Kompozytor, skrzypek, pianista, dyrygent, muzykolog i publicysta muzyczny, urodził się 7 października 1915 w Moskwie. Zmarł w wyniku ran poniesionych podczas Powstania Warszawskiego 16 sierpnia 1944 w Warszawie.

W latach 1927-39 Padlewski studiował grę na skrzypcach w klasie Zdzisława Jahnkego oraz kompozycję pod kierunkiem Tadeusza Szeligowskiego i Stanisława Wiechowicza w Konserwatorium w Poznaniu, zaś od 1931 do 1935 równocześnie muzykologię u Łucjana Kamieńskiego na Uniwersytecie Poznańskim. Do wybuchu wojny działał aktywnie w Poznaniu jako skrzypek, pianista, dyrygent Chóru im. Karola Szymanowskiego, prelegent oraz autor audycji w rozgłośniach Polskiego Radia w Poznaniu i Wilnie.

W listopadzie 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie uczestniczył w jawnym i tajnym życiu muzycznym. Zorganizował i prowadził zespół orkiestrowy w fabryce Philipsa na warszawskiej Woli. Koncertował jako solista i kameralista - od 1941 do 1943 był członkiem Kwartetu Smyczkowego Eugenii Umińskiej, który występował w kawiarni Bolesława Woytowicza "Salon Sztuki". 

Czytaj więcej w biogramie Romana Padlewskiego...