Po raz pierwszy po Jedwabnem polski teatr porusza problem sąsiedztwa żydów i chrześcijan. Opowieść o miasteczku, w którym obok siebie żyją ukraiński pop i rabin, wyreżyserował w Łodzi, mieście napiętnowanym polsko-żydowską historią, Remigiusz Brzyk.

Na scenie łódzkiego teatru pojawiają się żandarm, który uprzedza Żydów o pogromie i wysiedleniach, lecz im się nie przeciwstawia; cieśla, który wykupuje chatę wygnańców; pop, który próbuje nakłonić potomków Izraela do przejścia na prawosławie. A obok nich - rabin, miejscowy uduchowiony prostaczek Tewja, nieśmiały rzeźnik Lejzer i wrzaskliwy, karykaturalny handlarz Mendel. Świat Anatewki niszczy zło, które wdziera się w postaci delegatki nacjonalistycznej partii.

"Przedstawienie łódzkie nie wnosi niczego nowego do dzisiejszej dyskusji o Zagładzie, jest za to znakomicie zrealizowane i zagrane. Brzyk ograniczył do minimum folklor, który dominował w innej adaptacji prozy Szolema Alejchema - musicalu 'Skrzypek na dachu'. Akcji towarzyszy tylko grający na żywo klarnecista, nie ma stylizowanych tańców i modlitw, które stały się już banałem. Spektakl pokazuje z nostalgią pełne miłości życie prostych, ubogich ludzi w surowym krajobrazie, który stworzyła na scenie Katarzyna Paciorek. (...) 'Kadisz', który w oryginale zatytułowany jest 'Pominalnaja molitwa', czyli modlitwa za zmarłych, swoją prapremierę ma w mieście, na którego murach można zobaczyć swastyki i antyżydowskie hasła. Duża część tego miasta została wybudowana w XIX wieku rękami żydowskich przedsiębiorców. Spektakl w Teatrze Nowym jest rodzajem hołdu złożonego byłym mieszkańcom Łodzi, a jednocześnie przypomnieniem jej wielokulturowej tożsamości. I to przesłanie, a nie aluzje do Jedwabnego, będzie działać na widzów." (Roman Pawłowski, "Gazeta Wyborcza").

• Grigorij Gorin, Kadisz, przekład: Sonia Szlemiel, reżyseria: Remigiusz Brzyk, scenografia: Katarzyna Paciorek, kostiumy: Maria Balcerek, muzyka: Jacek Grudzień. Premiera w Teatrze Nowym w Łodzi 12 stycznia 2002.