Wersja beta portalu
Napisz do nas 
21 listopada 2009

instytucje kultury w Polsce centra kultury muzea galerie filharmonie, opery, inne teatry i grupy teatralne biblioteki, zbiory, archiwa uczelnie artystyczne
Instytucje kultury polskiej na świecie
Instytuty Polskie inne instytucje

Wydawca:
Instytut Adama Mickiewicza
ul. Mokotowska 25
00-560 Warszawa
tel. (+48 22) 44 76 100
www.iam.pl 
o nas  redakcja@culture.pl  zamów newsletter 
Krzysztof Meyer
języki: polski  / angielski  / francuski 
 

Kompozytor, pianista i pedagog, urodzony 11 sierpnia 1943 w Krakowie.

Gry na fortepianie zaczął się uczyć w wieku 5 lat. Od 1954 uczęszczał na prywatne lekcje teorii i kompozycji do Stanisława Wiechowicza. Po ukończeniu Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Krakowie rozpoczął naukę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie; studiował kompozycję, początkowo w klasie Wiechowicza, a po jego śmierci - u Krzysztofa Pendereckiego (dyplom z wyróżnieniem - 1965), oraz teorię u Aleksandra Frączkiewicza (dyplom także z wyróżnieniem - 1966). W 1964, 1966 i 1968 uzupełniał swoją edukację muzyczną w Paryżu i Fontainebleau, gdzie odbył studia w zakresie kompozycji i gry na fortepianie pod kierunkiem Nadii Boulanger. W 1966 otrzymał stypendium im. Aarona Coplanda.

W latach 1966-68 współpracował jako pianista z krakowskim zespołem muzyki współczesnej MW2. W okresie tym rozpoczął również swoją działalność jako pedagog. W latach 1966-87 nauczał kompozycji i przedmiotów teoretycznych w Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie od 1972 do 1975 był również prorektorem, a w latach 1975-87 - kierownikiem Katedry Teorii Muzyki. W roku akademickim 1980/81 przebywał dzięki stypendium "Auswaertige Künstler zu Gast" w Hamburgu. Od 1987 jest profesorem kompozycji w Hochschule für Musik w Kolonii. Wykładał także muzykę współczesną w Austrii, Brazylii, Francji, Niemczech, Szwajcarii, Wenezueli i Związku Radzieckim. Należy do Akademie der Künste w Mannheim. Ponadto w sezonie 1991/92 był composer-in-residence w Filharmonii Kolońskiej, a w 1996 - na festiwalu w Seattle.

Jego muzyka była wykonywana w wielu najważniejszych ośrodkach muzycznych, m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku, Berlińskiej Filharmonii i wiedeńskim Wiener Musikverein.

Krzysztof Meyer zajmuje się również pisarstwem muzycznym. Napisał pierwszą polską monografię życia i twórczości Dymitra Szostakowicza (Kraków 1973; wyd. niem. - Leipzig 1980) oraz "Dymitr Szostakowicz i jego czasy" (wyd. franc. – Paryż 1994; wyd. niem. – Bergisch-Gladbach 1995 i Moguncja 1998; wyd. holend. – Amsterdam 1996; wyd. hiszp. – Madryt 1997; wyd. ros. – St. Petersburg 1998; wyd. pol. – Warszawa 1999). Jest autorem wielu artykułów, głównie o muzyce współczesnej, w takich periodykach, jak "Melos", "Muzyka", "Ruch Muzyczny", "Das Orchester", "Sovetskaya Muzyka".

Czynnie udziela się także w Związku Kompozytorów Polskich; w latach 1971-89 był członkiem Zarządu Głównego, w latach 1985-89 - prezesem. Od 1974 do 1988 uczestniczył też w pracach Komisji Repertuarowej Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień".

