa Seligsona w 1893. Oddziałem jest muzeum Rezydencja "Księży Młyn", w której mieści się ekspozycja wnętrz. Od chwili swego powstania Muzeum Sztuki specjalizuje się w gromadzeniu dzieł sztuki awangardowej, polskiej i obcej (przede wszystkim zachodnioeuropejskiej i amerykańskiej, a z obszaru Europy Środkowej - czeskiej).
Pałac jest jednym z typowych dla architektury XIX-wiecznej Łodzi, a poza nią niespotykanych, zespołów rezydencjonalno-fabrycznych. Wybudowany został w latach 1870-1879 według projektu Hilarego Majewskiego dla bogatego przemysłowca Edwarda Herbsta. Składa się z neorenesansowej willi, przylegającej do niej Sali Balowej, oranżerii, budynku gospodarczego, oraz stajni z powozownią.
Warowny zespół zamkowy w Malborku w 1997 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego jako największa kubaturowo, niepowtarzalna ze względu na rozwiązania architektoniczne gotycka budowla ceglana w Europie oraz przykład doskonałych działań konserwatorskich.
Otwarte w 1961 roku Muzeum, zajmuje dwie sale w pałacu Małachowskich, który został wzniesiony w latach 1751-1773, według projektu Ferdynanda Naxa. W 1878 pałac został przebudowany z przeznaczeniem na dom uzdrowiskowy.
Stefan Żeromski (1864-1926), kandydat do Nagrody Nobla w 1924 r., zafascynowany był sztuką i kulturą górali polskich, toteż jednoizbowa, przestronna, drewniana "Chata", zbudowana dla niego w 1905 r. w Nałęczowie jako miejsce pracy twórczej i wypoczynku, została zaprojektowana przez architekta Jana Koszyc-Witkiewicza właśnie stylu zakopiańskim.
Pałac w Nieborowie zbudowany został w latach 1690-1696 przez wybitnego architekta baroku - Tylmana z Gameren. Obecny, klasycystyczny wygląd nadali mu architekci wynajęci przez Helenę i Michała Radziwiłłów pod koniec XVIII w.
Muzeum w Niedzicy gromadzi związane z zamkiem zabytki archeologiczne, relikty kamieniarskiego wystroju architektonicznego zamku, grafiki i ryciny z widokami zamku w różnych czasach oraz dokumentację historyczną.
W synagodze z 1746 roku, odrestaurowanej w latach 1971-1982 po zniszczeniach II wojny światowej i zaadaptowanej na muzeum, prezentowana jest kolekcja judaików.
Najważniejsza kolekcja Muzeum to tzw. sztuka nieprofesjonalna, przede wszystkim malarstwo "naiwne" Nikifora oraz bogaty zbiór starodruków i zabytków sztuki cerkiewnej z XVII-XX w.
W skansenie znajdują się zarówno chałupy biedniackie, jak też bogate zagrody, w skład których wchodzą domy mieszkalne, budynki gospodarcze oraz przemysłowe.
Siedzibą muzeum jest eklektyczny pałacyk z lat 1900-1902 wzniesiony wg projektu Hugo Kudera, który Henryk Sienkiewicz otrzymał w darze od narodu. W 1958 roku z inicjatywy syna H. Sienkiewicza, Henryka Józefa i córki, Jadwigi Korniłowiczowej, otwarto muzeum, którego pierwszym kustoszem była synowa pisarza, Zuzanna.
Siedzibą muzeum jest gotycki zamek z XIV-XVI w., z dobudowanym w XVIII wieku skrzydłem barkowym; powstało jako Muzeum Mazurskie w 1945, przejmując zabezpieczone obiekty z dawnych zbiorów z terenu byłych Prus Wschodnich i Heimatmuseum w Olsztynie; w 1975 otrzymało obecną nazwę.
Założone w 1961 roku z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Ciechanowskiej, mieści się w neogotyckim zameczku z lat 40. XIX wieku, siedzibie rodziny Krasińskich, zbudowanym na zamówienie ojca Zygmunta Krasińskiego.
Otwarte: z wyjątkiem poniedziałków; wtorki-piątki 9:00-15.30; soboty 10.00-15.00, niedziele 12:00-17:00.
