Aktorka, urodziła się w 1973 roku we Wrocławiu - w rodzinie aktorskiej. Aktorami są jej ojciec Jan i brat Błażej.

W jednym z wywiadów powiedziała:

"zawsze wiedziałam, że będę artystką. Najpierw chciałam pracować w cyrku, później marzyłam o karierze śpiewaczki operowej, a potem już wiedziałam, że będę aktorką". ("Gazeta w Krakowie" nr 131, 7-8 czerwca 1997).

Ukończyła krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną (PWST) w 1996 roku. Debiutowała - jeszcze w czasie studiów - w scenicznej adaptacji Sanatorium pod klepsydrą Brunona Schulza według scenariusza i w reżyserii Jana Peszka na scenie Teatru im. Słowackiego w Krakowie (1995). W 1996 zaprosił ją do roli Małgośki w Don Juanie Moliera Jerzy Grzegorzewski i od tego czasu jest aktorką Teatru Studio w Warszawie. Aktorka nadal współpracuje z Jerzym Grzegorzewskim grając w Teatrze Narodowym w jego przedstawieniach (Noc listopadowa według Stanisława Wyspiańskiego - 1997, Ślub Witolda Gombrowicza - 1998).

W Teatrze Studio zagrała tytułową rolę w Iwonie, Księżniczce burgunda Witolda Gombrowicza w reżyserii Ewy Bułhak (1997) oraz w Antygonie Sofoklesa, w przedstawieniu przygotowanym przez Zbigniewa Brzozę (1998). Bardzo dobre oceny krytyków zebrała jej rola w purenonsensowym przedstawieniu pod tytułem Bam według Daniła Charmsa wyreżyserownym przez Oskarasa Korsunovasa w Teatrze Studio (1998).

"Ta młoda aktorka wiele razy sygnalizowała drzemiące w niej niezwykłe zdolności aktorskie. Rola u Korsunovasa jest jednak prawdziwym koncertem gry aktorskiej. Maria Peszek uwewnętrzniła całą poezję Charmsa i stała się żywym wierszem, co chwila zabijając widzów dziwnym śmiechem, przypominającym Misia Coralgola albo innego misia z dziecięcych filmów." - pisał Piotr Gruszczyński ("Tygodnik Powszechny" nr 29/98).

Bardzo dobrze oceniona została również drugoplanowa, chociaż kluczowa w całym przedstawieniu, rola Simoninii w Słowach bożych Ramona del Valle-Inclana w reżyserii Piotra Tomaszuka w Teatrze Rozmaitości w Warszawie (1998).

"Wielkość tej roli polega na tym, że Maria Peszek nie gra w ogóle. To znaczy gra, ale jej aktorstwo wynika organicznie z sytuacji, ze słowa i ciała, w związku z czym nie odbieramy jej roli jako aktorskiej wirtuozerii, ale jako rzeczywistość.(...) W spektaklu, który ma swoje wzloty i upadki, waha się między rodzajowym obrazkiem z życia hiszpańskich nędzarzy a moralitetem, Simoninia Marii Peszek jest najbardziej wiarygodną częścią". (Roman Pawłowski, "Gazeta Wyborcza", 4 grudnia 1998).

Bajka dla dorosłych - Kubuś P. według "Kubusia Puchatka" Alana Alexandra Milne'a w reżyserii Piotr Cieplaka w Teatrze Studio (1999) nie spotkała się z jednoznacznym odbiorem krytyków, ale i tym razem rola aktorska Marii Peszek została bardzo dobrze przyjęta. Janusz R. Kowalczyk pisał:

"pomysł obsadzenia Marii Peszek w roli Kubusia P. od pierwszego wejścia wydaje mi się wart Oscara. Jej Kubuś P. od pierwszego wejścia zjednuje sobie sympatię widzów, mimo że jest zasadniczo odmienny od kanonicznego wizerunku misia narysowanego przez Ernesta H. Sheparda, a wygładzonego przez Disneya. Aktorka daje wiarygodny ekwiwalent osobowości pluszowego niedźwiadka." ("Rzeczpospolita" nr 253, 28 października 1999).

"Jak nazwać ekspresję Marii Peszek grającej Kubusia Puchatka? Chaplinowską? Marionetkową? Może kreskówkową, w typie tych dawnych animowanych bajek, których bohaterowie, wycięci i poskładani z kilku kawałków tektury, z kilku klocków albo paciorków, często jednowymiarowi, przeżywali swoje przygody na swój własny kilkutaktowy sposób." (Jacek Kopciński, "Teatr", nr 10/12 1999).

Maria Peszek to aktorka, która nie boi się nowych wyzwań i eksperymentów artystycznych. Zagrała u boku Jolanty Lothe-Lachmann i ojca Jana Peszka w multimedialnym przedstawieniu Videoteatru "Poza" Akt orki według Helmuta Kajzara w reżyserii Piotra Lachmanna. Odniosła także sukces na 21. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, wcielając się w postać Gelsominy z La Strady Felliniego w piosence "Jestem wiatrem, jestem burzą" Mateusza Pospieszalskiego i Rafała Dziwisza. Bliska konwencji i klimatowi filmów Feliniego była również jej poetycka rola Tłustego aniołka w Miłości na Madagaskarze Petera Turriniego w reżyserii Zbigniewa Brzozy w Teatrze Studio (2000). Aktorka ma też na swoim koncie kilkanaście ról w Teatrze Telewizji, wśród nich rolę Olgi w dramacie Ogień w głowie Mariusa von Mayerburga w reżyserii Piotra Łazarkiewicza (2000).

Ważniejsze nagrody:

• 1999 - II nagroda aktorska na 29. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za rolę Simonini w Słowach bożych Ramona del Valle-Inclana w Teatrze Rozmaitości w Warszawie
• 2000 - II nagroda w konkursie oraz statuetka ZASP i nagroda publiczności na 21. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu

Opracowanie: 2002