Wystawa Wokół Giedroycia - zorganizowana z okazji setnej rocznicy urodzin twórcy paryskiej "Kultury" - przedstawia autora Autobiografii na cztery ręce (napisanej wspólnie z Krzysztofem Pomianem), wydawcy i publicysty.

Wystawa prezentuje Redaktora i dzieło jego życia: Instytut Literacki z pismem "Kultura" na czele. Tytuł ekspozycji podpowiada, że Giedroycia warto szukać także "wokół niego": wniknąć w świat osób związanych z Maisons-Laffitte na stałe lub incydentalnie goszczących w nim, do których należeli także plastycy. Malarzem wszak był Józef Czapski. Obok jego obrazów i rysunków na wystawie znajdą się prace Jana Lebensteina i Leonor Fini, artystki bliskiej Konstantemu A. Jeleńskiemu.

"Obiegowa opinia na mój temat głosi, że jestem despotą i że zespół 'Kultury' nigdy nie istniał, chyba żeby przyjąć, że składał się zawsze tylko z jednej osoby, tzn. ze mnie. Wbrew tej opinii jestem otwarty na sugestie i krytykę, często zdarza mi się zmieniać zdanie po dyskusji. A zespół 'Kultury' niewątpliwie istniał i istnieje. Składa się on z osób, których opinie cenię i biorę pod uwagę. Redagowanie 'Kultury' było dla mnie poruszaniem się między tymi osobami i dokonywaniem arbitraży między wyrażanymi przez nie poglądami, niekiedy różniącymi się od siebie, a niekiedy wręcz nie dającymi się pogodzić."

"(...) Jeśli mam jakiś talent, to jest to talent reżysera: umiejętność dobierania tematów i ludzi. To sprawia, że mam nastawienie zespołowe i że jeśli jestem przekonany, to zmieniam zdanie."

"(...) Zmieniam taktykę, bo polityka nie jest sakramentem; jeśli chce się ją uprawiać, to trzeba przylegać do rzeczywistości, która się zmienia. Trzeba umieć zachowywać zasady i zmieniać poglądy."

Jerzy Giedroyc, Autobiografia na cztery ręce

O Jerzym Giedroyciu i "Kulturze" pisali...

Andrzej Osęka:

" 'Kultura' odegrała wielką rolę w walce z komunistycznym totalizmem, to prawda, lecz - nie cała prawda. Rola tego pisma, tego ośrodka intelektualnego nie skończyła się bynajmniej. Jeśli nawet jesteśmy wreszcie we własnym domu i o narzuconej doktrynie możemy zapomnieć - o nas samych, ukształtowanych przez ostatnie dziesięciolecia, zapomnieć nie możemy. A właśnie o tym kształtowaniu, o związanych z nim problemach, możemy znaleźć w pismach i książkach Instytutu Literackiego być może więcej niż gdziekolwiek indziej." (1991)

Helena Zaworska:

"Jerzy Giedroyc wyobraźnię historyczną miał zapisaną w genach, jak niektórzy absolutny słuch muzyczny. Obdarowany był niesłychanym wyczuciem innych ludzi, szacunkiem dla tradycji wielokulturowych i tolerancją, czyli wielkim bogactwem duchowym, wyjątkowo cennym i rzadkim w stuleciu, które przeżył. Sam o sobie mówił, że jest 'zwierzęciem politycznym', ale politykę pojmował jako rozumne, wolne urządzanie świata, jako sposób obcowania ludzi z sobą, jako wykluczenie prymitywnej agresji na rzecz solidarnej wspólnoty. Nietolerancję i głupotę widział jako stałą groźbę, może tak trudną do pokonania jak totalitarno-mocarstwowe mity." (2000)

Czesław Miłosz:

"Miejsce 'Kultury' jest absolutnie mityczne, tak jak najbardziej mityczne są miejsca czy instytucje z czasów Wielkiej Emigracji w XIX wieku."

Z materiału towarzyszącego wystawie

Scenariusz wystawy: Jolanta Pol, konsultacja naukowa: Piotr Kłoczowski, opracowanie plastyczne: Adam Orlewicz, kurator: Jolanta Pol

Koordynator wystawy: Janusz Odrowąż-Pieniążek

Eksponaty pochodzą ze zbiorów:
Muzeum Literatury w Warszawie, Muzeum Narodowego w Warszawie, Instytutu Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską, Joanny Żamojdo, Krystyny Zachwatowicz i Andrzeja Wajdy

Źródło: www.muzeumliteratury.pl

Wystawie w Muzeum Literatury towarzyszy cykl wykładów w ramach "Niedzieli Literackich":

26 listopada 2006, godz. 12.00
Joanna Żamojdo: "Szlacheckie dziedzictwo dwóch epok emigracji: Adama Mickiewicza i Jana Lebensteina"

3 grudnia 2006, godz. 12.00
Piotr Kłoczowski: "Oko Czapskiego"

10 grudnia 2006, godz. 12.00
Czesław Bielecki: "Państwo Kultura i jego prezydent"