Budynki należące do muzeum to: barokowy gmach dawnego kolegium jezuickiego z drugiej połowy XVII w., klasycystyczna kamienica wzniesiona w latach 1817-1818 oraz bezstylowy budynek z początku XIX w. "karczmy prowincjonalnej" (ul. Ozimska 10), w którym w 1999 zaczęła funkcjonować Galeria Muzeum Śląska Opolskiego; otwarte w 1932 jako regionalne; w 1958 uzyskało status okręgowego.
Wzniesiony w XVII w. zamek był wielokrotnie przebudowywany - obecne budowle i park mają wygląd, jaki nadano im na przełomie XIX i XX w., wnętrza jednak reprezentują różne style - od barokowego po eklektyzm i secesję.
Muzeum pelplińskie jest ośrodkiem kulturalnym całego Pomorza Wschodniego. Zostało założone przez biskupa Stanisława Wojciecha Okoniewskiego w 1928 roku i początkowo gromadziło przedmioty zabytkowe w rezydencji biskupiej i w budynku Kurii Diecezjalnej
Siedzibą muzeum jest odrestaurowany Zamek Książąt Mazowieckich, zbudowany na XI-wiecznych fundamentach, z XIV-wiecznymi wieżami, przebudowywany w XVII-XIX w.
Otwarte: z wyjątkiem poniedziałków; wtorki-piątki 10.00-16.00, soboty 10.00-18.00, niedziele i święta 10.00-15.00.
Siedzibą muzeum jest renesansowy pałac, miejska rezydencja rodu Górków, z 40. lat XVI w. z zachowanym wczesnorenesansowym portalem i wewnętrznym dziedzińcem z kolumnowym krużgankiem.
Siedzibą muzeum jest ratusz, pierwotnie gotycki, wzniesiony w końcu XIII w., przebudowany w XVI w. w stylu renesansowym przez Jana Baptystę Quadro z Lugano; powstało w 1954 roku jako kontynuacja Muzeum Miejskiego utworzonego w 1930 roku.
Muzeum mieści się przy Starym Rynku, zajmując trzy XV-wieczne kamieniczki, zrekonstruowane w latach 1948-1955; jako oddział, wówczas Muzeum Wielkopolskiego, rozpoczęło działalność w 1949 roku "Wielką Wystawą Instrumentów Muzycznych", połączoną z "Wystawą Pamiątek Chopinowskich" w 100-lecie śmierci artysty.
Muzeum mieści się w neorenesansowym budynku wzniesionym w latach 1900-1904 wg projektu Karola Hinckeldeyna z przeznaczeniem na muzeum oraz w nowym gmachu wybudowanym w latach 1976-2001 przez zespół architektów pod kierunkiem Mariana Trzaski.
Siedzibą muzeum jest Zamek Królewski, wzniesiony dla króla Przemysława II; barokowe skrzydło północno-wschodnie tzw. Raczyńskiego zbudowane zostało na średniowiecznych murach dla ostatniego Starosty Generalnego Wielkopolski Kazimierza Raczyńskiego przez Antoniego Hoehne w 1783 roku.
Położona na Mazurach, nad Jeziorem Nidzkim, w Puszczy Piskiej (drugim po Puszczy Białowieskiej największym leśnym obszarze Europy), leśniczówka była ulubionym miejscem pracy twórczej i odpoczynku Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego (1905-1953) - znakomitego poety, jednego z najpopularniejszych w Polsce współczesnej; wiele jego wierszy, do których melodie układali znani kompozytorzy, śpiewanych jest do dziś.
W 1909 roku z inicjatywy historyków i patriotycznych kręgów przemyskiej inteligencji utworzono Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Przemyślu, w ramach którego powołano do życia muzeum. Podstawą zbiorów stały się prywatne kolekcje z dziedziny archeologii, etnografii, sztuki, oraz pamiątki historyczne i archiwalia braci Kazimierza i Tadeusza Osińskich. W 1921 muzeum otrzymało obecną nazwę.
Jako jedna z niewielu rezydencji w Polsce przetrwał pożogę II wojny światowej oraz czas reformy rolnej zachowując większość ze swego ruchomego i nieruchomego wyposażenia, co jest ewenementem nawet w skali muzealnictwa europejskiego.
Arkady Fiedler, pisarz i podróżnik, mieszkał w Puszczykowie w latach 1948-55, potem willę zamieszkiwała jego rodzina. W 1974 z inicjatywy pisarza otwarto w niej muzeum-pracownię, która ze względu na niezwykły klimat egzotycznych wypraw stanowi jedną z najbardziej oryginalnych placówek tego typu w Polsce.
