Paulina Ołowska, "Alfabet", 2005, seria 25 fotografii, fot. dzięki uprzejmości artystki

Paulina Ołowska zajmuje się malarstwem, fotografią, robi filmy wideo, jest autorką wielu akcji i projektów, w których często łączy czysto artystyczne środki wyrazu z elementami sztuki użytkowej. Urodziła się 27 stycznia 1976 roku w Gdańsku.

W latach 1995-96 studiowała w School of the Art Institute of Chicago (SAIC). W latach 1997-2000 studiowała malarstwo i grafikę na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Stypendystka Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hadze (1988), Centro de Art Communication Visual (Arco) w Lizbonie (1998/1999), Center of Contemporary Art w Kitakyushu (1999/2000) i Rijksakademie van Beeldende Kunsten w Amsterdamie (2001/2002). Mieszka i pracuje w miejscowości Raba Niżna.

Charakterystyczna dla twórczości Ołowskiej jest synteza sztuk, artystka chętnie wykorzystuje w pracach różnorodne media, takie jak malarstwo, kolaż, instalacja, performanca, moda, muzyka, co pozwala jej wydobyć wyjątkowo bogatą gamę wrażeń artystycznych.

Twórczość Ołowskiej ciągle ewoluuje, jest wypadkową aktualnych doświadczeń i fascynacji artystki. Wspólną cechę jej prac stanowi romantyczna wizja sztuki jako nośnika pozytywnych utopii i wiara, że "sztuka może zmienić świat". Interesują ją artystyczne utopie epoki modernizmu odnajdywane w założeniach wczesnego Bauhausu (projekt "Bauhaus Yoga", 2001), kręgach rosyjskich konstruktywistów ("Abstrakcja w procesie", 2000), poszukiwaniach europejskiej awangardy początków XX wieku.

Inspiracje dla swojej twórczości Ołowska czerpie także z klimatów sztuki lat 60. i 70. ("Na wiosnę", 2000). Podczas stypendium w Portugalii namalowała serię obrazów nawiązujących tematyką do fotografii mody z magazynu "Ty i Ja", kultowego pisma młodej inteligencji polskiej lat sześćdziesiątych. Magazyn ten, zdaniem artystki, lansował optymistyczną wizję przyszłości, której tak bardzo brakuje we współczesnych czasach.

Publikowane w "Ty i Ja" zdjęcia uwiodły Ołowską również swoją wizualną atrakcyjnością. Na obrazach z serii "Na wiosnę" pojawiają się kobiety i młode dziewczyny spoglądające z nostalgią w dal, ubrane w zwiewne sukienki, z przepaskami we włosach. Smukłe i wiotkie postaci wydają się kwintesencją kobiecości, a rozwiane na wietrze włosy nadają tym wizerunkom lekkość i świeżość.

W 2002 roku Ołowska zrealizowała projekt billboardu dla Zewnętrznej Galerii AMS. Zdjęcie na billboardzie, utrzymane w idyllicznym klimacie, przedstawia artystkę siedzącą w słoneczny dzień pod drzewem i napis: "Cu vi parolas Esperanton?" ("Czy ty mówisz w języku Esperanto?"). Międzynarodowy język esperanto jest kolejną pozytywną utopią, która zafascynowała Paulinę Ołowską. To marzenie o świecie bez granic, wolnym od nierówności, dominacji i etnocentryzmu.

W tym samym roku Ołowska zrealizowała indywidualny projekt "Romansując z awangardą" (Państwowa Galeria Sztuki, Sopot), na który złożyły się wydobyte z magazynów galerii kupione przed laty do jej kolekcji prace różnych artystów oraz malarstwo ścienne artystki. Ołowska stworzyła niezwykle interesującą aranżację przestrzenną, w której połączyła dzieła zapomnianych już, schowanych do lamusa, estetyk i sztukę współczesną.

