Wystawa jest retrospektywą twóczości Niki de Saint Phalle - jednej z najwybitniejszych artystek drugiej połowy dwudziestego wieku. Dzieła pochodzą ze zbiorów Musée d'Art moderne et d'Art contemporain w Nicei, któremu artystka podarowała obszerny zbiór swoich prac pod koniec życia.

Zostanie pokazanych prawie 80 dzieł z lat 1958-2000, m.in: dwadzieścia trzy obrazy i rzeźby oraz pięćdziesiąt sześć litografii i serigrafii - przykłady różnych etapów twórczości Niki de Saint Phalle. Są wśród nich asamblaże z przełomu lat 50. i 60., obrazy z serii "Strzały" (1961-1963), "Nany", które uczyniły artystkę sławną, serię rozwijającą wątki egzystencjalne z motywami autobiograficznymi, grupę przedstawień fantastycznych zwierząt i postaci zainspirowanych legendami Indian obu Ameryk, oraz prace portretujące sławne murzyńskie postaci ze świata muzyki czy jazzu.

Niki de Saint Phalle urodziła się we Francji w 1930 roku, zmarła w Stanach Zjednoczonych 21 maja 2002 roku. Wychowywała się we Francji i Stanach Zjednoczonych. Próbowała swoich sił w literaturze i aktorstwie, później zaczęła malować. Ważnym momentem w jej życiu było poznanie Jeana Tinguely'ego oraz krytyków i artystów związanych z grupą Nowych Realistów - przede wszystkim Pierra Restany'ego, Armana, Césara, Christo, Kleina, Spoerriego. Została doceniona przez nich za swoją serię "obrazów strzelanych", jako jedyna kobieta stała się pełnoprawnych członkiem grupy. Po serii wspomnianych obrazów oraz asamblaży na początku lat 60. artystka zaczęła tworzyć portrety kobiet odnoszące się do ról społecznie jej przypisywanych. W 1965 roku powstają pierwsze "Nany" - symbole kobiecości o obfitych kształtach, pomalowane na jaskrawe kolory. Początkowe rzeźby te Niki de Saint Phalle konstruowała z wełny, drutu i papier mâché, potem z poliestru. W 1966 roku we współpracy z Tinguely'm i Ultvedt'em powstaje sławna Ona (Hon) - rzeźba długości 28 metrów zainstalowana w holu Moderna Museet w Sztokholmie. W następnym roku w Kassel wystawiona zostaje jej sztuka All About Me, a na przełomie lat 60. i 70. powstają pierwsze projekty architektoniczne, a także odbywa się premiera jej filmu Daddy. Na początku lat 70. artystka cierpi na płuca z powodu pracy z poliestrem i spędza dużo czasu różnych kurortach - m.in. w Szwajcarii. Wtedy krystalizuje się idea ogrodu-rzeźby, która znajduje swe urzeczywistnienie w Garavicchio w Toskanii. Przez następne lata powstaną tam dwadzieścia dwie monumentalne figury zainspirowane atutowymi kartami Tarota. Zbudowane są one z metalowych konstrukcji pokrytych cementem i ozdobionych mozaiką z kawałków szkła, luster i ceramiki. Budowane przez ponad dziesięć lat założenie nosi nazwę Ogród Tarota. W 1983 roku powstaje najsławniejsza ze wspólnych realizacji Niki de Saint Phalle i Jeana Tinguely'ego - umieszczona w pobliżu Centrum Pompidou w Paryżu Fontanna Strawińskiego. W drugiej połowie lat 90., po śmierci Tinguely'ego artystka przeprowadziła się do południowej Kalifornii. W latach 90. powstały dedykowane Tinguely'emu ruchome reliefy - "Méta-Tinguely". Najważniejszą grupą prac z ostatniego okresu twórczości Niki de Saint Phalle jest zespół trzydziestu dziewięciu wielobarwnych rzeźb dla Jeruzalem zatytułowanych Arka Noego.

Wystawa pokazywana była w Ernst Museum w Budapeszcie, a po ekspozycji w Galerii Zachęta od lipca do końca sierpnia będzie ją można oglądać w Muzeum Narodowym w Krakowie.Wernisaż wystawy: 9 maja 2003, godz. 19:00.