Werner Schwab należy po Thomasie Bernhardzie do najbardziej znanych dramatopisarzy austriackich. Tworzył skandalizujące dramaty fekalne, w których rozprawiał się z mieszczańską mentalnością i eksperymentował z językiem. Prezydentki, które na scenie Teatru Powszechnego w Warszawie wyreżyseruje Grzegorz Wiśniewski, są już drugą polską realizacją tego tekstu. Pierwszej dokonał w krakowskim Teatrze STU.

Prezydentki to trzy kobiety w średnim wieku, których życie kręci się wokół nowo zakupionego kolorowego telewizora. Paplają o papieżu, opatrzności, życiu i sensie istnienia świata. Widzowie obserwują ich wzajemne relacje, próby zdobycia dominacji, które kulminują w agresji.

"Ale tą skandalizującą otoczką - piszą twórcy spektaklu - Schwab stara się sprowokować swoich widzów do odrzucenia stereotypowych poglądów. Skłania do uważniejszego przyjrzenia się mijanym obojętnie, z niechęcią ludziom. Zmusza do dostrzeżenia w melodramatyczno-groteskowych (mimo ich wulgarnej formy) fantazjach bohaterek wspólnych wszystkim odwiecznych marzeń o odmianie swojego życia. O losie innym, lepszym, piękniejszym. O odrobinie ciepła i bliskości. O szczęściu i miłości."

W przedstawieniu wystąpią Ewa Dałkowska, Elżbieta Kępińska i Joanna Żółkowska.

"Reżyser Grzegorz Wiśniewski skupił się na psychologii bohaterek; cierpi na tym ekspresja dramatu. 'Prezydentki' są w jego interpretacji kameralnym studium samotności trzech kobiet w średnim wieku, które nie spełniły się ani jako matki, ani jako kochanki. Jedynym mężczyzną w ich życiu jest Papież, przemawiający z telewizora.

(...) Ewa Dałkowska, Joanna Żółkowska i Elżbieta Kępińska świetnie portretują emerytki, w których tli się tęsknota za innym życiem. Ale aktorki używają swojego kunsztu w złej sprawie, mianowicie do obrony bohaterek. Dałkowska tak przekonująco przedstawia religijne uniesienia Maryjki podczas grzebania w kiblach, że jesteśmy skłonni jej współczuć. Kępińska jako Erna to jedna z tych starszych pań, które chcielibyśmy przeprowadzić na drugą stronę jezdni. Nawet Greta Żółkowskiej, ubrana jak dziwka, w peruce i kurtce ze skaju, wywołuje nutę sympatii, kiedy roztkliwia się nad swoją suczką, jedynym przyjacielem. W gruncie rzeczy nie wiadomo, dlaczego w warszawskim spektaklu te dobrotliwe emerytki nagle w finale mordują Maryjkę."

• Werner Schwab, Prezydentki, przekład: Monika Muskała, reżyseria: Grzegorz Wiśniewski, scenografia: Barbara Hanicka. Premiera w Teatrze Powszechnym w Warszawie 8 grudnia 2001