Siedzibą muzeum jest kompleks barokowych (z elementami klasycystycznymi) zabudowań dawnego klasztoru pijarów, wzniesionych w latach 1737-1756 wg projektu Antoniego Solariego, odrestaurowanych w latach 1981-1995.
Siedzibą muzeum są dwie kamieniczki barokowe z XVII wieku: Dom Esterki i Dom Gąski. Muzeum powołane w 1990 roku jako oddział ówczesnego Muzeum Okręgowego przejęło kolekcję sztuki powstałej po II wojnie światowej, a także kolekcje zlikwidowanego w tym czasie Biura Wystaw Artystycznych w Radomiu.
Siedziba muzeum to zespół pałacowo-ogrodowy: barokowo-klasycystyczny pałac z 2. poł. XVIII w., przebudowywany przez D. Merliniego i J. Ch. Kamsetzera oraz pawilon z lat 1909-1910 otoczone ogrodem barokowym "francuskim" z 2. poł. XVIII w. i parkiem krajobrazowym "angielskim" z pocz. XIX w. ze słynnym skupiskiem starych dębów. Muzeum powstało w 1949 roku.
Głównym zadaniem Muzeum jest gromadzenie materiałów źródłowych, prowadzenie badań naukowych, upowszechnianie wiedzy historycznej oraz zabezpieczanie pozostałości po obozie.
Założone w 1971 roku muzeum prezentuje stałą ekspozycję ukazującą biografię i twórczość pisarki, historię powstania "Nocy i dni", a także życie ziemiańskiego dworku z przełomu XIX i XX wieku.
Początki zbiorów to Muzeum Szkolne zorganizowane z inicjatywy miejscowych nauczycieli; w 1935 roku powołano Muzeum Regionalne Ziemi Rzeszowskiej; w 1945 przekształcono je w Muzeum Miasta Rzeszowa, a w 1951 w Muzeum Okręgowe.
Muzeum zostało założone w 1958 roku z inicjatywy Aleksandra Rybickiego i Jerzego Tura. W przewodniku ADAC po najpiękniejszych muzeach na wolnym powietrzu w Europie znalazło się ono, jako jedyny z polskich skansenów, wśród 19 tego typu muzeów od Skandynawii po Węgry.
Muzeum mieści się w pozostałościach tzw. Zamku Opalińskich, wzniesionego na miejscu XIV- wiecznej drewnianej wartowni strzegącej przeprawy przez Wartę.
Pierwsze muzeum biograficzne Gustawa Morcinka powstało w byłym domu pisarza, który wybudował sobie za honorarium za "Wyrąbany chodnik". W 1982 zbiory przeniesiono do Muzeum Śląska Cieszyńskiego, mieszczącego się w zabytkowej XVIII-wiecznej kamienicy.
Siedzibą Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli jest neoklasycystyczny budynek zwany Zamkiem Lubomirskich, wzniesiony w latach 1782-1786, gruntownie odrestaurowany w roku 2002 i przeznaczony na siedzibę Muzeum Regionalnego.
Siedzibą muzeum jest gotycko-barokowy Ratusz Staromiejski przebudowywany na przełomie XIV i XV w. przez Heinricha Brunsberga. Muzeum powstało w 1975 roku w trzydziestą rocznicę wyzwolenia Szczecina jako Oddział Muzeum Narodowego.
Muzeum Sztuki Współczesnej mieści się w klasycystycznym budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, wybudowanym w 4. ćwierci XVIII wieku, w późniejszych latach wielokrotnie przekształcanym.
Muzeum w Szreniawie nawiązuje do tradycji Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie (1875-1939). Placówka należy do Międzynarodowego Stowarzyszenia Muzeów Rolniczych AIMA - organizacji podporządkowanej Międzynarodowej Radzie Muzeów (ICOM) afiliowanej przez UNESCO.
Zbiory - rekonstrukcje ludowych instrumentów historycznych, typowych dla różnych regionów Polski w podziale na cztery grupy: idiofony, membranofony, chordofony i aerofony.
Najstarsze muzeum diecezjalne w Polsce, założone w 1888 roku przez rektora Seminarium Duchownego ks. inf. dra Józefa Bąbę. Do 1931 roku mieściło się w gmachu seminaryjnym, w okresie międzywojennym w ratuszu miejskim, od 1950 siedzibą muzeum są cztery zabytkowe kamieniczki w sąsiedztwie katedry: Scholasteria z XVI/XVII w., Akademiola z poł. XVI w., (dawna szkoła kolegiacka), Dom Mikołajowski z 1524 oraz Dom Mansjonariuszy z pocz. XVII wieku.
