Urodził się w 1968 roku w Gdańsku. Zaczynał jako performer. W swych działaniach wykorzystuje filmy wideo, performanse wideo, internet, instalacje, projekcje wideo w przestrzeni publicznej.

Początkowo studiował architekturę wnętrz (1989-1991), a następnie malarstwo (1991-1995) w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Uczęszczał także do Pracowni Intermedialnej prof. Witosława Czerwonki. Działa też jako vj klubowy (używa pseudonimu Peter Style). W latach dziewięćdziesiątych aktywnie uczestniczył w gdańskim środowisku artystycznym będąc członkiem Stowarzyszenia Ludzi Aktywnych (1991-1992) prowadzącego galerię C-14, członkiem Fundacji Galerii Otwartej (1992-1993) prowadzącej Łaźnię Miejską, wicedyrektorem Fundacji Wyspa Progress (1993-1995). W 1995 roku został współzałożycielem i dyrektorem artystycznym grupy CUKT (Centralny Urząd Kultury Technicznej). W 1995 roku otrzymał pierwszą, a w 1997 drugą nagrodę na festiwalu WRO. Był nominowany do Nagrody "Spojrzenia" Fundacji Kultury Deutsche Bank w 2003 roku. Mieszka i pracuje w Kijowie oraz Gdańsku.

Piotr Wyrzykowski zaczynał działalność artystyczną jako performer na początku lat dziewięćdziesiątych. Od 1990 roku przez trzy lata z Markiem Rogulskim współtworzył duet performerski Ziemia Mindel Würm. Przeprowadzali wielogodzinne akcje, często w otoczeniu natury czy na Wyspie Spichrzów w Gdańsku, zbliżone do magicznych rytuałów i misteriów. Ich działania uzupełniały rzeźby, ogniska, muzyka. Jak pisał sam Wyrzykowski w tekście "Potrzebna nam jest transfuzja krwi",

"Mindel Würm to rytm milionów lat, nurt, z którym próbuję kroczyć. To wysiłek odnalezienia samego siebie w obrębie istniejącego systemu. To tragedia przeświadczenia o niemożliwości powrotu do dziewiczości natury i człowieka".

Podobnie Jolanta Ciesielska, uczestniczka i obserwatorka gdańskiego środowiska artystycznego w tym okresie, pisała, że performanse duetu wzmagały

"świadomość znajdowania się w inaczej skonstruowanym świecie, świecie mediów i sztucznej rzeczywistości wirtualnej, w której autentyzm owych, często ekstremalnych doświadczeń skazany jest na niepowodzenie odbioru".

W kolejnych latach Wyrzykowski działał z Adamem Popczykiem (jako Venom Underground), zmieniając charakter przeprowadzanych akcji, które zaczęły oscylować

"wokół problemu wolności jednostki i przekraczaniu ograniczeń objętych ramami konwencji zinstytucjonalizowanego świata sztuki" (Ciesielska).

W swych indywidualnych performensach artysta w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych zaczął wykorzystywać elementy sztuki wideo oraz telewizyjne transmisje. W 1995 roku w bydgoskim klubie "Mózg" przeprowadził performens Przysięga prezydenta. W trakcie wieczornego programu telewizyjnego publicznej telewizji, w czasie którego pokazano m.in. prezydencką przysięgę Aleksandra Kwaśniewskiego, Wyrzykowski nakładał na swoją twarz różne maski - świętego Mikołaja (działanie miało miejsce w wigilię świąt Bożego Narodzenia), maski karnawałowe, twarze postaci z kreskówek, zdjęcia Wałęsy i Kwaśniewskiego. Przez cały czas na jego twarz rzutowany był obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, analogicznie do niego artysta wykonał dwa cięcia na swoim policzku. W trakcie innego działania, wykorzystującego transmisję wideo, cytował nowe prawo autorskie, a na jego prawym ramieniu wytatuowany został znak © (copyright), co wskazywało na prawo posiadania własnego ciała, ale także wyłączności na jego reprodukcję czy tworzenie kopii (Copyright, 1995).