Paulina Ołowska doskonale odnajduje się w rekonstruowaniu, odtwarzaniu, nawiązywaniu do dawnych, "nowoczesnych" estetyk. Przywołuje ducha tamtych czasów nie tylko na swoich obrazach czy kolażach, ale odtwarza też całe sytuacje z przeszłości.

W 2003 roku wraz ze szkocką artystką Lucy Mckenzie (z którą regularnie współpracuje) zorganizowały i prowadziły przez miesiąc salon-kawiarnię "Nova Popularna" przy ul. Chmielnej w Warszawie. Idea tego projektu nawiązywała do modnych miejsc, w których spotykała się artystyczna cyganeria. Jak wspomina sama artystka:

"Cała 'Nova Popularna' przypominała scenariusz ze snu, gdzie barmanki, goście i wnętrze połączyli się w całość, aby przywołać z pamięci postimpresjonistyczy obraz lub miejsce spotkań awangardy".

Pojawienie się tej efemerycznej kawiarni nie było reklamowane, wieści o niej roznosiły się pocztą pantoflową, a po czterech tygodniach zniknęła równie niepostrzeżenie, jak się pojawiła. Oprócz wydarzeń związanych ze sztuką, odbywały się w niej dyskusje, ścierały się poglądy, urządzano spotkania towarzyskie. Cepeliowsko-futurystyczny, mocno nostalgiczny wystrój wnętrza był dziełem obu artystek, stąd obecne tam elementy stylistyki szkockiego ruchu Arts and Crafts. Nad imprezami artystycznymi pieczę mieli kuratorzy z Fundacji Galerii Foksal, pod egidą której realizowany był projekt.

W 2004 roku Ołowska zaprezentowała w Kunstverein Braunschweig projekt zatytułowany "Sie musste die Idee eines Hauses als Metapher verwerfen", który także przygotowała wspólnie z Lucy McKenzie. Praca została pomyślana jako hołd złożony modernistycznej kobiecie. Ołowska zbudowała całą instalację wokół opowiadania Desky Maidens napisanego przez McKenzie i nagranego w postaci ścieżki dźwiękowej. W ironicznym i tragicznym stylu opowiada ono o dwóch kobietach, malarce i architektce, które próbują połączyć sztukę z życiem i urzeczywistnić utopijne idee. Nagranie tej historii towarzyszyło widzom zwiedzającym wystawę i było podzielone na dziesięć rozdziałów, odpowiadających dziesięciu przestrzeniom ekspozycji.

W największym pomieszczeniu Ołowska umieściła olbrzymie portrety sławnych kobiet: Djuny Barnes, Virginii Woolf, Vanessy Bell, Niny Hammett i Charlotty Perriand. Całe wnętrze Kunstverein wypełnione zostało obrazami, kolażami, muralami, architektonicznymi modelami i innymi wytworami kobiecej kreatywności, które budowały złożone warstwy znaczeniowe dla odczytania towarzyszącego wystawie tekstu literackiego. Ołowska często tworzy na swoich obrazach, kolażach i w większych projektach intrygujące formy otwartych utopi, nasyconych nostalgią, refleksją nad historią sztuki, kulturą i obyczajowością.

Z innych "odtworzeń" należy wspomnieć o pracy Ołowskiej na wystawie "Architektura płci" z 2003 roku w Nowym Jorku, gdzie artystka zaaranżowała modernistyczny salonik artystyczny, którego główną bohaterką była Charlotte Perriand, towarzyszka życia i współpracowniczka Le Corbusiera. Natomiast w instalacji "Metamorfozy" z 2005 roku przedstawionej w Museum Abteiberg Ołowska odtworzyła wnętrze nowojorskiego salonu fryzjerskiego z lat 20. XX wieku.

