Urodzona 9 grudnia 1968 w Poznaniu. Absolwentka Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu, gdzie w 1992 roku, jeszcze jako studentka, wraz z Maciejem Adamczykiem założyła Teatr Porywacze Ciał. Zespół zrealizował tu trzy spektakle: Psy (1993), I Love You (1993) oraz Świnie (1995). W 1996 roku aktorzy przenieśli się do Poznania. Do dzisiaj realizują tu kolejne projekty. Występują w ramach zespołu Porywaczy Ciał, a także we współpracy z innymi poznańskimi teatrami niezależnymi, jak na przykład z teatrem "Usta Usta".

W artystycznym dorobku Katarzyny Pawłowskiej i Macieja Adamczyka, poza spektaklami salowymi, znajdują się m.in. widowiska plenerowe: Sztuczne oddychanie (2000), czy Rekord (2003), koncert multimedialny The Best of Piosenki najlepsze (2001), parady uliczne: Parada śmiesznych twarzy (2003) i Cykliści (2008), a także monodramy obojga aktorów. Spektakl OUN (Obwodowy Układ Nerwowy) - monodram Pawłowskiej - powstał w 2007 roku.

OUN to widowisko balansujące między performansem a emocjonalnym, osobistym zwierzeniem artystki. Jej sceniczna obecność rozdarta jest pomiędzy dwie role, które przenikają się wzajemnie, współistnieją tak symultanicznie, że trudno je rozdzielić. Pawłowska występuje tu jako aktorka "w roli", a także jako człowiek, który gra na obu scenach i jednocześnie nie gra, a jest. Osobowość bohaterki OUN złożona jest z lęków i fobii, które targają nią - zarówno jako kobietą, jak i aktorką. Artystka chce mówić prosto, nie wierzy w komunikacyjną wartość metafory. Swą wiarę pokłada raczej w siłę emocji, którymi dzieli się z widzami. Spektakl jest pełen sprzeczności - po chwilach euforii widz razem z bohaterką przeżywa zwątpienia, zostaje wprowadzony w jej zewnętrzny i wewnętrzny świat. Artystka igra z teatralną konwencją, zdradzając jej szwy, obnaża jednocześnie swoją konstrukcję psychiczną. Pawłowska igra również z widzem. Wciąga go w żenujący, bo intymny dialog, dzieli się sobą, wyciąga doń rękę ze szklanką wody mineralnej w darze, prezentuje przed nim wciąż nowe gagi. Możliwości zabawiania i prowokowania widza ma wielkie, repertuar podobny jest do ogromnego arsenału środków wypracowanych wspólnie z Maciejem Adamczykiem w zespole Porywaczy Ciał.

Porywacze Ciał stworzyli bowiem własny, niepowtarzalny sposób na sceniczne przetwarzanie świata pop kultury, który w różnej formie i w odmiennych emanacjach obecny jest w spektaklach. Aktorzy przedrzeźniając, kpią z mechanizmów, które rządzą kulturą masową, zachowując przy tym świadomość, jak bardzo sami są w niej zanurzeni. Środki ich teatralnego przekazu oparte są przede wszystkim na postmodernistycznej technice kolażu. Bazują na cytowaniu, przetwarzaniu obrazów inspirowanych wytworami różnych dziedzin sztuki. Ich spektakle to groteskowe parodie świata, złożonego z tysięcy mikroświatów: absurdalnych zachowań, zaplątanych rozmów, nierealnych sytuacji, wirtualnych przestrzeni rodem z telewizji i współczesnej, cyfrowej wyobraźni.

OUN Pawłowskiej, podobnie jak większość realizacji Porywaczy, sprzeciwia się estetycznym przyzwyczajeniom widza, walczy ze stereotypami, stosując w tym celu elementy surrealistycznego humoru, przeplatanego z groteskową powagą. Spektakl nosi znamiona prowokacji myślowej, językowej i formalnej. Oscyluje między autoterapią a ironiczną parodią, szydzącą z tego rodzaju pracy nad osobowością. Pawłowska z lubością posługuje się absurdalnymi rekwizytami wyciągniętymi prosto ze świata kultury masowej, mechanizmami zapożyczonymi z dziecięcych zabaw, gadżetami z second handów.

Katarzyna Pawłowska jest również instruktorką i organizatorką warsztatów aktorskich, przeznaczonych dla osób zainteresowanych sztuką teatru. Pracuje z młodymi ludźmi nad ekspresją ciała, koncentracją, dzieli się z nimi doświadczeniami w dziedzinie ćwiczeń psychofizycznych i emisji głosu. Ponadto zajmuje się produkcją spektakli dla dzieci, akcji reklamowych oraz koncertów.

Inne realizacje Teatru Porywacze Ciał z udziałem Katarzyny Pawłowskiej:

• Autofobia (1996);
• Minimal (1997);
• Technologia sukcesu (1998);
• Vol. 7 (2000);
• The Best of Piosenki najlepsze (2001) - koncert multimedialny;
• Test (2002);
• Wszystkie grzechy są śmiertelne (2004);
• Tajemnica wg Gombrowicza (2004);
• Ra Re (2006);
• Correctomundo (2008).

Autor: Marta Jagniewska, grudzień 2008.