Za swoją twórczość kompozytorską Krzysztof Meyer otrzymał wiele nagród: w 1966 - II nagrodę na Konkursie Młodych Kompozytorów Związku Kompozytorów Polskich za "Symfonię op. 10" (1964) i I nagrodę na Concours des Jeunes Compositeurs w Fontainebleau za pieśni do słów Szekspira, w 1967 - wyróżnienie na Konkursie Kompozytorskim im. Grzegorza Fitelberga za "Symfonię nr 2 'Epitaphium Stanisław Wiechowicz in memoriam' op. 14" na chór mieszany i orkiestrę (1966-67), w 1968 - I nagrodę na tym samym konkursie za "Symfonię nr 3 'Symphonie d'Orphee' op. 20" na chór mieszany i orkiestrę (1968), w 1970 - Grand Prix de Composition Musicale Fundacji Księcia Pierre de Monaco za operę "Cyberiada op.15" (1967-1970) oraz wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu za "Kwartet smyczkowy nr 2 op. 23" (1969), w 1972 - II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Artura Malawskiego w Krakowie za "Concerto da camera op. 29" na obój, perkusję i smyczki (1972), w 1974 - I nagrodę na Konkursie im. Karola Szymanowskiego w Warszawie za "Symfonię nr 4 op. 31" (1973), w 1975 - Medal Rządu Brazylii za "Kwartet smyczkowy nr 4 op. 33" (1974), w 1976 - wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO za "Kwartet smyczkowy nr 3 op. 27" (1970-71), a w 1977 - Medal Rządu Brazylii za "Concerto retro op. 39" na flet, skrzypce, wiolonczelę i klawesyn (1976). Ponadto otrzymał: dwukrotnie Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1973, 1975), Złoty Krzyż Zasługi (1974), Odznakę "Zasłużony Działacz Kultury" (1979), Nagrodę im. Gottfrieda von Herdera (1984), Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich (1992), Nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1994), Nagrodę im. Johanna Stamitza w Mannheim (1996), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1997) oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2003).

Krzysztof Meyer należy do kompozytorów o głębokiej intelektualnej samoświadomości twórczej. W ankiecie dla pisma "Res Facta" z roku 1971 dwudziestosześcioletni wówczas kompozytor napisał:
"W swoich własnych utworach wyszedłem od techniki dwunastotonowej ("I Sonata fortepianowa"). Później przyswoiłem sobie tak zwany 'energetyzm bruitystyczny', wywodzący się od Varese'a, a któremu patronuje u nas Górecki i poniekąd Penderecki ("I Symfonia"), później doszedłem do aleatoryzmu w różnych postaciach (kontrolowany w "IV Sonacie fortepianowej", poliwersyjny w "Trio na flet, altówkę i harfę", polistrukturalny w "II Symfonii"). Z każdej z tych technik starałem się wyciągnąć te możliwości, które wydawały mi się korzystne dla mojego świata dźwiękowego i porzucałem je w chwili, gdy po prostu przestały mnie interesować, znudziły mnie. Zawsze jednak coś z nich pozostawało - do dzisiaj pewne elementy serializmu są dla mnie niezbędne, podobnie jak poliwersyjność i polistrukturalizm. I jeśli w tych kilku zdaniach miałem dokonać autoprezentacji, to po tym wszystkim, co powyżej napisałem, mogę dodać jeszcze jedno: przy komponowaniu bawi mnie możność wykorzystywania różnych technik. Chyba nie ma wśród najnowszych takiej, która by mnie zupełnie nie interesowała. Cieszy mnie to o wiele więcej, niż niegdyś nurzanie się w strumieniu efektów perkusyjnych, jakie mogą dać instrumenty smyczkowe ("I Kwartet smyczkowy"). I tak stosowanie najróżniejszych technik służy mi jedynie jako środek do komponowania i nie będzie naprawdę żadna nieskromnością i przesadą, gdy powiem, że w niektóre rejony mojego wewnętrznego świata muzycznego wchodzę dowolnymi środkami technicznymi i znajduję się niezależnie od nich tam, gdzie na początku zamierzyłem." ("Res Facta" nr 5, 1971)
Krzysztof Meyer rozpoczynał swoją działalność twórczą w okresie panowania idei awangardy. W sferze dźwięku i on poszukiwał nowych brzmień, ale sonorystyka nie zakłócała nigdy jego poczucia formy jako procesu o wyraźnym rozwoju dramaturgicznym, z fazami o różnym napięciu. Dość szybko zresztą zrezygnował z awangardowo pojmowanej dźwiękowości na rzecz tradycyjnych kategorii estetycznych - ładu formalnego, równowagi elementów dzieła i pięknego brzmienia. Wiele jego utworów nosi klasyczne tytuły, sugerujące zastosowanie tradycyjnej formy. Są to symfonie, koncerty, kwartety czy sonaty. Ale na ogólnej koncepcji formy kończą się związki twórczości Krzysztofa Meyera z tradycją. Zarówno wewnętrzna struktura utworów, jak i ich język dźwiękowy są przejawem w pełni świadomego, indywidualnego wykorzystania nowoczesnego warsztatu kompozytorskiego.