W roku 2006 artystka została zaproszona przez Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski do rekonstrukcji towarzysko-artystycznego wydarzenia z 1968 roku, balu znanego pod nazwą "Pożegnanie wiosny" w Zalesiu. "Bal w Zalesiu" został zorganizowany przez ludzi związanych z ówczesnym środowiskiem Galerii Foksal - Ankę Ptaszkowską i Edwarda Krasińskiego - a sfotografował go Jacek M. Stokłosa. W pewnym sensie wydarzenie to było próbą oderwania się, ucieczki od napięć tamtego czasu w regiony artystycznej fantazji. Ołowska zrealizowała projekt wspólnie z Joanną Zielińską, aranżując otoczenie dla zaprezentowania materiałów dokumentalnych z "Pożegnania wiosny".

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów warszawskich ulic były jeszcze do niedawna neony z lat 50., 60. i 70. Pojawienie się w Polsce po roku 1989 kapitalizmu wraz z jego agresywną reklamą spowodowało stopniowe zanikanie starych, charakterystycznych i oryginalnych neonów, które tworzyły niepowtarzalny klimat Warszawy. Jeden z nielicznych zachowanych, aczkolwiek niedziałających neonów, znajduje się na placu Konstytucji i reklamował niegdyś Dom Sportu. "Siatkarkę" zaprojektował w 1961 roku znany warszawski grafik, Jan Mucharski. Paulina Ołowska we współpracy z Fundacją Galerii Foksal znalazła sposób, aby przywrócić neonowi dawny blask. Za pieniądze uzyskane ze sprzedaży swoich prac wystawionych w FGF sfinansowała jego renowację i doprowadziła do ponownego uruchomienia 19 maja 2006 roku.

W tym samym roku w ramach projektu "W samym centrum uwagi" realizowanego w CSW Zamek Ujazdowski Ołowska przedstawiła pracę "Rainbow Brite". Była to instalacja filmowa skonstruowana wokół kultowego filmu z lat 80. "Niekończąca się opowieść". Przez 24 godziny wyświetlano na pięciu projektorach pięć wersji językowych tego filmu. Wnętrza galerii utrzymane były w bieli (białe kotary, draperie, siedziska). Projekcjom towarzyszyły plakaty promocyjne z różnych krajów i białe sitodruki Ołowskiej inspirowane fabułą. Istotnym elementem instalacji była ekspertyza prawnicza broniąca "nielegalnego" wykorzystania przez artystkę materiału (Ołowska świadomie nie zwróciła się o zgodę do właścicieli praw do filmu) i proponująca bardziej liberalne rozumienie praw autorskich w obszarze sztuki.

W 2006 roku w Cabinet Gallery Ołowska zaprezentowała serię dziewięciu obrazów pod wspólną nazwą "Hello to You Too", tematem której była pochwała kobiecej zmysłowości. W jednej z prac zatytułowanej "Pauline Body Acts Out One of Her Paintings for a Popular Newspaper" artystka złożyła hołd brytyjskiej malarce popartowej, krytykowanej za jawnie seksualne odniesienia na jej obrazach.

W 2007 roku Ołowska pokazała swoje prace w nowojorskiej galerii Metro na wystawie zatytułowanej "Nowa scena". Na ekspozycje składało się 20 wielkoformatowych kolaży inspirowanych polską sceną punkową lat 80. Przy realizacji tych prac Ołowska współpracowała z Robertem Jaroszem, który udostępnił jej swoje bogate archiwum. Tłem dla punkowych plakatów są w kolażach Ołowskiej wyraziste elementy odnoszące się do polskiej rzeczywistości lat 80.: wycinki z gazet, okładki czasopism, zdjęcia modelek prezentujących aktualną modę. Jej kolaże nawiązują stylistyką (liternictwo, kolory) do prac rosyjskich konstruktywistów, jak również do metod tworzenia fanzinów z czasów, o których opowiada w swojej wystawie.

W tym samym roku Ołowska zrealizowała projekt "Uwaga malarstwo" poświęcony Elsie Schiaparelli - projektantce mody z lat 20. Składał się on z ośmiu obrazów, kilku wykonanych w olbrzymiej skali, przedstawiających kobiece stroje zaprojektowane przez Schiaparelli oraz wolnostojących rzeźbo-ubiorów.