W tym czasie Wyrzykowski zaczął też tworzyć filmy wideo, łączące w sobie elementy analizy stosowanego medium i jego walory dokumentalne (np. Runner, 1993, także jako performens wykonany w Bremie w 1993 roku). Jego najsłynniejszą pracę wideo z tego okresu pozostaje Beta Nassau (1993), film, który znalazł się w kolekcji nowojorskiego Museum of Modern Art. Niemal abstrakcyjny kadr przedstawia pordzewiałą burtę przepływającego portem statku. Wielokrotnie określany terminem "wideomalarstwo", ewokuje (zwłaszcza przez połączenie obrazu z brzmiącą złowrogo muzyką) uczucie kryjącego się zagrożenia, niebezpieczeństwa. Jak wyjaśnia artysta, inspiracją do powstania filmu był pomysł niemieckich władz na rozwiązanie problemu nielegalnych imigrantów - założenie obozu dla przybyszów na takim statku.

Twórczość Wyrzykowskiego szybko zdominowały jednak nowe technologie oraz jego zainteresowanie tym, jak wpływają one na postrzeganie ludzkiego ciała, zjawiskiem "teleobecności", multiplikacją ciała w transmisjach telewizyjnych (widoczne także w jego performensach), w końcu eksploracją i możliwościami kreacji świata wirtualnego. Swe prace nie tylko eksponował w galeriach, ale także umieszczał w Internecie czy na płytach CD. Na stronie internetowej stworzył wirtualną postać, nazwaną przez niego David EverBody, którą widzowie mogli przekształcać i deformować (There Is No Body, 1998). Digitalne ciało powstało na bazie ciała samego artysty, którego skanowanie i proces cyfrowego zapisu zostały uwiecznione na wideo Oglądaj mnie. Wersję na płycie CD miała praca Cyborg's Sex Manual, podręcznik bazujący na popularnych poradnikach dla młodzieży, wprowadzających w świat miłości i seksu, tym razem adresowany do cyborgów. Częścią świata wirtualnego w pracach Wyrzykowskiego stała się także historia Polski. Bazujący na Poczcie Króli i Książąt Polskich Jana Matejki umieszczony w Internecie program 44 pozwalał na przekształcanie i tworzenie własnych wersji życiorysów 44 polskich władców.

Opisane prace artysty ściśle wpisywały się w działalność utworzonego w 1995 roku w Gdańsku Centralnego Urzędu Kultury Technicznej (CUKT). Oprócz Wyrzykowskiego do CUKT-u należeli także Rafał Ewertowski, Robert Mikołaj Jurkowski, Artur Kozdrowski i Jacek Niegoda. Czołowym osiągnięciem grupy było stworzenie w 1999 roku Obywatelskiego Software'u Wyborczego (OSW),

"programu komputerowego przeznaczonego do zbiorowego podejmowania decyzji".

Polityków i kandydatów na prezydenta zastąpiła w nim Wiktoria Cukt. Poprzez kontakty z nią OSW miał zmieniać

"rządy reprezentantów w bardziej sprawiedliwy i efektywny model cyfrowej demokracji bezpośredniej".

CUKT zorganizował kampanię Wiktorii Cukt w największych miastach w Polsce oraz w internecie.

Około 2000 roku Wyrzykowski podjął współpracę z ukraińskim artystą Ilią Cziczkanem. Jej efektem był między innymi cykl fotografii dokumentujący sesję fotograficzną i film wideo Obrońcy (2001/2002). Wzięli w niej udział oficerowie elitarnej jednostki lotnictwa armii ukraińskiej. Ich pozy wzorowane były na fotosach kampanii reklamowych słynnych firm (Gucci, Valentino, Hugo Boss, Dolce&Gabbana). Wspólnie z Cziczkanem w 2002 roku Wyrzykowski nakręcił film Atomic Love. Zdjęcia powstały w zamkniętej strefie w Czarnobylu, niedaleko budynku elektrowni atomowej, w której w kwietniu 1986 roku nastąpiła katastrofa. Para ubrana w srebrne kombinezony ochronne spaceruje po skażonym terenie. Stroje ochronne, których zdjęcie groziłoby napromieniowaniem i utratą zdrowia, utrudniają próby czułych gestów, obejmowania się i uprawiania seksu. Na pozór zabawny film wskazuje w gruncie rzeczy na prawdopodobieństwo takich scenariuszy.