W muzeum znajduje się największy zbiór zabytków etnograficznych z terenów Polski północnej, szczególnie cenny z zakresu rybołówstwa śródlądowego - jeziornego i rzecznego - i pobrzeża morskiego.
Podstawy muzeum stanowią połączone kolekcje dwóch odrębnych placówek zorganizowanych w Toruniu w 2 poł. XIX w.: Städtlisches Museum, założonego w 1861 z siedzibą w Ratuszu oraz polskiego Muzeum Towarzystwa Naukowego w Toruniu, powstałego w 1876.
Muzeum mieści się w budynku z 1870 roku. będącym niegdyś własnością Chaima Bałamuta, w którym rodzina Wojtyłów mieszkała w latach 1919-1938 zajmując dwa pokoje z kuchnią. Otwarte zostało w 1984, w 64. rocznicę urodzin Papieża Jana Pawła II.
Utworzone w 1946 roku przez rodzinę twórcy, aż do 1968 było prywatnym muzeum biograficznym. Od 1976 zaczęło działać jako Oddział Muzeum Okręgowego w Bielsku-Białej, zamknięte z powodu remontu kapitalnego w roku 1980. Od lat 90. pod zarządem Fundacji Czartak.
Muzeum Akademii Sztuk Pięknych mieści się w XVIII-wiecznym Pałacu Czapskich, który stanowi siedzibę warszawskiej ASP. Muzeum powstało w 1985 roku na bazie kolekcji dawnej Galerii ASP obejmującej archiwum prac studenckich i dyplomowych, zbieranych względnie systematycznie od końca lat 50. Obecnie kolekcja liczy około 30.000 obiektów.
Muzeum powstało w 1973 roku. W swoich zbiorach ma m.in. obiekty pochodzące z Jawy, Sumatry, Kalimantanu (Borneo), Sulawesi (Celebesu), Bali, Flores i innych wysp archipelagu; kolekcję z Chin i krajów Azji Południowo-Wschodniej, z Japonii, Korei, Bliskiego Wschodu, Azji Centralnej i Oceanii.
MHŻP powstaje jako nowoczesne, multimedialne centrum edukacji i kultury. Zwiedzający, bez względu na wiek, język, którym się posługują, czy dotychczasowe wyobrażenia, będą mogli poznać dzieje narodu żydowskiego oraz bogactwo jego kultury, tworzonej na ziemiach polskich przez blisko 1000 lat.
W 1936 powstało Muzeum Dawnej Warszawy jako oddział Muzeum Narodowego w Warszawie. W czasie II wojny światowej uległo zniszczeniu. Zostało reaktywowane w 1948 jako Muzeum Historyczne Miasta Stołecznego Warszawy z siedzibą w 11 kamienicach staromiejskich. W 1955 otwarto pierwszą stałą ekspozycję.
Muzeum mieści się w sześciu staromiejskich kamienicach zrekonstruowanych po II wojnie światowej: Kamienicy Balcerowskiej z XV w. odbudowanej w postaci barokowej z elementami gotyckimi, Kamienicy Orlemusowskiej z XV w. odbudowanej jako barokowa w charakterze XVII w. oraz czterech kamieniczkach od ul. Brzozowej, które zostały zbudowane na użytek muzeum w roku 1962.
Muzeum mieści się w historycznej siedzibie króla Stanisława Augusta - zespole pałacowo ogrodowym powstającym od 4 ćw. XVII w. do 2 poł. XIX w. o powierzchni ok. 76 ha, w skład którego wchodzi: park, wydzielony teren folwarku i ok. 30 budynków.
Siedzibą muzeum są klasycystyczne budynki: tzw. Koszary Kantonistów (zwane również Koszarami Inwalidów lub Domem Ogrodnika) wzniesione w latach 1826-1828 oraz tzw. Stajnia Kubickiego (zwana również Podkową) wybudowana w latach 1825-1826; muzeum powstało w 1983 roku.
W 1968 roku otwarto w Wilanowie pierwsze w świecie Muzeum Plakatu jako oddział Muzeum Narodowego w Warszawie. Ze zbiorów muzealnych przekazano kilkaset plakatów, które stały się zalążkiem kolekcji.