Kolejną artystką o którą upomniała się Ołowska jest Zofia Stryjeńska. Na 5. Biennale Berlińskim (2008) artystka przedstawiła instalację zainspirowaną twórczością tej malarki. Skopiowała w czerni i bieli oraz powiększyła do monumentalnej skali pięć obrazów Stryjeńskiej z jej wczesnego okresu malarstwa, kiedy fascynowała się słowiańszczyzną i folklorem. Towarzyszył im wybór wyprodukowanych fabrycznie przedmiotów ozdobionych motywami Stryjeńskiej oraz dokumentacja historyczna o malarce.

Ołowska powiedziała w jednym z wywiadów:

"Zainteresował mnie ten moment w rozwoju artystycznym Stryjeńskiej, kiedy zaczęła się jej fascynacja ludowością i folklorem i kiedy jednocześnie konsekwentnie tworzyła własną, pogłębioną i niezwykle rozbudowaną wizję słowiańszczyzny. Ciekawym aspektem tego malarstwa jest również pewne przerysowanie wizerunków kobiety i mężczyzny, wyolbrzymienie cech kobiecych i męskich, podkreślenie witalności, młodości i erotyzmu."

W polu zainteresowań Ołowskiej, która konsekwentnie podejmuje w swojej twórczości temat kobiet-artystek, nie mogło zabraknąć postaci Aliny Szapcznikow. Prace Ołowskiej znalazły się na wystawie "Niezgrabne przedmioty" w Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie poświęconej polskiej rzeźbiarce. Kolaże ("Zbieranie czereśni", 2009; "Odliczanie przemocy", 2009) i obrazy ("Alina w pracowni", 2000-2001; "Szkic do obrazu 'Brzuch' ", 2005) inspirowane postacią i sztuką Szapocznikow odnoszą się m.in. do wątków popkulturowych i erotycznych wyraźnie obecnych w jej pracach.

W 2009 roku Ołowska została zaproszona przez londyński Camden Arts Centre do zrealizowania autorskiego projektu wystawy zbiorowej pod tyułem "Head-Wig". Inspiracją do stworzenia koncepcji tej wystawy stało się dla artystki niezapomniane skojarzenie związane z obrazem Józefa Mehoffera "Portret żony na żółtym tle" z 1907 roku, który znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie. Ołowska wspomina, że patrząc na to płótno raz widziała na nim podobiznę damy w eleganckim, futrzanym kapeluszu, a raz monstrum o złotym oku.

Wystawa "Head-Wig" opowiadała o "percepcyjnej niejednoznaczności" i stanowiła swego rodzaju wycieczkę w podświadomość. Wzięło w niej udział 12 artystów (Jarosław Bauć, Simon Ling, Nina Könnemann, Elka Krajewska, Ken Okiishi, Paulina Ołowska, Mathilde Rosier, Cindy Sherman, Catherine Sullivan, Cathy Wilkes, Katharina Wulff i Jakub Julian Ziółkowski), których prace Ołowska zestawiła według subiektywnego kodu narracyjnego, pozwalając im na wzajemną konfrontację w jednej przestrzeni, gdzie to, co stereotypowe stawało się surrealistyczne, a to, co zwyczajne, niezwykłe. Ta "niejednoznaczność obrazu", który może być postrzegany jako portret, ujawniła się na wystawie w sposób, przypominający obecność w gabinecie luster, gdzie prym wiedzie iluzja, sugestia i asocjacje.

Po zakończonym, rocznym pobycie stypendialnym DAAD w Berlinie Paulina Ołowska zorganizowała wystawę "Ceramics and other things" (2009), do której zaprosiła amerykańską artystkę Sarah Crowner. Ich wspólny projekt dotyczył potencjału kreacyjnego tradycyjnego medium, jakim jest ceramika. Każda z artystek na swój sposób odniosła się do tego materiału. Crowner zbudowała z kafelków wykonanych z różnego rodzaju gliny dwie abstrakcyjne kompozycje, zaś Ołowska wykorzystała ceramikę jako surowiec do badania możliwości technik malarskich.

