Wystawa WROCŁAWSKIE IMPRESJE jest prezentacją obrazów, grafik i rysunków ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu dwudziestu artystów wrocławskich z dwóch pierwszych powojennych generacji. Pierwsze pokolenie to "pionierzy", kładący fundament pod rodzące się na Ziemiach Odzyskanych środowisko plastyczne: malarze kształtujący i wpływający na ówczesne potrzeby twórcze, formułujący myśli o sztuce, koloryści zafascynowani barwą i światłem. Do grupy tej należeli profesorowie Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu: Eugeniusz Geppert, Maria i Stanisław Dawscy, Hanna Krzetuska, którzy posiadali niezwykłą siłę opiniotwórczą w środowisku, znacząco wpływali na postawy twórcze młodych adeptów sztuki. Nowe, wykształcone pokolenie, które oddalało się od narzuconych kanonów, szukało innych, nowoczesnych środków wypowiedzi plastycznej, innego, nowoczesnego stylu zaistniało w drugiej połowie lat 50. Ta generacja nie wahała się ulegać nastrojom, wzruszeniom, miała odwagę marzyć, zmagała się z materią malarską. W ich obrazach odnajdujemy już nie tylko realizm, ale i malarstwo metaforyczne, surrealizm, informel w jego różnorodnych odmianach - od taszyzmu po sztukę materii. Pokolenie to, swoją pasją, ożywia, wzbudza chęć współpracy. W roku 1962 profesorowie wspólnie ze swoimi dawnymi uczniami założyli stowarzyszenie Szkoła Wrocławska, które w roku 1967 zmieniło nazwę na Grupa Wrocławska. W latach 70. emocje artystyczne wyciszyły się, ustabilizowały, aby ponownie wejść w fazę buntu. Wielu malarzy Grupy Wrocławskiej kieruje swoją myśl twórczą w stronę poszukiwań awangardowych. Nadszedł bowiem okres nowych manifestacji artystyczno-ideowych, podważających wartość obrazu jako uniwersalnego środka kreacji.


Wystawa WROCLAWSKIE IMPRESJE jest doskonałą lekcją historii wrocławskiego malarstwa, grafiki i rysunku lat powojennych, prezentuje dorobek niezwykłych twórców z tamtych lat: Hanny Krzetuskiej (1903-1999), Natalii Lach-Lachowicz (ur.1937), Krzesławy Maliszewskiej (ur. 1927), Marii Michałowskiej (ur. 1925), Anny Szpakowskiej-Kujawskiej (ur. 1931), Janiny Żamojtel (ur. 1931), Jana Chwałczyka (ur.1924), Waldemara Cwenarskiego (1926-1953), Stanisława Dawskiego (1905-1990), Eugeniusza Gepperta (1890-1979), Józefa Gielniaka (1932-1972), Kazimierza Głaza (ur. 1931), Józefa Hałasa (ur. 1927), Kazimierza Hollera (1881-1975), Konrada Jarodzkiego (ur.1927), Zdzisława Jurkiewicza (ur.1931), Alfonsa Mazurkiewicza (1922-1975), Zbigniewa Paluszaka (ur. 1931), Jerzego Rosołowicza (1928-1982), Wacława Szpakowskiego (1926-1983).

Wystawie towarzyszy katalog, którego autorem jest krytyk sztuki Mariusz Hermansdorfer, dyrektor wrocławskiego Muzeum Narodowego, twórca jednej z najciekawszych kolekcji współczesnej sztuki polskiej. Katalog zawiera jego tekst o dziejach współczesnego środowiska wrocławskich twórców oraz teksty o poszczególnych artystach, pełne osobistych wrażeń, myśli i spostrzeżeń.

Wernisaż wystawy: 26 czerwca 2004, godz. 19:00.