W kontekście intelektualnej samoświadomości twórczej trzeba wspomnieć o pracach muzykologicznych Krzysztofa Meyera. Jest on autorem przetłumaczonej na kilka języków, fundamentalnej monografii Dymitra Szostakowicza, którego twórczość była mu bardzo bliska. Wspólnie z żoną napisał dwutomową biografię Witolda Lutosławskiego. Przygotował wiele referatów i artykułów poświęconych muzyce i twórcom XX wieku oraz wybranym zagadnieniom z teorii muzyki. Od 1966 roku prowadzi nieprzerwanie działalność pedagogiczną w zakresie teorii muzyki.

Ważniejsze kompozycje:
  • "Sonata na wiolonczelę op. 1" (1959-61)
  • "Introspekcja op. 2" na 5 wiolonczel (1960)
  • "Aforyzmy op. 3" na fortepian (1961)
  • "Muzyka na trzy wiolonczele, kotły i fortepian op. 4" (1961-62)
  • "Sonata fortepianowa nr 1 op. 5" (1962)
  • "Sonata fortepianowa nr 2 op. 7" (1963)
  • "Kwartet smyczkowy nr 1 op. 8" (1963)
  • "Pieśni rezygnacji i zaprzeczenia op. 9" na sopran, skrzypce i fortepian (1963)
  • "Interludio statico op. 11" na klarnet i 4 wiolonczele (1963-64)
  • "Concerto da camera op. 6" na flet, perkusję i smyczki (1964)
  • "Symfonia nr 1 op. 10" (1964)
  • "Koncert skrzypcowy nr 1 op. 12" (1964-65)
  • "Sonata fortepianowa nr 3 op. 13" (1964-66)
  • "Quartettino op. 16 "na sopran, flet, wiolonczelę i fortepian (1966)
  • "Symfonia nr 2 'Epitaphium Stanisław Wiechowicz in memoriam' op. 14" na chór mieszany i orkiestrę (1966-67)
  • "Hommage à Nadia Boulanger op. 17" na flet, altówkę i harfę (1967)
  • "Pięć utworów kameralnych op. 18" na mezzosopran, klarnet, skrzypce i altówkę (1967)
  • "Cyberiada op. 15", opera komiczna w 3 aktach (1967-70)
  • "Symfonia nr 3 'Symphonie d'Orphee' op. 20" na chór mieszany i orkiestrę (1968)
  • "Sonata fortepianowa nr 4 op. 22" (1968)
  • "Kwartet smyczkowy nr 2 op. 23" (1969)
  • "Quattro colori op. 24" na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1969-70)
  • "Kwartet smyczkowy nr 3 OP. 27" (1970-71)
  • "Concerto da camera OP. 29" na obój, perkusję i smyczki (1972)
  • "Sonata na klawesyn solo op. 30" (1972-73)
  • "Symfonia nr 4 op. 31" (1973)
  • "Koncert na trąbkę i orkiestrę OP. 35" (1973-75)
  • "Kwartet smyczkowy nr 4 op. 33" (1974)
  • "Śpiewy polskie op. 34" na sopran i orkiestrę (1974)
  • "Czarodziejskie obrazki op. 21a" na fortepian (1975)
  • "Sonata na skrzypce solo op. 36" (1975)
  • "Sonate de sons rayonnants" na fortepian (1975-2003)
  • "Moment musical" na wiolonczelę (1976)
  • "Fireballs op. 37" na orkiestrę (1976)
  • "Lyric Triptych Op. 38" for tenor and chamber orchestra (1976)
  • "Concerto retro op. 39" na flet, skrzypce, wiolonczelę i klawesyn (1976)
  • "Trzy utwory na perkusję i taśmę op. 40" (1976)
  • "Symfonia D-dur w stylu W. A. Mozarta op. 41" (1976-77)
  • "Kwartet smyczkowy nr 5 op. 42" (1977)
  • "Dwadzieścia cztery preludia na fortepian op. 43" (1977-78)
  • "Suita dziecięca op. 25a" na fortepian (1978)
  • "Symfonia nr 5 op. 44" na smyczki (1978-79)
  • "Dziewięć fraszek Stanisława Jerzego Leca op. 45" na sopran i fortepian (1979)
  • "Koncert fortepianowy op. 46" (1979)
  • "Interludio drammatico op. 48" na obój i zespół (1979-80)
  • "Hrabina op. 49", balet w 1 akcie na motywach opery Stanisława Moniuszki (1980)
  • "Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian op. 50" (1980)
  • "Sonata per flauti solo op. 52" (1980)
  • "Gracze op. 53", pełna wersja opery Dmitra Szostakowicza w 3 aktach (1980-81)
