Opera HALKA Stanisława Moniuszki (1819-1872), z librettem Włodzimierza Wolskiego (1824-1882), młodego poety o radykalnych poglądach społecznych z kręgów warszawskiej cyganerii, należy do kanonu polskiej opery narodowej. Od chwili jej scenicznej prapremiery w 1854 roku święci triumfy na scenach operowych w kraju i za granicą, w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku, Japonii, Turcji, Rosji, na Kubie. Muzyka HALKI odznacza się niezwykłą melodyjnością, głębokim liryzmem, prawdziwie polskim charakterem i popisowymi lirycznymi ariami, m.in. "Gdybym rannym słonkiem" lub "Szumią jodły", wspaniałymi scenami z życia szlachty i górali, dynamicznymi tańcami. Opowiada o dziejach tragicznej miłości góralki - tytułowej Halki do szlachcica Janusza, który porzuca ją i poślubia córkę Stolnika, o zazdrości i poświęceniu. Za scenografię plenerowej realizacji HALKI posłużą Skałki Twardowskiego, niezwykle malownicze miejsce na przedmieściach Krakowa, z doskonałym widokiem na Wawel, kościół na Skałce, zakole Wisły. Wybrana przestrzeń inscenizacyjna otoczona jest wysokimi wapiennymi ścianami skalnymi; wyróżnia się także dobrymi warunkami akustycznymi. Podczas każdego spektaklu na widowni znaleźć się może 1300-1500 widzów.

W przedstawieniu, zrealizowanym z dużym rozmachem i z zastosowaniem najnowszych środków inscenizacyjnych, bierze udział blisko 300 artystów i statystów, a realizatorami widowiska są: Krzysztof Jasiński - inscenizacja i reżyseria, Wojciech Michniewski - kierownictwo muzyczne, Emil Wesołowski - choreografia, Anatol Kocydłowski - ruch sceniczny, Piotr Sobański - dekoracje, Magda Tesławska i Paweł Grabarczyk - kostiumy, soliści, Balet, Orkiestra Opery Krakowskiej; w roli tytułowej: Ewa Biegas i Maria Mitrosz, w roli Jontka - Maciej Komandera i Tomasz Kuk, Stolnika - Przemysław Firek i Janusz Borowicz, Janusza - Andrzej Biegun i Andrzej Szkurhan, Zofii - Edyta Piasecka i Joanna Tylkowska.