fot. Wojciech Olszanka/East News

Reżyser filmowy, teatralny i scenarzysta. Urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie.

W 1959 roku ukończył wydział Fizyki na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1962 roku wydział filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1966 ukończył studia reżyserskie w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Działał w amatorskim ruchu filmowym. W latach 1971-1983 wiceprezes Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a w latach 1975-1977 przewodniczący Rady Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych. Od 1980 roku kierownik artystyczny zespołu, a następnie dyrektor Studia Filmowego "Tor". Od 1987 roku członek Komitetu Kinematografii. W 1990 roku został wybrany na Prezydenta Federacji Europejskiej Realizatorów Audiowizualnych. Konsultant Komisji Pontyfikalnej do spraw Kultury w Watykanie. Członek Europejskiej Akademii Filmowej. Od 1997 roku członek Papieskiej Akademii Sztuk Pięknych i Literatury. Był Prezydentem Stowarzyszenia Eurovisioni. Członek Polskiego PEN-Clubu i Stowarzyszenia Pisarzy. Był wiceprzewodniczącym Rady Programowej Polskiej Telewizji Publicznej. Profesor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (tytuł profesorski od 1992).



Ważniejsze nagrody:

• 1971 - Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za twórczość artystyczną III stopnia
• 1984 - Nagroda Państwowa I stopnia za osiągnięcia w dziedzinie filmu kinowego i telewizyjnego
• 1987 - nagroda "Lumière" przyznawana przez Włoskie Stowarzyszenie Autorów Teatralnych i Filmowych za całokształt twórczości w dziedzinie filmowej
• 1991 - Nagroda Przewodniczącego Komitetu Kinematografii dla producentów filmowych
• 1998 - "Nagroda Ostatnich Lat XX Wieku" przyznawana przez Międzynarodową Grupę Lektury w San Miniato
• 1999 - odznaczenie "Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski" za wybitne zasługi dla kultury polskiej
• 2001 - nagroda za całokształt twórczości w przeglądzie "Febiofest" w Pradze
• 2002 - nagroda za całokształt twórczości na 29. Festiwalu Premii Internazionali E. Flaiano w Pesarze we Włoszech; nagroda za całokształt twórczości na 19. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Jerozolimie
• 2003 - Nagroda im. Roberta Bressona przyznana przez Ministra Kultury Watykanu, wręczona podczas MFF w Wenecji

Krzysztof Zanussi otrzymał tytuły doctora honoris causa moskiewskiego Instytutu Sztuki Filmowej WGiK, Uniwersytetu Europejskiego w Mińsku, Narodowego Uniwersytetu Sztuki Teatralnej i Filmowej w Bukareszcie, Nowego Uniwersytetu Bułgarskiego, Państwowego Uniwersytetu Telewizji i Filmu w Sankt Petersburgu, Uniwersytetu Katolickiego w Walencji. W 1998 na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi odsłonięto gwiazdę Zanussiego w Alei Gwiazd, a w roku 2000 reżyser odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach.

W 1996 roku zostały wydane dwie książki o twórczości Zanussiego: Jadwigi Łużyńskiej "O Zanussim inni" i Sławomira Bobowskiego "Dyskurs filmowy Zanussiego".

Już podczas działalności Zanussiego w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w amatorskim ruchu filmowym, jego twórczość została zauważona - nagrodzono wtedy 9 ze zrealizowanych przez niego 11 filmów (m.in. "Tramwaj do nieba" współreżyserowany z W. Roniszem uzyskał Grand Prix na Festiwalu Studenckich Etiud Amatorskich w 1958 roku). Nagrodzony został również jego film dyplomowy "Śmierć Prowincjała".

Filmy Zanussiego nie dają się zaliczyć do jakiegoś nurtu polskiej czy światowej twórczości filmowej. Reżyser ten nie ulega modom ani cudzym gustom. Sam tak mówi:

"Moje kino wywodzi się przede wszystkim z literatury, jest rodzajem ludzkiej mowy. Idea wizualności kina zawsze budziła moje wątpliwości." ("Film" 1992 nr 17)

Podobnie wypowiada się na ten temat Paweł W. Stachowski:

"Obraz i warstwa fabularna, szczegóły miejsca i czasu mają (w filmach Zanussiego) znaczenie drugorzędne. Jego filmy zamieniają się w rozpisane na dialogi rozmowy."

