Fotograf związany ze środowiskiem łódzkiej galerii "FF" i Galerii Wschodniej. Samouk. Urodzony w 1958 roku w Łodzi.

Debiutował w 1990 roku na ekspozycji Fotografie w Galerii Szkoły Filmowej przy ul. Piotrkowskiej, ale już w końcu lat 70. wykonał interesujące zdjęcia o poetyckim chrakterze, przedstawiające embrionalne postaci w pozycji leżącej. W 1991 roku brał udział w ekspozycjach: Najnowsza generacja fotografii polskiej (BWA Gorzów Wielkopolski w ramach Konfrontacji Fotograficznych) i Zmiana warty. Młoda fotografia polska w Galerii "FF". Wystawa indywidualna Róża i ogień określiła wąski krąg zainteresowań wokół techniki fotogramu, realizowanego w bardzo dużych formatach, odwołujący się do zainteresowań skoncentrowanych wokół ontologii obrazu fotograficznego i badania materii fotograficznej jako substancji pierwotnej i podstawowej dla procesu fotograficznego. Artysta świadomie nadawał swym realizacjom formy monumentalne. Zainteresowany jest pierwotnymi, archetypicznymi w sensie filozoficznym substancjami (żywiołami), które odwoływały się także do postaci mitologicznych, także z prywatnej mitologii Wiliama Blake'a (Urizen).

W kolejnych ekspozycjach: Fotografie z 1992 roku (Mała Galeria ZPAF-CSW), Afirmacja z 1993 roku (Galeria "FF"), czy późniejszych Kółko z 1999 roku (Mała Galeria ZPAF-CSW) minimalizował używane środki, choć w dalszym ciągu pozostawał w kręgu fotografii odwołującej się do funkcji symbolicznej, a nawet magicznej. W 1997 brał udział w wystawach Krytycy łódzcy proponują (Galeria Manhattan, Łódź) i Fotografia '97 w Krakowie (zorganizowana przez Fundację Turleja).

W końcu lat 90. artysta zainteresował się formami znanych z zakresu abstrakcji geometrycznej, zbliżając się do środowiska artystycznego łódzkiej Galerii Wschodniej, wystawiając na dużej ekspozycji Żywa galeria. Łódzki progresywny ruch artystyczny (1969-1997) w warszawskiej Zachęcie w 1997 roku. W 2001 roku na wystawie w Galerii Wschodniej Jasna praca / Ciemna praca w twórczy sposób nawiązał do prehistorii fotografii z kręgu pierwszych dagerotypistów i kalotypii Williama Foxa Talbota, analizując proces zapisu i złudzenia perspektywicznego.

Okazał się jednym z tych polskich fotografów, którzy już od początku lat 90. świadomie archaizowali swą formę wypowiedzi wierząc w religijno-magiczne przesłanie swych prac, nawiązując do początków rozwoju fotografii z lat 30. i 40. dziewiętnastego wieku, co stało się modnym trendem od końca lat 90. Od samego początku twórczości artysta ujawnia swą poetycką naturę koncentrując się na penetrowaniu materii zdjęć. Jego fotograficzne idee oscylują miedzy pracami Andrzeja J. Lecha i Mariusza Wieczorkowskiego, którzy nie wierząc w zracjonalizowaną formę przekazu fotograficznego odwołują się do pojęcia magiczności. Wszyscy oni skłaniają się w stronę fotografii, starającej się wejść w rejony graniczne w znaczeniu percepcji, zdecydowanie bardziej duchowej niż zracjonalizowanej.

Prace w zbiorach: Muzeum Sztuki w Łodzi i Galerii 86 w Łodzi.

Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, sierpień 2004.