  • "Sześć preludiów" na skrzypce solo (1981)
  • "Kwartet smyczkowy nr 6 op. 51" (1981)
  • "Colloquium niedzielne na ulicy op. 54" na baryton i fortepian (1981)
  • "Skrzypcowy kramik op. 55" na skrzypce i fortepian (1981)
  • "Canzona na wiolonczelę i fortepian op. 56" (1981)
  • "Sonatina for the Young op. 55a" for violin and piano (1981-83)
  • "Symfonia nr 6 „Symfonia Polska” op. 57" (1982)
  • "Hommage à Johannes Brahms op. 59" na orkiestrę (1982)
  • "Pezzo capriccioso op. 60" na obój i fortepian (1982)
  • "Koncert na flet i orkiestrę op. 61" (1983)
  • "Sonata na wiolonczelę i fortepian op. 62" (1983)
  • "Canti Amadei op. 63", concerto da camera na wiolonczelę i orkiestrę (1983-84)
  • "Concerto da camera op. 64" na harfę, wiolonczelę i smyczki (1984)
  • "Kwartet smyczkowy nr 7 op. 65" (1985)
  • "Kwartet smyczkowy nr 8 op. 67" (1985)
  • "Concerto retro op. 39a" na flet, klawesyn i smyczki (1986)
  • "Kwartet na 4 saksofony op. 65a" (1986)
  • "Kwintet klarnetowy op. 66" (1986)
  • "Capriccio op. 69" na 6 instrumentów (1987-88)
  • "Musica incrostata per orchestra op. 70" (1988)
  • "Wjeliczalnaja op. 71" na chór mieszany (1988)
  • "Wittener Kammermusik" na flet, obój i klarnet (1988)
  • "Klonowi bracia op. 72", opera dziecięca w 2 aktach (1988-89)
  • "Caro Luigi op. 73" na 4 wiolonczele i smyczki (1989)
  • "Fanfare" für acht Posaunen (1989)
  • "Kwartet smyczkowy nr 9 op. 74" (1989-90)
  • "Fantazja na organy op. 75" (1990)
  • "Monolog" na wiolonczelę solo (1990)
  • "Kwintet fortepianowy op. 76" (1990-91)
  • "Pezzo per Mauro op. 77" na flet, saksofon altowy, puzon, fortepian, kontrabas i perkusję (1991)
  • "Koncert na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową op. 79" (1992)
  • "Carillon pour orchestre op. 80" (1992-93)
  • "Trio na flet, altówkę i gitarę op. 78" (1992-94)
  • "Trio smyczkowe op. 81" (1993)
  • "Kwartet smyczkowy nr 10 op. 82" (1993-94)
  • "Misterioso op. 83" na skrzypce i fortepian (1994)
  • "Koncert wiolonczelowy nr 2 op. 85" (1994-95)
  • "Te Deum op. 84" na chór mieszany (1995)
  • "Sonata na skrzypce i orkiestrę op. 86" (1995)
  • "Msza op. 68a" na chór mieszany i orkiestrę (1995-96)
  • "Farewell Music op. 88" na orkiestrę (1997)
  • "Au delà d’une absence op. 89" na kwartet smyczkowy (1997)
  • "Trio na klarnet, wiolonczelę i fortepian op. 90" (1997-98)
  • "Stworzenie świata op. 91", oratorium (1999)
  • "Capriccio interrotto op. 93" na skrzypce i fortepian (2000)
  • "Impromptu multicolore op. 92" na dwa fortepiany (2000)
  • "Les sons rayonnants" na 2 pianole i komputer (2000)
  • "Cinque colori" na flet, skrzypce, wiolonczelę, perkusję i fortepian (2001)
  • "Koncert na klarnet i orkiestrę op. 96" (2001)
  • "Kwartet smyczkowy nr 11 op. 95" (2001)
  • "Symfonia nr 7 op. 97 (Symfonia czasu przemijającego)" (2001-2002)
  • "Trio na obój, fagot i fortepian op. 98" (2002)
  • "Sonata na wiolonczelę i fortepian nr 2" (2003-2004)
  • "Epitafium op. 100" na 3 wiolonczele i fortepian (2004)
  • "Duetti concertanti op. 101" na fagot i fortepian (2004)
  • "Metamorfozy op. 102" na saksofon altowy i fortepian (2004)
  • "Kwartet smyczkowy nr 12 op. 103" (2004-2005)
  • "Quasi una fantasia op. 104" na fortepian (2005)
  • "Koncert podwójny na skrzypce, wiolonczelę i orkiestrę op. 105" (2005-2006)
  • "Souvenir de Sanssouci" na pianolę (2006)
Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, styczeń 2002; aktualizacja: grudzień 2008

