fot. Wrocławski Teatr Pantomimy

Niecodzienna transpozycja apokaliptycznego obrazu Sąd Ostateczny Hansa Memlinga dokonana została siłami trzech eksperymentujących twórców: Jerzego Kaliny, Leszka Mądzika i Pawła Passiniego. Dyrektor zespołu Zbigniew Szymczyk, a zarazem pomysłodawca przedsięwzięcia, podkreśla, że temat ma być rozpatrywany z czysto ludzkiej, jednostkowej perspektywy.

Olejne malowidło Sąd Ostateczny z drugiej połowy XV wieku, po niemałych perypetiach trafiło na ołtarz w bocznej nawie Bazyliki Mariackiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku. Dziś znajduje się tam jego kopia - oryginał zaś w gdańskim Muzeum Narodowym. Obraz brugijskiego artysty Hansa Memlinga jest powszechnie kojarzoną malarską wizją końca świata.

Każdy z reżyserów pracuje nad odrębną częścią przedstawienia, posługuje się innym językiem znaków, porusza się w obrębie odmiennej estetyki. Wykorzystują oni nie tylko ruch, na którym opiera się pantomima, ale także słowo oraz wizualizacje pojawiające się w nietypowych kontekstach.

"Przyjrzałem się obrazowi Memlinga i postanowiłem, że pójdę za jego optyką, za jego spojrzeniem - mówi Paweł Passini. - Zastanowiło mnie to, dlaczego ludzie, zarówno ci w kolejce do nieba, jak i do piekła, są smutni, wręcz wydrążeni. Zupełnie po nich nie widać, żeby to rozstrzygnięcie, gdzie trafią po śmierci, miało dla nich głębszy sens. Oni są wszyscy przerażeni, bo po prostu nie wiedzą co się dzieje, są jakby - co zaskakujące - poza tą całą sytuacją."

"Stan destrukcji duchowej wyrażony w moim spektaklu jest doświadczeniem jednostkowym - wyznaje rzeźbiarz Jerzy Kalina, po 10 latach od perfomance'u 'Praska zima' powracający do tematyki Sądu Ostatecznego; artysta dobrze jest znany wrocławianom między innymi z instalacji 'Przejście', która znalazła stałe miejsce w przestrzeni miejskiej przy skrzyżowaniu ulic Piłsudskiego i Świdnickiej. - Nie ma w nim podziału na niebo, piekło, czyściec. Jest stan depresyjnej samotności w chwilach ostatecznych rozstrzygnięć."

"Dla mnie ważną rzeczą było zaczerpnięcie z atmosfery mistycyzmu i pewnej duchowości - zaznacza reżyser i scenograf Leszek Mądzik, założyciel i szef Sceny Plastycznej KUL, który odcina się od naturalistycznej dosłowności obrazu Memlinga. - Przełożyłem to na symboliczną wędrówkę ku górze, która jest w naszym ludzkim wymiarze wyrazem tęsknoty."

• Osąd - inspiracja Sądem Ostatecznym Hansa Memlinga; reżyseria: Jerzy Kalina, Leszek Mądzik, Paweł Passini; scenografia: Leszek Mądzik, Jerzy Kalina; choreografia: Leszek Mądzik, Zbigniew Szymczyk; muzyka: Paweł Passini; wizualizacje: Maria Porzyc; występują: Artur Borkowski, Izabela Cześniewicz, Maria Grzegorowska, Paulina Jóźwin, Agnieszka Kulińska, Mateusz Kowalski, Anna Nabiałkowska, Marek Oleksy, Aneta Piorun, Radomir Piorun, Monika Rostecka-Komorowska; Krzysztof Roszko; Katarzyna Sobiszewska; Agnieszka Dziewa (Studio Pantomimy); Krzysztof Szczepańczyk (Studio Pantomimy); Maciej Wyczański (neTTheatre); prapremiera: 19 marca 2010; kolejne pokazy: 20-21 marca, 28-30 kwietnia 2010.

Przedstawienia są grane na Scenie na Świebodzkim Teatru Polskiego przy pl. Orląt Lwowskich 20 c. Źródło: informacje prasowe, www.pantomima.wroc.pl