Leon Tarasewicz, fot. Michał Kość/Reporter/East News

Malarstwo Leona Tarasewicza jest ważną pozycją na scenie polskiej sztuki współczesnej - stanowi punkt odniesienia zarówno w obrębie aktualnych poszukiwań artystycznych, jak również wpisując się w ciąg rozwoju rodzimej sztuki. Artysta prowadzi Pracownię Gościnną na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Reprezentował Polskę na 49. Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji w 2001 roku.

Wystawa w Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim jest kontynuacją weneckiego projektu, a jednocześnie dalszym krokiem w poszukiwaniach malarskich Tarasewicza.

Tarasewicz napisał kiedyś: "Moim marzeniem jest, by obrazy przejęły kontrolę nad odbiorcą w taki sposób, by jego otoczenie przestawało istnieć, wtedy obraz, nieograniczony żadnymi ramami, mógłby się bez przeszkód rozrastać, wciągając odbiorcę." Instalacje Tarasewicza pokazane na wystawie w CSW pozwalają widzowi wgłębić się w strukturę obrazu, umożliwiają kontakt z dziełem i przeżywanie koloru oraz przestrzeni. Artysta pragnie doprowadzić do bezpośredniej konfrontacji widza z malarstwem, które wychodzi poza przyjęte ramy i schematy, tworząc nowe przestrzenie.

W jednej z sal Tarasewicz stworzył obraz na podłodze - użył betonu barwionego pigmentami w trzech podstawowych kolorach: czerwonym, żółtym i niebieskim. Beton wylany jest na drewnianej, wielopoziomowej konstrukcji. Umieszczone pośrodku instalacji trzy pomarańczowe betoniarki, w których zastygł zabarwiony beton, odsłaniają proces powstawania dzieła. W kolejnym wnętrzu obrazy w intensywnych kolorach czerwieni, żółci i błękitu prezentowane są poziomo, na metalowych konstrukcjach. W trzeciej sali zbudowana jest konstrukcja obiegająca całe wnętrze. Jest to wysokie rusztowanie z pomostem, po którym widz może chodzić oglądając obraz umieszczony wysoko wzdłuż ściany. Artysta również w tej instalacji używa intensywnych kolorów błękitu i żółci, które, mieszając się, dają zieleń. W kontraście do tej instalacji, która otacza widza, w następnym wnętrzu cała uwaga skupiona jest w centrum. Po środku sali umieszczony jest czerwony monumentalny sześcian. Wystawę zamyka pomarańczowy tunel, biegnący przez korytarz do wieży. Tunel doprowadza widza do okna, które rozświetla wąską, kolorową przestrzeń.

Prace Leona Tarasewicza znajdują się w stałej kolekcji CSW, były tez prezentowane w ramach dwóch wystaw w 1991 roku (z Davidem Nash'em) i w 1996 roku (z Mikołajem Smoczyńskim i Jerzym Nowosielskim). Tarasewicz współpracuje z Galerią Foksal w Warszawie i Galerie Nordenhake w Berlinie.

Wernisaż wystawy: 23 czerwca 2003, godz. 18:00.