Historia przeglądania




OSTATNIO DODANE
"Popioły", reżyseria Andrzej Wajda
"Pociąg", reżyseria Jerzy Kawalerowicz
Europejska Akademia Filmowa wybrała grupę wybitnych osobistości ze świata europejskiego filmu, których zadaniem będzie promowanie europejskiego kina i Europejskich Nagród Filmowych. W tym gronie znalazł się przedstawiciel Polski - Maciej Stuhr.
Berliński Teatr Maksima Gorkiego wystawi "Amphitryon" Heinricha von Kleista w reżyserii Jana Bossego (19.11.2009) i "Haeven" Fritza Katera w reżyserii Armina Petrasa (21.11.2009) w Starym Teatrze w Krakowie w ramach współpracy obydwu placówek w projekcie "Wanderlust".
18. Targi Książki Historycznej w Warszawie: 26-29.11.2009. Konferencja prasowa "Targi Książki Historycznej - nowa odsłona" odbędzie się 23.11.2009, o godz. 12:00 w Arkadach Kubickiego na Zamku Królewskim w Warszawie.
40 krótkometrażowych filmów dokumentalnych zrealizowanych w 11 krajach świata zostało zakwalifikowanych do udziału w konkursie 13. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego "Off Cinema", który rozpocznie się 18.11.2009 w Poznaniu.
Była siedziba KC PZPR, monumentalny budynek przy rondzie de Gaulle'a w Warszawie, został wpisany 16 listopada 2009 do rejestru zabytków przez mazowieckiego wojewódzkiego konserwatora zabytków Barbarę Jezierską.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski podpisał 13.11.2009 w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu umowę o współfinansowaniu przez ministerstwo budowy Centrum Sztuk Użytkowych i Centrum Innowacyjności ASP.



© Copyright by Instytut Adama Mickiewicza. Wszelkie prawa - jeśli nie zaznaczono odrębnie - w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych materiałów zamieszczonych na stronie www.culture.pl
jest bez zgody wydawcy zabronione.
www.culture.pl ISSN 1734-0624 Nr 2882 | www.iam.pl
realizacja: www.ornak.pl | grafika: Marek Zalejski / Studio Q
MAPA WITRYNY