Otwarte: z wyjątkiem poniedziałków i świąt;
wtorek, środa, czwartek 10:00 -18:00; piątek 10:00 - 16:00;
sobota 10:00 - 17:00 - wstęp bezpłatny; niedziela 12:00 - 17:00.

Mieści się w przedwojennej siedzibie Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, zbudowanej w roku 1853 przez architekta Józefa Góreckiego; neorenesansowa elewacja, zaprojektowana przez Henryka Marconiego, wykonana została w latach 1856-1858 wg wzoru Nowej Prokuratorii w Wenecji.

Powstało w 1888 roku przy warszawskim Ogrodzie Zoologicznym. Po II wojnie światowej, w czasie której w 1939 gmach został zbombardowany, a zbiory uległy całkowitemu zniszczeniu, reaktywowano je w 1946; gmach odbudowano w latach 1962-1972; w 1955 funkcjonowało pod nazwą Muzeum Kultur Ludowych, a w 1964 zmieniło nazwę na obecną.

Zbiory polskie zaczęto gromadzić w 1947 roku - obrazują polską kulturę ludową, w tym:

• kulturę materialną (zajęcia przedrolnicze) - zbieractwo, myślistwo, rybołówstwo, hodowla oraz wiejskie zajęcia produkcyjne - rolnictwo, transport i komunikacja oraz rzemiosła: podstawowe narzędzia pracy i najczęściej używane surowce (drewno, słoma, wiklina, glina, żelazo) a także charakterystyczne wyroby bednarskie, kołodziejskie, ciesielskie, garncarskie, kowalskie i plecionkarskie;
  
  
• tkactwo i stroje, w tym m.in. polskie stroje ludowe z końca XIX i pocz. XX w. oraz tkaniny użytkowe;
  
  
• sztukę - rzeźba, malarstwo, grafika, malowanki i wycinanki, a także prace współczesnych artystów ludowych i "naiwnych" oraz folklor - obrzędowość rodzinna i doroczna a także artystyczne wyposażenie wnętrz.

W zbiorach europejskich najbardziej pełne i zwarte kolekcje pochodzą z terenów wschodniej i południowej Europy - Rumunii, Bułgarii, Albanii, Ukrainy i Białorusi.

Zbiory pozaeuropejskie zaczęto gromadzić od 1949 roku i początkowo były to kolekcje przejmowane z muzeów poniemieckich z terenów, które po 1945 roku znalazły się w obrębie państwa polskiego. Zbiory pozyskiwano także od kolekcjonerów i podróżników, poprzez kontakty z uczestnikami wypraw naukowych i poznawczych, przejmowano dawne kolekcje dziedziczne, gromadzono podczas badań terenowych.

Największy i najbardziej wszechstronny jest zbiór afrykański (głównie z obszarów tzw. Czarnej Afryki, czyli krajów leżących na południe od Sahary). Na szczególną uwagę zasługują tu zbiory Wacława Korabiewicza z Afryki Wschodniej, eksponaty z wyprawy Jerzego Lotha do Konga w 1938 roku i kolekcja sztuki kongijskiej podarowana Muzeum przez Aleksandrę i Cypriana Kosińskich.

Zbiory z obszaru Australii i Oceanii są mniej liczne od afrykańskich, ale również niezwykle cenne (większość pochodzi z II połowy XIX i początku XX wieku). Kolekcja australijska dokumentuje wszystkie dziedziny życia Aborygenów na przestrzeni ostatnich 100 lat; z zespołu oceanicznego najbardziej wartościowa jest część melanezyjska, szczególnie obiekty obrzędowe i broń.

Zbiór amerykanistyczny tworzą prekolumbijskie artefakty z Mezoameryki i regionu andyjskiego oraz pochodzące głównie z II połowy XX w. obiekty etnograficzne (duża kolekcja meksykańska oraz zespoły o charakterze monograficznym, ukazujące kultury społeczności indiańskich z Peru, Wenezueli i Kolumbii).

Największy kontynent, Azja, jest reprezentowany przez obiekty z wielu krajów, różniące się wielkością i wartością. Interesujące są: zespół afgański, zgromadzony w latach 70. i 80. XX wieku, zbiór mongolski oraz kolekcja strojów z pd. i wsch. Azji. Niezwykle cenne są militaria, zwłaszcza japońskie, pochodzące z XVII-XIX wieku.Ekspozycje stałe: "Polskie stroje ludowe", "Polskie obrzędy doroczne", "Galeria polskiej sztuki ludowej", "Rękodzieło i rzemiosło ludowe", "Ameryka Łacińska" (zmiana ekspozycji do 2009 roku), "Afryka", "Australia i Oceania".


Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie
ul. Kredytowa 1
00-056 Warszawa
Województwo mazowieckie
Tel: (+48 22) 827 76 41-46
Fax: (+48 22) 827 66 69
WWW: www.pme.waw.pl
Email: sekretariat@ethnomuseum.p