Zapewne najbardziej znaczącym okresem w twórczości Zanussiego jest dekada lat siedemdziesiątych. Wtedy powstały tak znane filmy, jak "Życie rodzinne", "Za ścianą", "Iluminacja", "Barwy ochronne" czy "Spirala". Wtedy też został wykreowany specyficzny bohater filmów Zanussiego - człowiek postawiony przed wyborem między wartościami a pokusą ich odrzucenia. Probierzem jest jego moralna wrażliwość wyrażająca się kompromisem pomiędzy sferą marzeń o indywidualnej wolności a życiową praktyką, która tę wolność dobrowolnie ogranicza.

Filmy Zanussiego są kinem autorskim. Prawie do wszystkich sam pisał scenariusze. W latach siedemdziesiątych, szczególnie w takich filmach, jak "Struktura kryształu", "Za ścianą" czy "Iluminacja" pozwalał aktorom improwizować, stosując technikę otwartych dialogów. Zanussi pragnął w ten sposób, jak sam mówił:

"...charakteryzować bohaterów w sposób nieoczywisty, pozostawiając margines dla niedopowiedzenia, prymat nastroju nad akcją a jednocześnie budować napięcie dramaturgiczne wynikające ze zderzenia racji psychologicznych, czy moralnych." ("Film" 1971 nr 5)

Najbardziej znaczącym filmem lat osiemdziesiątych jest zrealizowany w Polsce w 1984 roku "Rok spokojnego słońca". Głównie jednak w tej dekadzie realizował Zanussi swoje plany artystyczne na Zachodzie - stał się twórcą europejskim.

"Artysta nie należy do nikogo, jego sztuka musi stanowić własność wszystkich" - komentował reżyser.

Jest (pisze Paweł W. Stachowski) w postawie tego reżysera coś ze średniowiecznych bardów wędrujących po Europie i wszędzie znajdujących ciepłe przyjęcie. Zanussi, jako artysta jest kimś, kto szanując lokalne odrębności próbuje znaleźć to, co wspólne, a jednocześnie w sposób nieskrępowany wyrażać siebie ("Film" 1992 nr 36).

Oprócz dominujących w filmach tego reżysera tematów takich, jak wolność i zniewolenie, moralne wybory, związki ludzkiego losu z Absolutem pojawia się w nich często motyw śmierci. Andrzej Kijowski napisał:

"Przewodnim nurtem myślowym twórczości Zanussiego zdaje się być uświadomienie konieczności umierania. Filmy tego reżysera ukazują przechodzenie człowieka z jednych pozycji na drugie i choć spory dotyczą spraw nadzwyczaj realnych (...), gdzieś w tle wyczuwa się zadumę nad niepojętym wymiarem ponadegzystencjalnym, w którym irracjonalna konieczność zakończenia życia dopełnia jakąś oczywistość." ("Film" 1978 nr 43)

W swoich dziełach Zanussi porusza odwieczne problemy: miłości, śmierci, szczęścia i sumienia, przyglądając się jak objawiają się one w dzisiejszym świecie.

"We wszystkich filmach Zanussiego czuje się szczególnie mocno obecność autora. Nie tylko w wywodach i beletrystyce (...) lecz także, a może przede wszystkim, w manipulowaniu planami, obrazami, które często wynikają nie z logiki opowieści, lecz z logiki myślenia autora. Chodzi mi o te momenty, gdzie - między wierszami, między obrazami - słyszy się jego głos, widzi się bieg jego myśli, czuje puls emocji." (Aleksander Jackiewicz, "Kino" 1981 nr 01)

Oprócz twórczości filmowej zajmuje się także Zanussi działalnością pedagogiczną i reżyserią teatralną. Wykładał m.in. w PWSFTviT w Łodzi, National Film School w W. Brytanii i w Danii, w Kopenhadze. Reżyseruje w teatrach w Mediolanie, Palermo, Bonn, Krakowie, Bazylei i Rzymie.