"Zdaję sobie sprawę, że w Berlinie jest tak wiele historii, że zdecydowałam skoncentrować się na opowieści o formie. Bardzo często w moich pracach nawiązuję do modernizmu, a jednym z aspektów modernizmu było połączenie sztuk użytkowych i sztuk wyższych" - wyjaśniała.

Artystka pomalowała gliniane, pokryte glazurą kafelki w abstrakcyjne oraz figuratywne motywy i ułożyła z nich minimalistyczne instalacje w formie kolaży. Istotna była dla niej płaska powierzchnia ceramicznych płytek, ich faktura i rozmaitość kształtów. W galerii prace obu artystek zostały zaprezentowane razem, na długich platformach przypominających nieco wybieg dla modelek i oświetlone wolnostojącymi, przemysłowymi lampami. Poszczególne elementy tych kompozycji były ruchome, co sugerowało możliwość ich przearanżowania.

Różnorodne formy wypowiedzi artystycznej stosowane przez Paulinę Ołowską, takie jak rysunki, kolaże, obrazy, modele architektoniczne, instalacje i wideo łączy nadrzędna zasada montażu, zestawiania i konfrontacji. W 2009 roku na wystawie w nowojorskiej galerii Metro Picture, poświęconej nowoczesnemu pojęciu mobilności, Ołowska pokazała pięć dużych prac w formie kolaży. Pojawił się w nich autobiograficzny wątek podróży młodej pary odkrytym Volkswagenem z rozpiętą nad nim wielką parasolką.

W głównej pracy z tej serii, "Car Mobile Collage", Volkswagen otoczony jest obrazami, liczbami i literami. Widać wśród nich formularz zeznań podatkowych PIT, autoportret Ernsta Ludwiga Kirchnera oraz emblematy polskich zespołów punkowych, Brygady Kryzys i Kosmetyków Mrs. Pinki. Artystka wykorzystała w kolażach fotografie wycięte z czasopism, które następnie zostały wydrukowane w formie litografii, pocięte kolejny raz i zakomponowane. Z tych kolaży powstały nowe litografie na tkaninie i papierze, których powierzchnie Ołowska opracowała jeszcze za pomoca folii, ołówków, kleju i taśmy.

"Chciałam przekonać się, jak można wzmocnić efekt wizerunku poprzez reprodukcje i montaż - opowiada artystka. - Jak można nadać mu nowe znaczenia za pomocą tych technik. Znamy już takie metody z pop-artu, ale ja pracuję bardziej subiektywnie niż większość artystów popartowskich."

Prace te nawiązują do rzeźby Ołowskiej "Mobile Car" (2006-2009), dużej ażurowej struktury ze stali przypominającej formą mobile Caldera.

Rok później w tej samej galerii Ołowska zaprezentowała na indywidualnej wystawie zatytułowanej "Applied Fantastic" (określenie Leopolda Tyrmanda z 1954 roku na przetwarzanie zachodnich stylów w państwach socjalistycznych) serię obrazów, kolaży i wełnianych swetrów. Inspiracją były tutaj PRL-owskie pocztówki przedstawiające modelki w fantazyjnie wykonanych strojach z wełny, które można było zrobić na drutach w domu. "Klaun", "Cardigan Smerk", "Torcik", "Pszczoła" to tytuły niektórych obrazów z serii, której temat artystka określiła jako "anty-moda, moda". Prezentowane w osobnej przestrzeni galeryjnej obrazy przypominały galerię portretów, namalowanych w popartowskiej manierze.

Wełniane kreacje Ołowskiej posiadają wyraźny posmak strojów charakterystycznych dla kobiet ze wschodniego bloku, zapatrzonych w modę z Zachodu. Artystka kontynuuje temat fascynacji zachodnim konsumpcjonizmem w komunistycznej Polsce, a na jej obrazach namalowanych w realistycznym stylu wyraźnie wyczuwa się klimat mody "zza żelaznej kurtyny". Niepowtarzalne, wełniane swetry Ołowska zamówiła u kobiet robiących na drutach, pochodzących z okolic jej miejsca zamieszkania, czyli Raby Niżnej na południu Polski.

