Głównym obszarem twórczości Antoniego Starczewskiego stał się znak, zagadnienia powtarzalności. Bogactwo świata artysta wyrażał za pomocą stwarzanych alfabetów znaków rzeźbiarskich, tkackich, ceramicznych, graficznych i rysunkowych, uzależnionych od emocji i napięć. Wykonując kilkakrotnie te same układy znaków budował różnorodne dzieła plastyczne będące odzwierciedleniem jego aktywności, pośpiechu, obojętności.

W roku 1963 opracował swój pierwszy alfabet elementów rzeźbiarskich, składający się z około 30 znaków, z których każdy można było zestawiać z każdym, podobnie jak to ma miejsce w zastosowaniu czcionek w składzie drukarskim. Z linearnych zapisów znaków tworzy czarno-białe tkaniny, będące emocjonalnym komentarzem otaczającej go rzeczywistości. Jednocześnie z tkaninami pojawiają się czarno-białe linoryty i białe gofraże zbudowane wyłącznie z abstrakcyjnych punktów i znaków, ułożonych w rytmicznych porządkach, wyrażające jednolitość i złożoność świata. Z początkiem lat 70. w twórczości Antoniego Starczewskiego pojawiły się stoły, na których w linearnych rytmach układał pożywienie (np. ziemniaki, ogórki, bułki) lub swoje rzeźby. Rytm kształtów i kolorów układu odczytywany był jak strofy wiersza.

Antoni Starczewski w latach 1946-51 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Odnosił liczne sukcesy w międzynarodowych konkursach, zdobył m.in. złoty medal na 26. Concorso Internationale della Ceramica w Faenze (1966), złoty medal na 3. Biennale Internationalle della Grafica we Florencji (1972), drugą nagrodę na 6. Miedzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie (1976).

ANTONI STARCZEWSKI (1924-2000) - GRAFIKA ZE ZBIORÓW MIEJSKIEJ GALERII SZTUKI W ŁODZI. Wernisaż wystawy: 14 sierpnia 2002, godz. 18:00.

Galeria Bałucka
Rynek 2, Łódź
tel. (+48 42) 657 58 52