Malarz, performer, autor instalacji, teoretyk sztuki, pedagog. Urodzony 13 czerwca 1956 w Białymstoku, mieszka w Warszawie.

W latach 1976-1981 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Stefana Gierowskiego. W latach 1982-1988 wykładał technologię malarstwa w macierzystej uczelni. Od 1982 związany z Gruppą, brał udział w niemal wszystkich jej wystawach i akcjach, współredagował jej pismo "Oj dobrze już". W latach 1985-1989 (z przerwami) wraz z Markiem Sobczykiem pracował przy polichromii cerkwi neounickiej w Kostomłotach na Podlasiu. W 1986 wraz z Ryszardem Grzybem przebywał na stypendium w Berlinie Zach. W 1991/92 wykładał w prywatnej Szkole Sztuki w Warszawie, założonej i prowadzonej przez Jarosława Modzelewskiego i Marka Sobczyka. Od 1992/93 prowadzi pracownię malarstwa w Instytucie Wychowania Plastycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze.

Wczesne prace Woźniaka z lat 1982-1985 odznaczały się największą w gronie Gruppy różnorodnością formy i tematyki. Obrazy "plakatowe", niefiguratywne, operowały znakami i emblematami, zazwyczaj o politycznym i prześmiewczym wydźwięku (Nowa fala popierdala, Czerwony rogalik co ranek na śniadanie, Polak w czadzie). Równocześnie powstawały kompozycje o ograniczonej skali barwnej, malowane rzadką, cieknącą farbą (Entuzjazm sztuki, Dzieweczko wstań, Nowofalowy portret Jurija Andropowa). Jeszcze inne odznaczały się karykaturalną deformacją postaci (Debil, Geniusz, Trzygłowy egzekutor, Portret budowniczego Arki). W 1985 artysta malował "papiery", w których eksponował gest - walki, pojednania, błogosławieństwa itp. (Rozbij czaszkę, Braterstwo broni, Kain i Abel).

W latach 1986-1987 malarstwo Woźniaka zdominował ekspresjonizm. Powstałe w tym czasie obrazy odznaczają się bogatą fakturą wynikającą z pospiesznego i spontanicznego sposobu malowania oraz ostrą kolorystyką (Cenię sobie to wewnętrzne doznanie, Pojedynek o kość biodrową, Kontur wewnętrzny). Okres ten wieńczy dramatyczny Dom dla nieuleczalnie chorych - pamięci Katarzyny Kobro, nagrodzony na wystawie "Droga i Prawda" we Wrocławiu.

Podczas pobytu na stypendium w Berlinie Zachodnim (1986) artysta zaczął, a w ciągu 1987-1989 rozwinął malarstwo symboliczno-metaforyczne. Wychodząc od symboliki chrześcijańskiej (Bramy raju, tryptyk Przemiana, cykl z Upadłym Aniołem), doszedł do indywidualnych ujęć kompozycyjnych, które zachowują jednak "sakralny" wysoki ton (Poprzedni ja, Budowniczy, Cielę). W serii "Mebli" (1989-1990) i nieco późniejszych kompozycji z pustymi wnętrzami (Drabina, Kominek itp.) artysta odszedł od przedstawiania postaci. Obrazy z lat 1991-1992 (Rdzeń, Stos, Biblioteka i in.) operowały jednym planem i stonowaną kolorystyką. W latach 90. zainteresowania artysty skupiły się na instalacjach. Niekiedy budował je z własnych starych prac, jak na wystawie indywidualnej w Domu Artysty Plastyka w Warszawie w 1995.

Wybrane wystawy i nagrody:

• 1987 - II Biennale "Droga i Prawda", Wrocław (I nagroda)
• 1987, 1991 - II Biennale Sztuki Nowej, BWA, Zielona Góra
• 1987 - "Co słychać", Dawne Zakłady Norblina, Warszawa
• 1988 - "Realizm radykalny. Abstrakcja konkretna", Muzeum Narodowe, Warszawa
• 1988 - "Polish Realities", Third Eye Centre, Glasgow
• 1991 - IV Biennale Sztuki Nowej, BWA, Zielona Góra
• 1992 - "Gruppa 1982-1991", Galeria Zachęta, Warszawa
• 1993 - I Biennale Małych Form Fotograficznych, Poznań (I nagroda)

Autor: Maryla Sitkowska, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, czerwiec 2002.