Muzeum Powstania Warszawskiego zostało otwarte w 60. rocznicę wybuchu Powstania. Mieści się w dawnej elektrowni tramwajowej, zabytku architektury przemysłowej z początku XX w., u zbiegu ulic Przyokopowej i Grzybowskiej na Woli.
Muzeum mieści się w zespole pałacowo-parkowym Królikarnia usytuowanym na skarpie wiślanej, którego nazwa pochodzi od istniejącej tu za Sasów hodowli królików. Klasycystyczny pałacyk, wzorowany na renesansowej willi włoskiej architekta Palladia zwanej Villa Rotonda, wzniesiony został w latach 1782-1786 przez Dominika Merliniego dla Karola Aleksandra Thomatisa de Valery, szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego; odbudowany w latach 1959-1964; od 1965 mieściło się w nim Muzeum im. Xawerego Dunikowskiego, przemianowane na Muzeum Rzeźby w 2001 roku.
Budynek Muzeum Sztuki Nowoczesnej będzie pierwszą w Polsce od zakończenia II wojny światowej dużą inwestycją poświęconą sztuce. Muzeum prezentować będzie sztukę XX wieku oraz sztukę tworzoną współcześnie.
Muzeum mieści się w części gmachu Muzeum Narodowego wzniesionym w latach 1926-1938 wg projektu Tadeusza Tołwińskiego z przeznaczeniem na muzeum. W Forcie IX Czerniakowskim przy ul. Powsińskiej 13 w Warszawie w 1993 roku utworzyło swoje oddziały: Muzeum Katyńskie i Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej.
Muzeum mieści się w dwóch budynkach na terenie dawnego zespołu pałacowo-ogrodowego "Na górze" zaprojektowanego przez Szymona Bogumiła Zuga: klasycystycznym pałacyku "Frascati" wzniesionym w XIX w. wg projektu Leonardo Marconiego oraz "Willi Pniewskiego" pierwotnie w 1781 projektowanej przez Sz. B. Zuga, przebudowanej w latach 1935-1938 w stylu eklektycznym przez Bohdana Pniewskiego.
Muzeum mieści się w gmachu Głównej Biblioteki Judaistycznej i Instytutu Nauk Judaistycznych, wybudowanym w latach 1928-1936 w stylu eklektycznym wg projektu Edwarda Ebera. Powstało w 1947 i jest częścią Żydowskiego Instytutu Historycznego utworzonego także w 1947 z Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej działającej przy Centralnym Komitecie Żydów w Polsce.
Siedzibą muzeum jest dawny, wczesnobarokowy Arsenał Królewski wzniesiony w latach 1638-1643, rozbudowany w XVIII w., przebudowany w stylu klasycystycznym w latach 1816-1820; rekonstruowany po 1945 roku.
Mieści się w przedwojennej siedzibie Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, zbudowanej w roku 1853 przez architekta Józefa Góreckiego; neorenesansowa elewacja, zaprojektowana przez Henryka Marconiego, wykonana została w latach 1856-1858 wg wzoru Nowej Prokuratorii w Wenecji.
Zamek Królewski - dawna, średniowieczna rezydencja książąt mazowieckich do 1526, następnie siedziba królów polskich do 1795, miejsce obrad Sejmu Rzeczypospolitej do 1569, rezydencja monarsza i siedziba sejmu w dobie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego, od 1922 siedziba dyrekcji Państwowych Zbiorów Sztuki i rezydencja prezydenta Rzeczypospolitej od 1926 roku.
Siedzibą muzeum jest dawny pałac Przebendowskich, wzniesiony ok. 1800, przebudowany ok. 1850 w stylu neogotyckim oraz budynek (ul. Wałowa 14a) wzniesiony w latach 1890-1900, prezentujący XIX-wieczne budownictwo magazynowe; powstało w 1968 roku.
Zostało utworzone przez Oddział Kujawski Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego jako Muzeum Kujawskie w 1909 roku, reaktywowane po wojnie w 1946, pierwszą wystawę sztuki ludowej Kujaw urządziło w 1949 roku
Otwarte: z wyjątkiem poniedziałków i wtorków; środy-soboty 11.00-17.00, niedziele 10.00-18.00.