Filmografia

Etiudy szkolne:

• 1961 - "Holden"
• 1961 - "Łapać złodzieja"
• 1961 - "Parasol przy pogodzie"
• 1961 - "Ułan i dziewczyna"
• 1962 - "Samolot z Budapesztu"
• 1963 - "Studenci"
• 1964 - "Świadek"
• 1966 - "Śmierć prowincjała" (telewizyjny film dyplomowy). Młody chłopak pracuje przy odnawianiu kościoła. Poznaje prowincjała, który niedługo potem umiera. Nagrody: 1967 - "Srebrny Lew" na MFF w Wenecji; 1968 - "Złoty Dukat" na MFF w Mannheim; "Złota Aurelia" na MFF w Valladolid.

Filmy fabularne:

• 1967 - "Twarzą w twarz" (film tv; scenariusz wspólnie z E. Żebrowskim). Studium psychologiczne poruszające problem odpowiedzialności człowieka za losy innych.
  
  
• 1968 - "Zaliczenie" (film tv; scenariusz wspólnie z E. Żebrowskim). Przywołujące problem ludzkiej godności relacje miedzy profesorem a zdającym egzamin studentem.
  
  
• 1969 - "Struktura kryształu". Bohaterami filmu są dwaj utalentowani fizycy - jeden z nich wyjeżdża na wieś i jest meteorologiem, drugi robi błyskotliwą karierę naukową. Obaj toczą dyskurs moralny na temat wyboru postaw życiowych. Nagrody: 1969 - Nagroda im. A. Munka (przyznawana przez PWSFTviT w Łodzi); "Syrena Warszawska" (przyznawana przez Klub Krytyki Filmowej); 1970 - Nagroda za debiut reżyserski "Srebrny Kondor" Federacji Argentyńskich Klubów Filmowych na MFF w Mar del Plata; Nagroda miasta Valladolid na MFF Filmów Religijnych i Humanistycznych; Nagroda Specjalna na MFF w Panamie
  
  
• 1970 - "Góry o zmierzchu" (film tv). Opowieść o starym profesorze, który co roku przyjeżdża w góry w rocznicę śmierci przyjaciela.
  
  
• 1971 - "Die Rolle" (tytuł polski "Rola"; prod. Polska - RFN; film tv). Aktor, przygotowując się do roli starego człowieka, po wielu latach odwiedza swojego ojca w domu opieki, aby obserwować jego zachowania.
  
  
• 1971 - "Życie rodzinne". Młody inżynier Wit, wraz z przyjacielem odwiedza swój dom rodzinny. Opowieść o kryzysie rodziny i niemożności dokonania wyboru zgodnego z moralnymi i etycznymi zasadami. Nagrody: 1971 - "Srebrny Hugo" na MFF w Chicago; "Złota Kaczka" w kategorii najlepszy film polski przyznawana przez czasopismo "Film"; 1972 - "Premio de San Gregorio" i "Premio Ciudad de Valladolid" na MFF w Valladolid; 1973 - II Nagroda na MFF w Colombo.
  
  
• 1971 - "Za ścianą" (film tv; scenariusz wspólnie z E. Żebrowskim). Kameralny dramat postaw. Tytułowa ściana jest tutaj symbolem granic dzielących ludzi oraz obojętności na los innego człowieka. Nagroda: 1971 - Grand Prix na MFFA w San Remo.
  
  
• 1972 - "Hipoteza" (film tv; prod. Polska - RFN). Rozgrywająca się na początku XX wieku opowieść o młodym profesorze, któremu w oryginalny sposób udało się pokonać własną słabość.
  
  
• 1973 - "Iluminacja". Głównym bohaterem jest młody student, który poprzez naukę, przemyślenia i kontakty z innymi poszukuje "prawdy". Jednak mimo starań nie doznaje tytułowej iluminacji - dostępnej, według filozofii średniowiecznej, tylko niektórym mędrcom i filozofom. Nagrody: 1973 - Grand Prix "Złoty Lampart", Nagroda FIPRESCI, Nagroda Jury Ekumenicznego na MFF w Locarno; "Syrena Warszawska" (nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP) w kategorii filmu fabularnego; Grand Prix na KSF "Młodzi i film" w Koszalinie; Grand Prix na MFF w Rawennie; 1974 - Nagroda Specjalna Jury FPFF w Gdańsku; "Złote Grono" na LLF w Łagowie; "Złoty Medal" na MFF w Figuera da Foz.
  