W pracy Communostalgie (2004), instalacji zbudowanej z lightboxów z elementami wideo, Wyrzykowski połączył elementy zaczerpnięte z konstruktywistycznych kolaży radzieckich artystów awangardowych (np. Rodczenki), teksty Włodzimierza Majakowskiego, piramidy budowane z ciał atletów z elementami siermiężnej rzeczywistości byłej Republiki Radzieckiej (ćwiczenia na siłowni na wolnym powietrzu skonstruowanej ze stalowych elementów, przypominającej złomowisko). Współczesną ukraińską rzeczywistość w postaci dwóch bezdomnych chłopców żyjących na ulicach Kijowa ukazywała 24-godzinna projekcja I Will All of You Set Free (2002) oraz wideo instalacja Młoda Ukraina (2001), w której ujęcia około 100 przedstawiających się ukraińskich dzieci poprzedzały zbliżenia ukraińskiej flagi. Radzieckie dziedzictwo przywoływała praca Polowanie na człowieka (2006), wideo i fotografie przywołujące monumentalną architekturę kijowskiego metra. Wyrzykowski pozbawił je jednak swej funkcji tworząc wizję wrogiego, podziemnego świata, przywołującego na myśl filmy science-fiction czy gry komputerowe. Jak pisała Ewa Gorządek,

"Zdumiewająca i przytłaczająca architektura metra staje się światem samym w sobie, jej funkcja użytkowa przestaje być zrozumiała; zaczyna dominować majestat architektonicznych form oraz wrażenie niekończącej się przestrzeni".

Ponownie jak w przypadku Atomic Love, siła pracy opiera się na zderzeniu pozornej fikcyjności i realności przedstawienia.

W trakcie festiwalu "Ukryta ścieżka" w Gdańsku-Wrzeszczu Wyrzykowski we współpracy z Robertem Rumasem stworzyli Pomnik pijących piwo (2007). Instalacja wideo w przestrzeni miejskiej przywracała na swoje miejsce mieszkańców dzielnicy, którzy swego czasu mieli zwyczaj picia piwa "na ulicy w tzw. otwartej przestrzeni miasta". W projekcie wzięli udział byli pracownicy browaru we Wrzeszczu.

W cyklu wideo i fotografii The Nobody Family (2008) Wyrzykowski analizował współczesne formy komunikacji. Użył w tym celu teksty skopiowane ze stron internetowych. Wypowiadają je realne postacie, jednak elektronicznie zamaskowane przez artystę. Viola Krajewska pisała, ze w projekcie tym "człowiek, dysponując techniką wyrażania opinii i dzielenia się nią z dowolną osobą na świecie poprzez fora dyskusyjne, zanika jako podmiot wypowiadający sens".

Najnowsza realizacja artysty Przeżyją tylko ci, którzy to zaplanowali (2009), prezentowana m.in. na biennale w Moskwie, jest powrotem do interesującej go tematyki zimnowojennej, starcia mocarstw, wojny nuklearnej. Wyrzykowski rozwija w nim znaną z jego twórczości formę wideo-plakatu (np. Communostalgie 2004), w której obraz wideo stanowi część kompozycji plakatowej. Przeżyją tylko ci, którzy to zaplanowali opiera się na oryginalnych publikacjach amerykańskich z lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, propagujących budowanie schronów przy domach jednorodzinnych. Każdy z sześciu wideo-plakatów przedstawia scenę z życia rodziny mieszkającej w ukryciu. Wyrzykowski odnosi się do warstwy propagandowej (kreowanie poczucia strachu przed obcym mocarstwem), jednocześnie popuszczając wodze fantazji na temat tego, "co by było gdyby...".

Autor: Karol Sienkiewicz, grudzień 2007; aktualizacja: listopad 2009.

