W związku z tragicznymi wydarzeniami w kopalni "Halemba" i z ogłoszoną dnia 23 listopada 2006 roku żałobą narodową, spektakl Teatru Roberta Wilsona zaplanowany na 25 listopada o godz. 19.00 został przeniesiony na 26 listopada na godz. 13.00.

Musical prezentowany w ramach 3. Festiwalu Festiwali Teatralnych "Spotkania" (więcej informacji...) jest inspirowany powieścią Gustave'a Flauberta.

Robert Wilson to twórca, który od początku lat 70. zaskakuje widzów swoją wyobraźnią. Współpracował m.in. z Tomem Waitsem, Lou Reedem, Allenem Ginsbergiem i Susan Sontag. Urodzony w 1941 roku w Waco, w Teksasie, zanim trafił do teatru, studiował architekturę i malarstwo. Nie bez powodu mówi się, że w jego teatrze nie istnieje akcja w tradycyjnym sensie, ale niekonwencjonalne, ruchome obrazy. Wilson lubi eksperymentować. Przez wiele lat pracował z chorym na autyzm Christopherem Knowlesem, który był współautorem jego przedstawień, a nawet w nich występował. Reżysera zainteresowało, jak Knowles używa mowy. Jego pierwszym wielkim sukcesem był pokazany na festiwalu w Paryżu w 1971 roku spektakl Deafman Glance ("Spojrzenie głuchego"), który trwał prawie osiem godzin w całkowitym milczeniu. Z kolei jego "niema opera" - Życie i czasy Józefa Stalina z 1973 roku - dwanaście godzin. W Warszawie, kilka lat temu można było obejrzeć przedstawienie Hamlet jako monolog.

"Wydaje się, że Wilson rozmyślał nad tym tematem od dłuższego czasu, nie mógł jednak znaleźć przekonującej formy, dopóki nie spotkał czarnej kompozytorki i aktywistki w walce o prawa obywatelskie Bernice Johnson Reagon. Jej piosenki, inspirowane tekstem Flauberta, to mieszanka spirituals, gospel i bluesa, z lekkim nalotem hip hopu. W półtorej godziny czarni soliści i chór zabierają nas na, jak się czasem zdaje, ożywione zebranie czarnej parafii. Wielokrotnie wybucha swingujący gospel i poruszający blues. Bardzo cicho, to znów pełnym głosem. (...) Największe wrażenie robią obrazy. Robert Wilson tworzy magiczną rzeczywistość za pomocą światła i koloru, tak że wysoko sklepiona przestrzeń zdaje się nieustannie zmieniać. (...) Wilson pokazuje nam czystą sztukę wizualną. Jeśli we wcześniejszych spektaklach jego perfekcjonizm wydawał się nieco zimny i zbyt geometryczny, tym razem poddaną rygorowi formę równoważy muzyka." (Marian Buijs, De Volkskrant)

"Kuszenie tytułowego bohatera przez atrakcyjnych przedstawicieli obojga płci odbywa się w nieśpiesznym rytmie świetnie opracowanych pieśni gospel, a poszczególni członkowie chóru wcielają się kolejno w tych, którzy świętemu Antoniemu pragną ukazać swój pomysł na życie. (...) Ten spektakl, jak zwykle u Roberta Wilsona, jest oszczędny, ale każdy rekwizyt ma w nim znaczenie, a precyzyjna gra świateł odmienia sens kolejnych scen. W jego teatrze zresztą nie mniej ważna od treści jest forma. (...) Wilson nie boi się natrętnej powtarzalności spowolnionego ruchu, ustawiania postaci półprofilem do widza i unikania bliższych relacji między bohaterami, którym z rzadka pozwala na wzajemny dotyk. Mimo to każdy jego muzyczny spektakl jest inny, bo trudno wskazać artystę teatru, który byłby równie wrażliwy na melodię, rytm, dźwięk. (Jacek Marczyński, "Rzeczpospolita", 28.11.2006)

The Temptation of St. Anthony (KUSZENIE ŚWIĘTEGO ANTONIEGO) na podstawie tekstu Gustave'a Flauberta. Reżyseria, scenografia koncepcja świateł: Robert Wilson, muzyka i libretto: Bernice Johnson Reagon, kostiumy: Geoffrey Holder, współpraca reżyserska: Ann Christin Rommen, współpraca scenograficzna: Stephanie Engeln, reżyseria światła: A. J. Weissbard, reżyseria dźwięku: Peter Cerone, dyrektor muzyczny i aranżer: Toshi Reagon. Występują: Carl Hancock Rux, Helga Davis, Stephanie Battle, Bukanla, Aleta Hayes, Darrin Frisby, Marcelle Lashley, Angela Kismet Lyles, Gloria Mcneal, Conrad Neblett, Josette Newsam, James Staten, Jason Walker, Charles Williams, Leonard Wooldridge, Christalyn Wright. Muzycy: Toshi Reagon, Judith Casselberry, Adam Widoff, Fred Cash, Robert Burke, Annette Aguilar. Producent: Elisabetta Di Mambro, Franco Laera. Premiera światowa: 20 czerwca 2003, Geblassehalle Duisburg.

Źródło: www.teatrwielki.pl