  
• 1974 - "Bilans kwartalny". Melodramat z moralistycznym podtekstem. Znudzona swym małżeństwem Marta spotyka dawnego kolegę ze studiów. Zafascynowana nim postanawia rzucić dom i dotychczasowe życie. Jednak rozsądek bierze górę i bohaterka wraca do męża. Nagrody: 1975 - Nagroda OCIC na MFF w Berlinie Zachodnim; 1976 - "Złota Kamera" za najlepszy film współczesny (przyznawana przez czasopismo "Film").
  
  
• 1975 - "Die Nachtdienst" (tytuł polski "Miłosierdzie płatne z góry"; prod. RFN; film tv). Młoda lekarka z Jugosławii opiekuje się bogatą baronową, która starannie obmyślanymi sposobami stara się zniszczyć jej godność. Kameralny dramat o poszukiwaniu własnej wartości przez upokarzanie innych.
  
  
• 1976 - "Barwy ochronne". Na studenckim obozie naukowym spotykają się młody asystent Jarosław i docent Jakub. Każdy z nich reprezentuje inną postawę wobec życia - pierwszy idealistyczną, drugi cyniczną. Konflikt tych postaw, a także opis środowiska akademickiego to główne tematy filmu. Nagrody: 1977 - Grand Prix na FPFF w Gdańsku; "Złoty Koziorożec" na MFF w Teheranie.
  
  
• 1977 - "Anatomie Stunde" (tytuł polski "Lekcja anatomii"; prod. RFN; film tv). Grupa niemieckich studentów bada wpływ różnych czynników na strukturę psychiczną człowieka.
  
  
• 1977 - "Haus der Frauen" (tytuł polski "Dom kobiet"; na podstawie dramatu Zofii Nałkowskiej pod tym samym tytułem; prod. RFN; film tv). Historia kilku spokrewnionych ze sobą kobiet w różnym wieku, które mieszkają w jednym domu.
  
  
• 1978 - "Spirala". Śmiertelnie chory mężczyzna dla którego jedyną możliwością decydowania o własnym losie jest samobójstwo. Nagrody: 1978 - Nagroda Jury Ekumenicznego na MFF w Cannes; Nagroda Kin Studyjnych na LLF w Łagowie; Nagroda Dziennikarzy na FPFF w Gdańsku; 1979 - Nagroda za reżyserię na MFF w Panamie; "Złota Kamera" czasopisma "Film".
  
  
• 1979 - "Wege in der Nacht" (tytuł polski "Drogi pośród nocy"; prod. RFN; film tv). Podczas II wojny światowej grupa niemieckich oficerów stacjonuje w wiejskim dworze. Jednego z Niemców fascynuje właścicielka majątku, uczucie jednak pozostaje nie odwzajemnione.
  
  
• 1980 - "Constans". Młody, uczciwy mężczyzna szuka w życiu stałych wartości. Niestety, otaczająca go zakłamana rzeczywistość i niezawinione przypadki burzą jego wyobrażenia o świecie. Nagrody: 1980 - Nagroda Specjalna Jury na FPFF w Gdańsku; Nagroda za reżyserię, oraz Nagroda Jury Ekumenicznego na MFF w Cannes; 1981 - Wielka Nagroda na MFF w Panamie.
  
  
• 1980 - "Kontrakt". Dwoje młodych ludzi pochodzących z bogatych i ustosunkowanych rodzin bierze ślub. Dochodzi do skandalu, bo panna młoda mówi "nie". Mimo to odbywa się wesele, które jest tutaj pretekstem do krytycznego spojrzenia na społeczeństwo końca lat siedemdziesiątych. Nagrody: 1980 - Wyróżnienie Katolickiego Biura Filmowego na MFF w Wenecji.
  
  
• 1981 - "Versuchung" (tytuł polski "Pokuszenie"; prod. RFN;). Historia niedobranego małżeństwa. Kobieta jest osobą otwartą i pełną optymizmu, zaś mężczyzna - chłodny uczuciowo i pełen dystansu. Małżonkowie coraz bardziej oddalają się od siebie.
  
