Urodzony w 1975 roku w Gdyni. Artysta zajmujący się wideo i performance (eksperymentujący przede wszystkim z dźwiękiem).

Absolwent architektury na Politechnice Gdańskiej. Dyplom w 2002 roku. Związany z gdańską galerią Spiż 7.

Marek Zygmunt należy do najmłodszego pokolenia polskich artystów wideo, którym bliski jest także performance. Swoją drogę artystyczną rozpoczął w końcu lat 90. we współpracy (do 2000 roku) ze znanym muzykiem jazzowym Mazzollem, a później z Diffusion Ensemble Roberta Knuta. Od 2000 roku bierze udział w projekcie Poza postmodernizm Marka Rogulskiego, ale z galerią Spiż 7 współpracuje od 1997 roku. Od 2004 roku prowadzi eksperymentalny zespół muzyczny Z² (Zet Kwadrat).

W ostatnich latach na kilku wystawach zbiorowych Marek Zygmunt pokazywał realizacje wideo o medytacyjno-symbolicznym charakterze Element I, Element II i Element III (2000), które zdumiewają autentycznością przekazu i wyrafinowaną prostotą realizacji. Można je oglądać pojedynczo, ale tworzą trylogię, w której w Elemencie III na moment "znika" pod wodą ciało medytującego artysty. Tzw. zasada pętli zastosowana w tych realizacjach pozwoliła mu ominąć zjawisko linearności czasu i zbliżyć się do reguły umożliwiającej pokonanie fizyczności ludzkiego ciała. Pod tym względem prace te należą do wyjątkowych na artystycznej mapie Polski, świetnie korespondując z dotychczasowymi dokonaniami wideo Andrzeja Dudka-Dürera i Zygmunta Rytki.

Performance Trzydzieści wykonał w 2002 roku w Galerii Spiż 7. Pogrążony w medytacji, nieczuły na doznania świata zewnętrznego, "uzbrojony" w ciemne okulary i chroniony mantrą z walkmana, oczekiwał na interakcje publiczności (wylanie błota na plecy medytującego), która przyjęła postawę obserwującą, lecz także zakłócającą jego wystąpienie. W ten sposób "sprawdzał" własny stan umysłu i moc koncentracji oraz zgłębiał zagadnienie "oczyszczania jaźni" - podstawowe we wszelkiej medytacji. Minimalizm i symbolika użytych środków wyrazu stały się istotnymi cechami jego stylu.

Pragnie być on także nowego rodzaju kapłanem sztuki, mającym przekazać społeczeństwu określone przesłanie, z dużą świadomością korzystającym z osiągnięć najnowszej cyfrowo-wirtualnej cywilizacji, w której zatarciu ulegają tradycyjne dystynkcje pomiędzy sztuką a techniką.

Spacer (2002) - kolejny film wideo, zrealizowany na skrzyżowaniu ulic w Gdyni pokazał, że Marek Zygmunt bardzo sprawnie posługuje się montażem, łącząc doświadczenia kina strukturalnego z lat 70. z wideo w typie "life" rejestrującym proste życie, w tym wypadku odpoczynek pary młodych ludzi na ruchliwej ulicy. Pewna absurdalność działania przybliża tę pracę do wielu realizacji Julity Wójcik i Cezarego Bodzianowskiego.

Jego talent dał o sobie znać po raz kolejny w realizacji Medytacje, w której analizował problem "uwalniania" jaźni swego psa. Wideo zrealizowane zostało w spokojnym nastroju; przedstawia melancholijne nadmorskie pejzaże, których klimat podkreśla także wyrafinowana muzyka.

Na głośnej wystawie Novaart.pl w Krakowie (2002) jego realizacje wideo należały do nielicznych interesujących. W pewien sposób uzupełniały się z bardziej konceptualnymi pracami Jakuba Bąkowskiego.

W 2003 roku w Galeriach BWA w Zielonej Górze i w Słupsku oraz w Galerii Manhattan w Łodzi pokazał wideo-perforamce pt. Mandala będący osobistą antywojenną reakcją na wojnę w Iraku. W tym samy roku w Galerii Spiż 7 przeprowadził udany performance multimedialny Piramida (we współpracy z Zambarim), dotyczący mitologii swego dzieciństwa ukazanej w formie fotografii wyświetlanych na ekranie przenikających się z wykonywanymi na żywo przez artystę rysunkami. On sam zamknięty w piramidzie, niewidoczny dla widzów starał się medytować nad swym dzieciństwem i wczesnym okresem młodości.

Marek Zygmunt stworzył swą indywidualną kosmologię. Wierzy, że za pomocą elektronicznych środków rejestracji obrazu można zmienić siebie, swą duchowość, a także w pewien sposób poprawić świat, tak aby przez moment wydawał się lepszy.

Prace w zbiorach: Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Sztuki Współczesnej "Zamek Ujazdowski" w Warszawie.

Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, sierpień 2004.