Wybrane wystawy indywidualne:

• 1990 - "Warszawa - Gdańsk" - Galeria Wyspa, Gdańsk (Ziemia Mindel Würm)
• 1992 - "Czysta energia" - Galeria C-14, Gdańsk (Venom Underground)
• 1993 - "Performance inauguracyjny" - Państwowa Galeria Sztuki, Sopot
• 1995 - "Przysięga prezydenta" - Klub Mózg, Bydgoszcz; "Teleperformance" - Galeria QQ, Kraków; "Antywyborcza technodemonstracja" - Forty, Gdańsk (CUKT)
• 1999 - "Cyborg's Sex Manual 1.0" - Galeria Entropia, Wrocław; "Prywatność akt III - David Everybody w wirtualnym performance" - Państwowa Galeria Sztuki, Sopot; "Promocja" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2000 - "Biuro wyborcze Wiktorii Cukt" - Muzeum Sztuki Łódź; Zachęta Państwowa Galeria Sztuki, Warszawa (CUKT)
• 2001 - "Obrońcy" - Galeria RA, Kijów (we współpracy z Ilią Cziczkanem)
• 2002 - "Obrońcy" - Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk (we współpracy z Ilią Cziczkanem)
• 2003 - "Developed Body - Cyborg's Manual - Hunting the Posthuman" - MOMA Theatre, Nowy Jork, Stany Zjednoczone
• 2006 - "Polowanie na człowieka" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (w ramach cyklu "W samym centrum uwagi")
• 2008 - Centrum Sztuki WRO, Wrocław
• 2009 - "Przeżyją tylko ci, którzy to zaplanowali" - Galeria Arsenał, Białystok.

Wybrane wystawy zbiorowe:

• 1990 - Międzynarodowy Festiwal Performance - Galeria Wyspa, Gdańsk (Ziemia Mindel Würm)
• 1993 - "Sztuka - Miasto - Maszyna" - Otwarte Atelier, Gdańsk; "Eleonora w Tallinie" - Dom Sztuki, Tallin, Estonia
• 1994 - "Ucho Beethovena" - Otwarte Atelier, Gdańsk; "Kolekcja" - Galeria Wyspa, Gdańsk
• 1995 - "Antyciała" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 1997 - "Media Art Biennale WRO 97" - Wrocław (CUKT); "LAB 6" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (CUKT); "Transformator emocji" - Galeria Budapest, Budapeszt, Węgry; "Nowe prądy w sztuce wideo" - Museum of Modern Art, Nowy Jork, Stany Zjednoczone
• 1998 - "W tym szczególnym momencie" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 1999 - "After the Wall" - Moderna Museet, Sztokholm, Szwecja (CUKT); "Public Relations" - Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk (CUKT); "Oikos" - Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego, Bydgoszcz
• 2000 - "After the Wall" - Neue Nationalgalerie, Hamburger Bahnhof, Berlin, Niemcy (CUKT); "Negocjatorzy sztuki" - Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk (CUKT); "Scena 2000" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2001 - "In Between - Art from Poland" - Chicago Cultural Center, Chicago, Stany Zjednoczone (CUKT); "Ciała digitalne" - Muzeum Ludwiga, Budapeszt, Węgry; "Invasion" - Mołdawia
• 2002 - "Matrix of Collaboration" - Centrum Sztuki Współczesnej, Kijów, Ukraina; Transmediale International Media Art Festival - Berlin, Niemcy; "Art in Public Spaces" - Kunsthalle, Wiedeń, Austria; "Artificial Emotions" - ITAU Center, Sao Paulo, Brazylia; Freiheit - Rebell Minds Gallery, Berlin, Niemcy
• 2003 - Prague Biennale - Praga; Fair Moscow - Gelman Gallery, Moskwa
• 2004 - "Za czerwonym horyzontem" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "BHP" - Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk
• 2005 - "Polska. medium, cień, wyobrażenie" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2006 - "Come into My World" - Łódź Biennale 2006, Patio Centrum Sztuki, Łódź; "Nomadowie współczesności" - Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk; "L.H.O.O.Q." - Galeria Piekary, Poznań; "Polyphony of Images" - Instytut Kultury Polskiej, Nowy Jork, Stany Zjednoczone
• 2007 - "Ukryta ścieżka" - Gdańsk; "Chodź, opowiem ci pewną historię" - Galeria Manhattan, Łódź; "Od monumentu do marketu" - BWA, Zielona Góra (pokaz wideo);
• 2008 - "Poland Street Underground" - London Design Festival, Londyn
• 2009 - "Places out of Space" - Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk; "Idee" (pokaz transparentów) - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "New Old Cold War. Post Socialist Countries Experience" 3. Biennale Sztuki Współczesnej - Fabryka Czekolady Czerwony Październik, Moskwa.