Od kilku już lat Ołowska interesuje się neonami, ich estetyką i poetyką. W 2009 roku podczas festiwalu Musica Genera wykonała razem z Anną Zaradny instalację dźwiękową dla Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Pracę obu artystek można określić jako "mówiący neon". Ołowska, autorka neonu wiszącego na siedzibie MSN, odczytywała głoska po głosce słowo "muzeum", a jej nagrany na taśmę głos witał i zarazem intrygował przechodniów. Artystka ma też w planach przywrócenie do dawnej świetności następnych, po "Siatkarce", warszawskich neonów, m.in. słynnej krowy mrugającej okiem, która reklamowała kiedyś bar mleczny przy ul. Kruczej.

Jesienią 2010 roku na dachu zabytkowej stacji benzynowej w austriackim Grazu pojawiły się za sprawą Ołowskiej trzy repliki warszawskich neonów: krowa mrugająca okiem, ludowe babuszki i bukiet kwiatów. Zostały zrekonstruowane (na podstawie oryginalnej dokumentacji) przez firmę Reklama, tę samą, która wykonała je w latach 60. ubiegłego wieku. Prezentacji neonów towarzyszył performance: jeden z pracowników Reklamy odcztał na głos tytuły wszystkich 1617 starych neonów zbudowanych przez firmę w Warszawie.

W 2010 roku artystka została zaproszona do Wattis Institute for Contemporary Art w San Francisco na pobyt rezydencjonalny (Capp Street Project) w ramach trzyletniego programu realizowanego przez tę instytucję pod nazwą The Magnificent Seven. Współpracowała tam z grupą studentów przy tworzeniu "ekstrawertycznych auto-portretów", czyli autoreprezentacji opartych na odpowiednio dobranych przedmiotach i ideach zaczerpniętych z baśni, mitów, opowieści. Tak skonstruowane postacie przypominają muzy, stąd też na zakończenie projektu artystka zaplanowała wydarzenie pod tajemniczym tytułem "Sesum fo L'lab" (czytany wspak tytuł "Ball of Muses"). Był to bal kostiumowy, w trakcie którego za pomocą strojów, dźwięku, performansów i rzeźbiarskich interwencji studencji wraz z Ołowską przedstawiali źródła swoich inspiracji przy realizacji projektu.

Autor: Ewa Gorządek, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, kwiecień 2004; aktualizacja: czerwiec 2011

Wybrane wystawy indywidualne:

• 1999 - "Triumph of Youth", ASP, Gdańsk
• 1999 - "Who likes sport style", Telhal 59 Gallery, Lizbona
• 1999 - "Two Strangers on Satumus" (z H. Lund), Królewska Akademia Sztuk Pięknych, Haga
• 2000 - "Abstrakcja w procesie", Zebra Gallery, Tartu, Estonia
• 2000 - "Na wiosnę", Galeria Entropia, Wrocław
• 2000 - "Summer Discount", Bagatte Gallery, Gdańsk
• 2001 - "Heavy Duty" (z Lucy McKenzie), Inverleith House, Edynburg
• 2002 - "Romansując z awangardą", Państwowa Galeria Sztuki, Sopot
• 2003 - "In Lubelian", Cabinet Gallery, Londyn
• 2003 - "Nova Popularna" (z Lucy McKenzie), Warszawa
• 2004 - "Suspicious?", billboard project, New Context Gallery, Chicago
• 2004 - "Asymmetric Display", Galerie Daniel Buchholz, Kolonia
• 2004 - "Sie musste die Idee eines Hauses als Metapher verwerfen", Kunstverein Braunschweig, Brunswick
• 2006 - "Pożegnanie wiosny" (z Joanną Zielińską), CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2006 - "Rainbow Brite", Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2006 - "Hello To You Too", Cabinet Gallery, Londyn
• 2007 - "Salty Water", Portikus, Frankfurt
• 2007 - "Noël sur le balcon / Hold the Color", Sammlung Goetz, Monachium
• 2007 - "Nowa Scena", Metro Pictures Gallery, New York
• 2008 - "Punkty odniesienia", Muzeum Narodowe, Warszawa
• 2009 - "Niezgrabne przedmioty. Alina Szapocznikow", Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa
• 2009 - "Head-Wig" (Portrait of the exhibiton), selected by Paulina Ołowska, Camden Arts Centre, Londyn
• 2010 - "Applied Fantastic", Metro Pictures, Nowy Jork
• 2010 - "Accidental Collages", Tramway, Glasgow
• "The Magnificent Seven", CCA Wattis Institute for Contemporary Arts, San Francisco
   

