Reżyser teatralny. Rocznik 1973.

Do warszawskiej Akademii Teatralnej dostał się od razu po maturze. Po ukończeniu Wydziału Reżyserii w 1996 roku był jednym z najmłodszych polskich reżyserów. W czasie studiów w warszawskim Teatrze Współczesnym był asystentem Erwina Axera przy Miłości na Krymie (1994) i Ambasadorze (1995) Sławomira Mrożka oraz Macieja Englerta przy Zimowej opowieści Williama Szekspira (1995) i Martwych duszach Mikołaja Gogola (1995).

Pierwsze fascynacje teatralne Tyszkiewicza związane były z teatrem lalkowym. Reżyserski dyplom zrealizował w Teatrze Lalka w Warszawie, przygotował tam Makbeta Szekspira (1996), spektakl uhonorowany ATESTEM - Świadectwem Wysokiej Jakości i Poziomu Artystycznego. Po udanym debiucie wyreżyserował Sekskomedię nocy letniej Woody'ego Allena (Teatr Współczesny w Szczecinie, 1998) i rok później Skąpca Moliera (Teatr Powszechny w Łodzi). Wkrótce na kilka lat rozstał się z teatrem. W 2003 roku o studiach i decyzji odejścia z zawodu mówił:

"To był piękny teatralny sen - życie poza rzeczywistością. Studia wprowadziły mnie w pewien trans, uzależniły od teatru. Potem dużo czasu zajęło mi uświadomienie sobie, że mogę żyć bez teatru, a właściwie, że muszę bez niego żyć." ("Gazeta Wyborcza" 02.05.2003)

W 2005 roku powrócił na scenę. W Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu przygotował obsypaną nagrodami Iwonę, Księżniczkę Burgunda Witolda Gombrowicza. Stworzył błyskotliwy, dobrze zagrany spektakl z wyrazistymi odniesieniami do popkultury.

"Spektakl Tyszkiewicza jest dziełem wyjątkowym - i to nie tylko w wałbrzyskim teatrze (...)" - pisał Tomasz Mościcki. - "Wyjątkowość tego przedstawienia polega także i na tym, że (...) w powodzi bylejakości zalewającej od kilku lat polski teatr pojawiło się przedstawienie na wysokim zawodowym poziomie, zaskakujące interpretacją, dowcipnie odwołujące się do modnych obecnie trendów, pastiszujące niekiedy Almodóvara, nawiązujące do burleski, wciąż jednak wierne literze tekstu Gombrowicza." ("Odra" 2006, nr 6)

Do Gombrowicza Tyszkiewicz powrócił w 2007 roku. Tym razem na poznańskiej scenie Teatru Polskiego przygotował adaptację Ferdydurke, mocno podkreślając mechanizmy międzyludzkich gier, w których człowiek jawi się zawsze jako własna wykrzywiona maska. Tyszkiewicza frapują zagadnienia formy i teatralności, obecne w codziennym życiu. Można je znaleźć zarówno w dziele Gombrowicza, jak i w kolejnych wyborach reżysera, który pokazał Krawca Sławomira Mrożka (Teatr Polski w Poznaniu, 2006) i Balkon Jeana Geneta (Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2007). Jednak krytyka nie odnalazła w tych spektaklach poważnej refleksji, recenzenci zarzucali także reżyserowi chaotyczne stosowanie różnych konwencji i poetyk.

"Tyszkiewicz przeszarżował" - pisał o Balkonie Leszek Pułka. - "Zmieszał zbyt wiele konwencji. Kicz z grand guignolem. Kabaret z surrealizmem. Political fiction z koncertem rockowym." ("Dziennik-Kultura" 2007, nr 245)

Tyszkiewicz ma także na swoim koncie realizację Teremina Petra Zelenki (Teatr Współczesny w Warszawie, 2007) o wybitnym radzieckim wynalazcy, który zostaje szpiegiem w Stanach Zjednoczonych, jest uwikłany we własne słabości i w grę ze służbami. Ostatnio reżyser pokazał kameralny, skupiony na słowie dramat rodzinny - Mrok Mariusza Bielińskiego (Teatr Narodowy w Warszawie, 2008) - dramat, który wygrał konkurs na tekst teatralny inspirowany życiem, myślą i twórczością Jana Pawła II.

Nagrody:

• 1997 - ATEST - Świadectwo Wysokiej Jakości i Poziomu Artystycznego w dziedzinie teatru dla dzieci i młodzieży za przedstawienie Makbet Williama Szekspira w Teatrze Lalka w Warszawie
• 2006 - nagroda za reżyserię przedstawienia Iwona, Księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu na 31. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych
• 2007 - II nagroda za reżyserię przedstawienia Iwona, Księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu oraz nagroda dziennikarzy na 9. Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" w Katowicach
• 2008 - Grand Prix - Nagroda Prezydenta Miasta Radomia dla Teatru Dramatycznego im. Szaniawskiego w Wałbrzychu za spektakl Iwona, Księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza podczas 8. Międzynarodowego Festiwalu Gombrowiczowskiego

Autor: Monika Mokrzycka-Pokora, grudzień 2008.