Wyznacznikiem artystycznej drogi Wojciecha Fangora - malarza, grafika, rzeźbiarza, współtwórcy polskiej szkoły plakatu, stała się przestrzeń i emanujące z niej światło. Jego różnorodną twórczość trafnie scharakteryzowała Magdalena Dąbrowski, amerykański krytyk i kurator nowojorskiego Museum of Modern Art: "Kolor i przestrzeń oraz ich wzajemne relacje stanowiły podstawowe środki ekspresji artysty, dzięki którym stworzył swój własny język, odzwierciedlający jego artystyczne zainteresowania, poszukiwania i odkrycia. Właściwe dla niego postrzeganie formy i założone oddziaływanie jej na widza były zdecydowanie bardziej rzeźbiarsko-architektoniczne niż percepcja malarska."

Wojciech Fangor (rocznik 1922) w latach II wojny światowej uczył się malarstwa u prof. Tadeusza Pruszkowskiego i prof. Felicjana Szczęsnego-Kowarskiego. Dyplom ukończenia warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych uzyskał w 1946 roku. Był zaangażowany w socrealizm; jest twórcą wielu socrealistycznych obrazów (m.in. Matka Koreanka, Postacie) i plakatów. W drugiej połowie lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, pasjonować się zależnościami przestrzennymi występującymi między nimi. Jego wystawa Studium przestrzeni w warszawskim salonie "Nowej Kultury" (1958), zbudowana z 20 "optycznych" obrazów rożnych formatów rozmieszczonych nierównomiernie w przestrzeni galerii, wywołała sensację. Stała się wydarzeniem artystycznym, uznana została za pierwsze polskie environments. W 1966 roku artysta wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych. Został czołowym przedstawicielem rodzącego się op-artu. W swoich pracach skupił się na problemach koloru i światła. Zasadniczym celem obrazów Fangora stało się ukazanie światła, jego widma, chromatycznych efektów jego rozszczepienia. Tworzył obrazy skomponowane z kolorowych kręgów i fal, o pulsujących, rozedrganych konturach, dających wrażenia ruchu, wzrokowych złudzeń. Wystawiał w słynnych, prestiżowych galeriach i muzeach. Wykładał w kilku renomowanych uczelniach amerykańskich. Jest jedynym polskim artystą, który miał wystawę indywidualną w nowojorskim Guggenheim Museum. W latach 70. powrócił do figuracji. Nadal jednak główną rolę w jego sztuce odgrywa przestrzeń. Pojawiające się na płótnach artysty twarze, postacie tworzą szczególną przestrzeń emocjonalną. Interesuje się środkami masowego przekazu, inspiruje go obraz telewizyjny. Stworzył cykl pozornie realistycznych obrazów zbudowanych z drobnych plamek, naśladujących elektroniczne piksele. Jest autorem wielu aranżacji przestrzennych i architektonicznych, scenografii. W 1989 roku Wojciech Fangor podarował państwu polskiemu 109 swoich dzieł (znajdują się one w zbiorach sztuki współczesnej Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu). Dziesięć lat później powrócił do kraju. Mieszka i tworzy w wyremontowanym przez siebie starym młynie w Błędowie, w połowie drogi między Warszawą a Radomiem.

O obecnej wystawie w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej artysta mówi: "Wystawa oparta jest na dwóch przeciwstawnych rodzajach przestrzeni: WNĘTRZA I ZEWNĘTRZA. Treścią wystawy jest raczej JAK niż CO." Większość prezentowanych na niej prac powstała w okresie ostatnich dziesięciu lat. Wśród nich zobaczymy figuratywne obrazy inspirowane twórczością Picassa, portrety wodzów indiańskich i wielkie przestrzenne instalacje pokryte ekspresyjnymi, totemicznymi malowidłami." Odwołaniem do przeszłości jest zrekonstruowana wystawa artysty w warszawskim salonie "Nowej Kultury" z 1958 roku i wybór słynnych op-artowskich obrazów prezentowanych na wystawie w Muzeum Guggenheima.

Wernisaż wystawy: 15 września 2003, godz. 18:00.