  
• 1981 - "Da un paese lontano: Giovanni Paolo II" (tytuł polski "Z dalekiego kraju"; scenariusz A. Kijowski i Jan J. Szczepański przy współpracy K. Zanussiego; prod. Włochy - W. Brytania - Polska). Opowieść o życiu Karola Wojtyły na kanwie skomplikowanych dziejów państwa polskiego. Nagrody: 1981 - Nagroda "David Europeo".
  
  
• 1982 - "Imperativ" (tytuł polski "Imperatyw"; prod. RFN). Augustyn - mężczyzna w średnim wieku osiągnął życiowy sukces, mimo to popada w depresję graniczącą z obłędem. Dramat ukazujący wewnętrzną walkę człowieka z samym sobą. Nagrody: 1982 - Nagroda Specjalna Jury na MFF w Wenecji.
  
  
• 1984 - "Rok spokojnego słońca" (prod. Polska - Niemcy - USA ). Rok 1946. Trudny romans Amerykanina i Polki w realiach okresu przejściowego między wojną a pokojem. Nagrody: 1984 - "Złoty Lew" i Nagroda im. Passittiego Związku Włoskich Dziennikarzy na MFF w Wenecji.
  
  
• 1985 - "Paradigma" (tytuł polski "Paradygmat, czyli potęga zła"; prod. RFN - Francja - Włochy). Akcja rozgrywa się na początku XX wieku. Dwudziestoletni student teologii naiwnie wierzy, że człowiek z natury jest dobry i zło można bez trudu zwalczyć. Jednak okazuje się, że nawet jego własne postępowanie jest dwuznaczne i skażone kompromisem.
  
  
• 1988 - "Wherever You Are" (tytuł polski "Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest..."; scenariusz z Michaelem Hirstem; prod. Polska - Niemcy). Dyplomata urugwajski przyjeżdża w 1945 roku do Polski, ażeby wyjaśnić okoliczności śmierci zamordowanej przez Niemców żony. Dramat psychologiczny odsłaniający tajniki ludzkiej podświadomości.
  
  
• 1989 - "Stan posiadania" (prod. Polska - Niemcy). Kameralny dramat o miłości studenta i dojrzałej kobiety, która pod wpływem młodego kochanka nawraca się i przyjmuje chrzest. Nagrody: 1989 - Nagroda Jury Ekumenicznego na MFF w Moskwie; 1990 - Grand Prix na MFF w Strasburgu.
  
  
• 1990 - "Życie za życie" (prod. Polska - Niemcy). Opowieść o Maksymilianie Kolbe. Film przybliża nam jego sylwetkę i wyjaśnia motywy działania.
  
  
• 1990 - "Das lange Gespräch mit dem Vogel" (tytuł polski "Długa rozmowa z ptakiem"; prod. Niemcy; film tv). Czterdziestoletni aktor zafascynowany młodziutką dziewczyną. Opowieść o miłości niemożliwej do spełnienia.
  
  
• 1992 - "Dotknięcie ręki" (scenariusz: Peter Morgan i Mark Wadlow na podstawie scenariusza K. Zanussiego i E. Żebrowskiego; prod. Polska - W. Brytania - Dania). Student muzykologii odwiedza w Danii wybitnego kompozytora, który już od dawna nie tworzy. Pod wpływem młodego człowieka, stary mistrz komponuje wspaniałe oratorium. W faustowski temat wpisano pytania o sens sztuki i o to, czy potrafi ona zmienić oblicze świata. Nagrody: 1993 - "Złota Taśma" od SFP za najlepszy film 1992 roku.
  
  
• 1996 - "Cwał". Początek lat pięćdziesiątych. Dziesięcioletni Hubert przyjeżdża do Warszawy, by zamieszkać u swojej ciotki. Polityczno-obyczajowa komedia inspirowana autobiograficznymi wątkami z dzieciństwa reżysera. Nagrody: 1996 - Nagroda Specjalna Jury i Nagroda Dziennikarzy na FPFF w Gdyni; Nagroda Specjalna Jury na MFF w Tokio; 1997 - "Srebrny Witeź" na MFF Narodów Słowiańskich i Prawosławnych w Moskwie.
  