Muzeum mieści się w gotycko-renesansowym budynku Arsenału Wrocławskiego, zwanym Arsenałem Mikołajskim, wzniesionym na przestrzeni XIV-XVI w., należącym do najciekawszych zabytków architektury mieszczańskiej Wrocławia.
Siedzibą muzeum jest późnogotycki dawny kościół i klasztor bernardynów powstały w II poł. XV w.; założone w 1965 początkowo jako oddział Muzeum Miasta Wrocławia, pod nazwą Muzeum Architektury i Odbudowy, następnie usamodzielniło się jako specjalistyczna placówka o nazwie Muzeum Architektury we Wrocławiu; w 1989 zaliczone do muzeów o specjalnym znaczeniu; w 2000 do muzeum włączono Archiwum Budowlane Miasta Wrocławia.
Instytucja kultury o nazwie Muzeum Miejskie Wrocławia, w której znalazły się oddziały: Muzeum Archeologiczne, Muzeum Historyczne, Muzeum Sztuki Medalierskiej, Muzeum Militariów, Muzeum Sztuki Mieszczańskiej i Muzeum Sztuki Cmentarnej.
Zbiory muzeum to militaria - kolekcja broni białej od XVII do XX w., kolekcja broni palnej od XVIII do XX w., zbiór hełmów z XX w., zbiór mundurów z Polskich Sił Zbrojnych, a także zbiór elementów wyposażenia wojskowego.
Muzeum mieści się w gmachu wzniesionym w latach 1883-1886 wg projektu K. F. Endella w stylu neorenesansu niderlandzkiego, który do 1939 był siedzibą Rejencji Śląskiej.
Cmentarz żydowski założony w 1856, czynny do 1942, służył jako miejsce pochówku gminie żydowskiej; w 1988 został udostępniony do zwiedzania jako Muzeum Architektury Cmentarnej; od 1991 przejęty jako oddział przez Muzeum Historyczne; od 2000 jest oddziałem Muzeum Miejskiego Wrocławia.
Wśród zbiorów znajduje się m.in. medalierstwo polskie od XVI do XVII w., kolekcja medali śląskich z XVI-XVIII w., zbiór plakiet portretowych XIX-XX w., kolekcja polskich najstarszych orderów: Orderu Orła Białego, Orderu św. Stanisława, Orderu Virtuti Militari.
Siedzibą muzeum jest gmach Starego Ratusza, unikatowego w skali europejskiej zabytku świeckiej architektury gotyckiej, powstającego stopniowo od końca XIII do 1 poł. XVI wieku. W 1970 powołano do życia Muzeum Historyczne we Wrocławiu; w 1971 roku utworzono Oddział Ratusz, który w 2000 przekształcono w Muzeum Sztuki Mieszczańskiej, Oddział Muzeum Miejskiego Wrocławia.
Rotunda mieszcząca Panoramę Racławicką jest to jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie można podziwiać relikt XIX-wiecznej kultury masowej - wielkie malowidło (120x15 m) w kształcie hiperboloidy obrotowej (szpuli) upamiętniające bitwę pod Racławicami z 4 IV 1794, w której wojska powstańcze pod wodzą Tadeusza Kościuszki rozgromiły armię rosyjską.
Muzeum upowszechnia wiedzę o życiu i twórczości pisarza, inicjuje i prezentuje projekty Gombrowiczowskie; gromadzi ich dokumentacje, jak również: gombrowicziana, księgozbiór, prasę literacką.
Zbiory muzeum znajdują się w trzech odrębnych działach: Dziale Historii Górnictwa i Techniki Górniczej, podzielonym na trzy gabinety: historii górnictwa, techniki górniczej oraz geologii i paleobotaniki.
Skansen znajduje się na terenie najstarszej, XVIII-wiecznej państwowej kopalni węgla kamiennego na Górnym Śląsku "Królowa Luiza", założonej w 1791 roku. Obejmuje XIX-wieczne obiekty byłego szybu "Carnall".
Galeria mieści się w budynku drewnianym wzniesionym w 1935 roku jako leżakownia hotelu "Warszawianka"; jej działalność zainaugurowano w 1985 roku. Jest to autorska galeria prac Władysława Hasiora (1928-1999), artysty, który ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Zakopanem, następnie Akademię Sztuk Plastycznych w Warszawie, a w 1959 znalazł się w pracowni Ossipa Zadkine'a w Paryżu.
