Reżyser teatralny.

Jest absolwentem Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (1995) i Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie (1998), gdzie studiował na roku prowadzonym przez Krystiana Lupę.

W 1996 roku asystował Lupie przy inscenizacji Rodzeństwa Thomasa Bernharda (Stary Teatr w Krakowie). Jako reżyser Brzyk zadebiutował w 1998 roku przedstawieniem Forma według Fiodora Dostojewskiego w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi, na tej samej scenie zrealizował wkrótce Króla Edypa Sofoklesa (1998) i spektakl Czarownice z Salem Arthura Millera (2000), za który został nagrodzony m.in. Laurem Konrada na katowickim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej.

"Ta sztuka wystawiona dzisiaj w Polsce jest prawdziwą beczką z prochem, trzeba tylko podpalić lont. Zrobił to w Łodzi Remigiusz Brzyk, kolejny utalentowany absolwent krakowskiej szkoły teatralnej" - pisał Roman Pawłowski. - "Stworzył przedstawienie, które jest w stanie rozsadzić polską rzeczywistość polityczną. Jego wartość polega na precyzyjnej analizie zbiorowej histerii, z jaką mamy do czynienia w Polsce od dziesięciu lat. Nieważne bowiem, czy chodzi o czarownice, Żydów, komunistów czy agentów bezpieki, mechanizm zawsze jest ten sam" ("Gazeta Wyborcza" 29.02.2000).

W 1999 roku przeniósł na scenę także Rzeźnię Sławomira Mrożka (Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie).

Brzyk wyniósł ze współpracy z Lupą umiejętność pracy z aktorem i niechęć do teatralnego efekciarstwa, nadmiaru środków. Jego przedstawienia są skupione na psychologicznych motywacjach postaci, dogłębnej analizie materiału literackiego, stąd dobór tekstów, które wystawia: Dostojewski, Sofokles, Miller, Mrożek.

Drugą cechą przejętą od mistrza jest sposób tworzenia świata scenicznego - wyrosłego w pełni w wyobraźni reżysera. Dlatego Brzyk, podobnie jak Lupa, zazwyczaj sam projektuje scenografię, czasem samodzielnie dobiera muzykę. Stara się tworzyć na scenie rzeczywistość pełną, spójną wewnętrznie.

"Remigiusz Brzyk ma intuicję w doborze obsady, umie też konsekwentnie budować relacje między postaciami" - pisała o przedstawieniu Brzyka, Wiśniowym sadzie z Teatru Starego w Krakowie Olga Katafiasz, recenzentka "Didaskaliów". - "Brzyk umie ich [aktorów] dobrać, poprowadzić, pomóc w stworzeniu prawdziwych postaci. Pozostaje wierny tekstowi Czechowa, skróty są nieznaczne. Ale każdą scenę ubiera w ciekawe, zaskakujące sytuacje, potrafi też nadać każdej właściwą jej temperaturę, napełnić każde spojrzenie i gest znaczeniem."

Brzyk reżyserował teksty współczesne, w Starym Teatrze w Krakowie pokazał Cara Mikołaja Tadeusza Słobodzianka (2002), a na scenie gdańskiego Teatru Wybrzeże Dialogi o zwierzętach Aleksandra Żelezcowa (2003). Stworzył ciekawą interpretację Mary Stuart Wolfganga Hildesheimera (2003, Teatr Polski we Wrocławiu) ze znakomitą rolą tytułową Haliny Skoczyńskiej.

"Inscenizacja Remigiusza Brzyka jest jak obrazy holenderskich mistrzów, na których uwagę przykuwają zarówno główni bohaterowie umieszczeni w centrum, jak i postaci drugoplanowe, pozornie tworzące tylko tło" - pisał Rafał Bubnicki. - "Spektakl jest precyzyjnie skonstruowaną polifoniczną kompozycją, w której motyw przewodni, czyli ostatnie chwile szkockiej królowej, nierozerwalnie splata się z historią kata i jego pomocnika, lekarza i aptekarza, sekretarza i służących królowej. Reżyser rozgrywa tę wielowątkową historię panoramicznie" ("Rzeczpospolita" 15.04.2003).

Brzyk reżyserował także w łódzkim Teatrze im. Jaracza, gdzie wspólnie ze Zdzisławem Jaskułą przygotowali Historię o Miłosiernej, czyli testament psa Ariano Suassuny (2004) i Wojnę Matkę wg Bertolta Brechta (2004). W warszawskim Teatrze Powszechnym reżyser zrealizował Małego biesa Wiktora Sołoguba (2005), a w Teatrze Polskim we Wrocławiu Juliusza Cezara Williama Szekspira (2007). Ostatnim, jak do tej pory, przedstawieniem Brzyka był ciekawie zainscenizowany socjalistyczny produkcyjniak Brygada szlifierza Karhana Vaška Kani wystawiony w łódzkim Teatrze Nowym (2008), od premiery którego w 1949 roku rozpoczęło się istnienie tej sceny założonej przez Kazimierza Dejmka.

" 'Brygada szlifierza Karhana' Brzyka" - notował Leszek Karczewski - "nie jest żadną sztuką o socjalizmie. Nie jest ani hołdem, ani drwiną, ani prowokacją, ani wystawianiem na pokaz eksponatu z muzeum osobliwych idei. 'Brygada szlifierza Karhana' Brzyka to spektakl o micie założycielskim Teatru Nowego. O marzeniach o Nowym. Aktorzy grają z tekturowymi sylwetami postaci z pierwszej 'Brygady', naturalnej wielkości. Dzięki archiwalnym nagraniom Józef Pilarski i Kazimierz Dejmek jeszcze raz ze sobą rozmawiają" ("Gazeta Wyborcza - Łodź" 2008, nr 268).

Wyróżnienia i nagrody:

• 1999 - "Złota Maska" w Łodzi dla najlepszego reżysera sezonu;
• 2001 - Statuetka Wojciecha przyznana przez jury w uznaniu zespołowości w spektaklu Czarownice z Salem Arthura Millera w Teatrze im. Jaracza w Łodzi na 41. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych; Laur Konrada oraz Nagroda Publiczności za reżyserię przedstawienia Czarownice z Salem Arthura Millera w Teatrze im. Jaracza w Łodzi na 4. Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" w Katowicach;
• 2002 - Nagroda zespołowa dla realizatorów przedstawienia Kadisz Grigorija Gorina w Teatrze Nowym w Łodzi na 42. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych;
• 2004 - Łódzka "Złota Maska" za reżyserię przedstawienia Historia o Miłosiernej, czyli testament psa Ariano Suassuny w Teatrze im. Jaracza w Łodzi; Nagroda Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru dla przedstawienia Mary Stuart Wolfganga Hildesheimera w Teatrze Polskim we Wrocławiu;
• 2009 - Łódzka "Złota Maska" dla przedstawienia Brygada szlifierza Karhana Vaska Kani w Teatrze Nowym w Łodzi; Grand Prix dla przedstawienia Brygada szlifierza Karhana Vaska Kani w Teatrze Nowym w Łodzi na 1. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym "Postsoc Festival" w Krakowie.

Opracowanie: 2002.
Aktualizacja: Monika Mokrzycka-Pokora, listopad 2009.