Krzysztof Wodiczko, "Goście", 2009, fot. Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

Wystawa "Goście" Krzysztofa Wodiczki prezentowana była w Pawilonie Polonia podczas 53. Międzynarodowej Wystawy Sztuki w Wenecji (zobacz więcej...).

Obecnie ekspozycja w nowej aranżacji pokazywana jest w łódzkim Atlasie Sztuki.

"Po kilku miesiącach, jakie upłynęły od wernisażu w Pawilonie Polonia, w weneckich Giardini możemy już z całą pewnością powiedzieć, że 'Goście' Krzysztofa Wodiczki zostali przyjęci przez krytykę niezbyt ciepło, z pewnym dystansem. (...) Nie było burzy, nie było więc i gromów,ale zabrakło też głębszej refleksji nad tym, czym pawilon polski w gruncie rzeczy jest.(...)

Z jednej strony 'Goście' różnią się pod względem formalnym od wcześniejszych prac artysty (za wyjątkiem wystawy 'IfYou See Something...', Lelong Gallery, Nowy Jork 2005), z drugiej, na planie ideowym, najnowszą wystawę można zestawić z 'Laską tułacza' (1992), 'Rzecznikiem obcego' (1993), 'Rozbroją' (1998) czy licznymi projekcjami publicznymi realizowanymi przez Wodiczkę przez ostatnie ćwierć wieku. W każdym z tych projektów artysta za pomocą specjalnie projektowanych narzędzi pozwalał innym wypowiedzieć się (i tym samym zaistnieć) w przestrzeni publicznej.

W wypadku 'Gości' interesująca przez lata Wodiczkę przestrzeń publiczna zawężona została do czterech ścian białego, galeryjnego kubika. Wystawa we wnętrzu pawilonu staje się tubą nagłaśniającą, symbolicznym narzędziem transmitującym wiedzę o kondycji emigrantów, ludzi wykluczonych i wegetujących na marginesie życiapublicznego. Krytyczne ostrze tej wystawy skierowane jestw kierunku elity kulturalnej - uprzywilejowanej w sensie statusu społecznego, ale też zajmowanej zwykle w galerii pozycji. To dość istotna różnica, bo adresatem wcześniejszych projektów publicznych było nie tyle otaczające sztukę grono ekspertów i bywalców, leczmasowy odbiorca, nierzadko przypadkowy przechodzień. W wypadku projektu pokazywanego na Biennale w Wenecji i w Atlasie Sztuki gośćmi, paradoksalnie, jesteśmy 'my', a gospodarzami 'oni'.(...)

Wodiczko wykorzystuje, wręcz nadużywa swojej pozycji artysty, by zaapelować do wykluczonych. Zaapelować o to, by wypowiedzieli swoje życie, by tym samym - w performatywnym akcie mowy - ustanowili własną podmiotowość.(...)

Galeryjny widz może mieć poczucie dyskomfortu związane z faktem, że oto przemawiają do niego ci, którzy głosu zwyczajowo nie mają, ci, których widzimy przy pracy, ale nie słyszymy i nie chcemy słyszeć ('mają pracować, a nie gadać'). Dzięki umieszczeniu projekcji w wyciszonym wnętrzu 'Goście' podkreślają jeszcze bardziej, niż miało to miejsce w wypadku projekcji publicznych czy 'Laski tułacza' siłęsłowa zmieniającego się w głos. Głos Innych w polskim pawilonie w Wenecji słyszany jest po raz pierwszy. Wietnamczycy, Czeczeni, Ukraińcy anektują Polonię na dobre i na złe, a milczenie krytyki, jakie 'odpowiada' na ich głos, jest w tym kontekście równie znaczące, cożenujące.(...)"

(Adam Mazur, fragmenty tekstu "Polityka według sztuki. 'Goście' Krzysztofa Wodiczki" zamieszczonego w katalogu wystawy)

Kurator: Bożena Czubak.

Otwarcie: 22 stycznia 2010, godz. 19:00.
Wystawa czynna do 7 marca 2010.Źródło: www.atlassztuki.pl