  
• 1996-2000 - "Opowieści weekendowe": "Damski interes", "Niepisane prawa", "Dusza śpiewa", "Linia opóźniająca", "Ostatni krąg", "Skarby ukryte", "Słaba wiara", "Urok wszeteczny". Cykl podejmuje temat przemian w czasach przełomu demokratycznego. Wszystkie filmy są mocno osadzone w realiach, a dotyczą głównie życia inteligencji i jej wyborów moralnych.
  
  
• 1997 - "Our God's Brother" (tytuł polski "Brat naszego boga"; scenariusz z Mario Di Nardo; prod. Polska - Włochy - Niemcy). Film jest adaptacją napisanego pod koniec lat czterdziestych dramatu Karola Wojtyły o Adamie Chmielowskim - bracie Albercie (1845-1916).
  
  
• 2000 - "Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową". Lekarz dowiaduje się, że jest śmiertelnie chory na raka. Chce znaleźć sens śmierci w jej nieuchronnym, naturalnym związku z życiem. Film nawiązuje do zrealizowanej w 1978 roku "Spirali". Nagrody: 2000 - Główna Nagroda na MFF w Moskwie; Grand Prix "Złote Lwy" i Nagroda Dziennikarzy na FPFF w Gdyni; 2001 - Nagroda Specjalna Jury na Festiwalu w Tambow; "Orzeł" - Polska Nagroda Filmowa w kategoriach: najlepsza reżyseria, najlepszy film, najlepszy scenariusz; nagroda dla najlepszego reżysera w konkursie międzynarodowym na Wine Country Film Festival w Kalifornii; "Złota Kaczka" w kategorii najlepszy polski film roku 2000 przyznawana przez czasopismo "Film"; "Złota Taśma" w kategorii film polski za rok 2000 przyznawana przez Koło Piśmiennictwa SFP.
  
  
• 2002 - "Suplement". Losy pary młodych ludzi, którzy występowali już marginalnie w filmie "Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową". Tematem jest poszukiwanie sensu życia - nawiązanie do wcześniejszej "Iluminacji". Nagrody: 2002 - Nagroda FIPRESCI na MFF w Moskwie.

Filmy dokumentalne:

• 1966 - "Maria Dąbrowska"
• 1966 - "Przemysł"
• 1967 - "Komputery"
• 1968 - "Krzysztof Penderecki". Nagrody: 1968 - "Srebrny Lajkonik" na OFFK w Krakowie; 1969 - "Srebrny Gołąb" na MFF w Lipsku
• 1977 - "Brigitte Horney"
• 1979 - "Mein Krakau" ("Mój Kraków")
• 1982 - "Capitali culturali - Vaticano" ("Stolice kultury - Watykan")
• 1987 - "La Mia Varsavia" ("Moja Warszawa")
• 1987 - "Erloschene Zeiten" ("Wygasłe czasy"). Film dokumentalny fabularyzowany
• 1987 - "Lied der toten Kinder" ("Pieśń o śmierci dzieci")
• 1990 - "Witlod Lutosławski in Conversation with Krzysztof Zanussi"
• 1993 - "Spotkania domowe"
• 1996 - "Do Not Be Afraid". The Life and Teachings of Pope John Paul II ("Nie lękajcie się". Życie i nauczanie Jana Pawła II)

Scenariusze do filmów:

• 1964 - "Ludzie milczą" - film dokumentalny
• 1969 - "Podróżni jak inni" - film tv
• 1976 - "Próba ciśnienia"- film tv
• 1979 - "Obce głosy" - etiuda
• 1986 - "Niedostępna" - spektakl tv (dwie jednoaktówki napisane wspólnie z E. Żebrowskim)

Spektakle Teatru Telewizji:

• 1999 - "Skowronek"
• 2002 - "Sesja castingowa"

Inne:

• Występował w filmach: "Amator", "Erloschene Zeiten", "Cwał", "Dusza śpiewa" z cyklu "Opowieści weekendowe", "Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową".
  
  
• Ważniejsze książki: "Rozmowy o filmie amatorskim" (1978), "Spór o PRL" (1996), "Pora umierać" (1997), "Między jarmarkiem a salonem" (1999); kilka wydań zbiorów scenariuszy i nowel filmowych.

Autor: Halina Olczak-Moraczewska, maj 2004.

Historia przeglądania