Wybrane wystawy zbiorowe:

• 1999 - 34. Biennale Malarstwa, Galeria Bielska BWA, Bielsko Biała
• 1999 - "Young Art from Baltic States", Community Center for Arts, Grienswald
• 1999 - "Shake the Disease", Lower Foyer Gallery, Dundee, Wielka Brytania
• 2000 - "Nurse with Wound", Galeria Narodowa w Tallinie
• 2000 - "Niebezpieczne pędzle", Królikarnia, Warszawa
• 2001 - "Malarstwo współczesne", Państwowa Galeria Sztuki, Wrocław
• 2001 - "Relax", Galeria BWA, Białystok
• 2001 - "Open Studios", Centrum Sztuki Współczesnej w Kitakyushu, Japonia
• 2001 - "Rybie Oko", Galeria BWA w Słupsku
• 2001 - "Festiwal Malarstwa Ściennego", Gdańsk
• 2002 - "Rzeczywiście, młodzi są realistami", Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2002 - "The Rules of Hospitality", Neue Galerie, Berlin
• 2002 - "Germination 13", Paryż
• 2003 - 50. Biennale di Venezia", Wenecja
• 2003 - "Architectures of Gender", Sculpture Center, Nowy Jork
• 2003 - "Ukryte w słońcu", Festiwal Filmowy w Cieszynie, projekt Fundacji Galerii Foksal
• 2005 - 2. Biennale Moskiewskie, Moskwa
• 2005 - 9. Biennale w Istambule, Istambuł
• 2006 - "Subversive Charm of the Bourgeois", Van Abbe Museum, Eindhoven
• 2007 - "Le Nuage Magellan", Centrum Pompidou, Paryż
• 2007 - "Expats/Clandestines", Wiels Contemporary Arts Centre, Bruksela
• 2007 - "Conditions of Display", The Moore Space, Miami
• 2008 - 5. Biennale w Berlinie, Berlin
• 2008 - "Attention a la Peinture", Galerie Daniel Bucholz, Kolonia
• 2009 - "Ceramics and other things" (z Sarah Crowner), daadgalerie, Berlin
• 2009 - "Modernologies: Contemporary Artists Researching Modernity and Modernism", Museu d'Art Contemporani, Barcelona; Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa (2010)
• 2009 - 10. Baltic Triennial of International Art, Contemporary Art Center, Wilno
• 2009 - "Moby Dick", CCA Wattis Institute for Contemporary Art, San Francisco
• 2009 - "Modern Modern", The Chelsea Art Museum, Nowy Jork
• 2010 - "Utopia and Monument II: On Virtuosity and the Public Sphere", Steirischer Herbst Festival, Graz
• 2010 - "While Bodies Get Mirrored: An Exhibition about Movement, Formalism and Space", Migros Museum Für Gegenwartskunst, Zurych
• 2010 - "Curious? 21st Century Art from Private Collections", Art and Exhibition Hall of the Federal Republic of Germany, Bonn
• 2010 - "Che cosa sono le nuvole? Artworks from the Enea Righi Collection", Museum of Modern and Contemporary Art, Bolzano
• 2010 - "Early Years", KW Institute for Contemporary Art, Berlin