Siedzibą muzeum jest drewniana willa "Atma" w stylu zakopiańskim, wzniesiona przed 1895 rokiem, w której w latach 1930-1936 mieszkał i tworzył Karol Szymanowski. Muzeum powstało w 1976 roku.
Siedzibą muzeum jest drewniana willa letniskowa "Koliba", wybudowana w latach 1892-1894 według projektu Stanisława Witkiewicza - pierwszy dom w stylu zakopiańskim.
Siedzibą muzeum jest budynek wzniesiony dla niego w latach 1913-1922 w stylu zakopiańskim, według projektu Stanisława Witkiewicza i Franciszka Mączyńskiego.
Muzeum zajmuje zespół tzw. kamienic ormiańskich przy Rynku Wielkim, wzniesionych w XVII, XVIII i XIX w. w stylu renesansu, manieryzmu i baroku. Są one jednym z elementów pierwotnego układu przestrzenno-architektonicznego "perły polskiego renesansu" czy też "Padwy Północy" jak określa się Zamość - miasto, które powstało w XVI-XVII w., nawiązuje swą urbanistyką do planów włoskiej inżynierii budowy miasta idealnego i z tego względu zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Siedzibą muzeum jest eklektyczny budynek użyteczności publicznej wzniesiony w 1890 roku. Należy do najstarszych i największych placówek muzealnych na terenie Środkowego Nadodrza.
Muzeum gromadzi autentyczne obiekty z zakresu literatury Pozytywizmu a także Romantyzmu i Młodej Polski - dzieła sztuki i dziedzin pokrewnych, historii, etnografii oraz niezbędne obiekty do wyposażenia pomieszczeń.
Siedzibą muzeum jest zrekonstruowany dworek z końca XVIII w., miejsce urodzenia największego polskiego kompozytora, pianisty żyjącego w latach 1810-1849, Fryderyka Chopina.
Zbigniew Libera w obiektywie Włodzimierza Wasyluka
30 listopada 2009 - 7 lutego 2010
24 lutego otwarcie Europejskiego Centrum Bajki w Pacanowie - w kalendarzu wydarzeń jest wiele niespodzianek.
W zamku w Niepołomicach już wiosną można będzie oglądać zbiory eksponowane dotąd w Muzeum Czartoryskich w Krakowie, teraz zamkniętym na dwa lata z powodu remontu. Do Niepołomic trafi ok. 1700 dzieł sztuki, m.in. obrazy Paola Veneziano, Pietera Bruegela Młodszego i Lorenza Lotto.
28 lutego w Museum of Modern Art w Nowym Jorku odbędzie się pokaz filmu Bartka Konopki "Królik po berlińsku", nominowanego do Oscara w kategorii Krótkometrażowy Film Dokumentalny.
Od 5 lutego w kinach można oglądać "Tlen" Iwana Wyrypajewa z Karoliną Gruszką w roli głównej. Film opowiada w formie oszałamiającego teledysku o Bogu, zbrodni i pragnieniu wolności.
Premierą "Zawiszy Czarnego" Juliusza Słowackiego w reżyserii Adama Orzechowskiego 11 lutego zainauguruje swoją działalność nowa scena Teatru Wybrzeże w Gdańsku.
14 lutego w warszawskim Och-Teatrze odbędą się dwa koncerty Urszuli Dudziak, promujące jej najnowszą płytę "Live At Jazz Cafe".
12 lutego najnowszy film Romana Polańskiego "Autor widmo" ("The Ghost Writer") zostanie zaprezentowany na festiwalu w Berlinie. 19 lutego film trafi do kin w Polsce, Szwajcarii i USA.
10 lutego w dziesiątą rocznicę śmierci Andrzeja Zakrzewskiego odbędzie się w Warszawie wieczór wspomnień o wybitnym historyku i polityku (w Filii Centrum Artystycznego Fabryka Trzciny - SKWER, ul. Krakowskie Przedmieście 60 A, godz.18.00). Jako minister kultury i sztuki Andrzej Zakrzewski ostatnim rozporządzeniem, wydanym trzy dni przed śmiercią, ustanowił Instytut Adama Mickiewicza, mający koordynować promocję kultury polskiej w świecie.
Statuetka Polskiej Nagrody Filmowej Orzeł została umieszczona przez amerykański miesięcznik "Los Angeles Magazine" na liście najbardziej znaczących nagród filmowych na świecie. Listę opublikowano w lutowym numerze pisma.
))red3.gif)
Historia przeglądania
