Andrzej Wajda za film Tatarak otrzymał na festiwalu w Berlinie nagrodę im. Alfreda Bauera za innowacyjność.

"Z jednej strony to niewiele, z drugiej - jest coś imponującego w tym, że 84-letni twórca zostaje uhonorowany za świeżość i poszukiwanie nowoczesnej formy. Tę nagrodę z reguły dostają filmowcy młodzi. Sam Wajda też zwrócił na to uwagę: 'To niebywałe, że stary reżyser dostaje wyróżnienie za odkrywanie nowych horyzontów kina' (...). W Polsce jest takie powiedzenie: świat się kończy. Ale jestem szczęśliwy, że zostałem nagrodzony razem z młodymi reżyserami, którzy dopiero zaczynają swoje filmowe życie. Pamiętam, jak sam byłem młody, zapatrzony we włoski neorealizm. Wierzyliśmy, że kino może odegrać ważną rolę społeczną i polityczną. Myślę, że dzisiaj znów otwiera się przed nim taka szansa, a przyszłość kina widzę w połączeniu filmu fabularnego z dokumentalnym'." ("Rzeczpospolita" 16.02.2009)

Najnowszy film Andrzeja Wajdy Tatarak został pokazany 13 i 14 lutego 2009 roku w konkursie głównym 59. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie.


Film powstał na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza pod tym samym tytułem. Scenariusz został uzupełniony o wątki pochodzące z utworu innego pisarza - z opowiadania Nagłe wezwanie autorstwa Węgra Sandora Maraiego.

Tatarak to opowieść o starzejącej się, doświadczonej życiem kobiecie, która żyje w świecie wspomnień. Przypadek sprawi, że Marta (Krystyna Janda) na nowo doświadczy miłości i fizycznej fascynacji. Obok Krystyny Jandy na ekranie pojawiają się m.in.: Jadwiga Jankowska-Cieślak, Jan Englert, Lesław Żurek, Paweł Szajda.

"To była historia aktorki opowiadająca o kreacji, którą tworzy i rzeczywistości, w której żyje. Na krótko przed rozpoczęciem prac dostałem od Krystyny kilka kartek, na których opisana była śmierć Edwarda Kłosińskiego, jej męża, a mojego przyjaciela, który jako operator zrobił ze mną bardzo ważne filmy. To co przeczytałem poruszyło mnie w najwyższym stopniu, nie mówiąc już o tym, że było to napisane przez kogoś bardzo dojrzałego, kto nie tylko daje wyraz swojemu uczuciu i bólowi, ale z całą świadomością potrafi te przeżycia opisać. Musiałem jej zadać wtedy proste pytanie: czy jest to wyznanie przeznaczone tylko dla mnie, żebym wiedział, że coś takiego miało miejsce, czy ona chce to opowiedzieć przed kamerą. Kiedy usłyszałem, że Krystyna chce to powiedzieć, zrozumiałem, że nie zrobi tego do każdej kamery. Cieszę się, że to właśnie mnie tak zaufała. Kiedy wszystko był już jasne stanęliśmy przed problemem jak to opowiedzieć. Uznałem, że jeśli ktoś decyduje się na taką spowiedź, to potrzebuje maksymalnej wolności. Tylko wtedy wyznanie takie będzie prawdziwe. Zaczęliśmy rozmawiać. Pytałem jak chce żeby to wyglądało. Czy chce podejść do kamery, czy chce się skryć w cieniu albo wyjść w ogóle poza kadr. Z wielką pomocą przyszedł nam wtedy mój niezawodny przyjaciel, operator Paweł Edelman, który zdecydował, że postawimy kamerę i damy jej wolność. Nie chcieliśmy gonić za jej twarzą z kamerą, która na wzór telewizji byłaby wtedy zbyt nachalna, a podetknięta pod nos próbowała pokazać prawdziwe uczucia - powiedział w wywiadzie dla "Stopklatki" Andrzej Wajda, 16.02.2009).

Oprócz Tataraku w konkursie zostały pokazane: Cheri (Wielka Brytania), reż. Stephen Frears, Darbareye Elly (aka About Elly, Iran), reż. Asghar Farhadi, Gigante (Urugwaj/Niemcy/Argentyna), reż. Adrián Biniez, Happy Tears (USA), reż. Mitchell Lichtenstein, In the Electric Mist (Francja/USA), reż. Bertrand Tavernier, Katalin Varga (Rumunia/UK/Węgry), reż. Peter Strickland, La Teta Asustada (aka The Milk of Sorrow, Hiszpania/Peru), reż. Claudia Llosa, Lille Soldat (aka Little Soldier, Dania), reż. Annette K. Olesen, Ricky (Francja/Włochy), reż. François Ozon, Storm (Niemcy/Dania), reż. Hans-Christian Schmid.


Nagrody festiwalu:

Złoty Niedźwiedź - Mleko bólu, reż. Claudia Llosa;
Nagroda specjalna Jury - Wszyscy inni (reż. Maren Ade) oraz Gigant (reż. Adrián Biniez);
Srebrne Niedźwiedzie - Asghar Farhadi (O Elly), scenariusz Alessandro Camon i Oren Moverman (The Messenger);
Najlepsza aktorka - Birgit Minichmayr (Wszyscy inni);
Najlepszy aktor - Sotigui Kouyaté (London River);
Nagroda za wkład artystyczny (dźwięk) - Zoltán Karaszek (Katalin Varga);
Nagroda im. Alfreda Bauera - Adrián Biniez (Gigant) oraz Andrzej Wajda (Tatarak);
Nagroda za debiut reżyserski - Adrián Biniez (Gigant).

Więcej informacji o festiwalu na stronach: www.berlinale.de.