Urodzony w 1967 roku w Gdańsku. W latach 1985-1990 studiował na gdańskiej PWSSP (obecnie ASP) na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Dyplom z malarstwa.

W 1989 roku wraz z Robertem Kają, Sławomirem Górą i Sławomirem Laskowskim był współorganizatorem grupy artystycznej Pampers Maxi. W 1990 roku wraz z Piotrem Wyrzykowskim tworzył grupę Ziemia - Mindel - Wurm, która zajmowała się ekstatycznym, mającym sięgać do "pierwotnych sił" performance z towarzyszącą mu improwizowaną muzyką eksperymentalną. Od 1990 do 1992 roku współpracował z Galerią Wyspa i współtworzył Fundację Otwarte Atelier w dawnej łaźni miejskiej, gdzie w 1992 roku zainicjował ideę Otwartych Pracowni z ramienia Galerii C-14 (Archeologia Stanów Świadomości), którą założył i prowadził wraz z Andrzejem Awsiejem i Joanną Kabalą na ul. Św. Barbary 3 (1991-92). W 1991 roku opublikował pierwszy ważny tekst teoretyczny "Mały traktat o transformowaniu Energii" (wydawnictwo Sz., Sz., Sz., Gdańsk).

W 1994 roku stworzył teoretyczny program "System supersztuki", w którym napisał:

"Adept Supersztuki dąży do zdobycia właściwości Nadludzkich, do zdobycia zdolności tworzenia życia a nie tylko form odzwierciedlających życie. Artysta jawi się nam jako twórczy Dynamik, który poprzez określenie współrzędnych czasoprzestrzeni może dokonać zmiany kategorii tworzących ją energii. Supersztuka to sfera i przestrzeń gdzie następuje kontakt z istotami nadludzkimi - z Siłą powodującą ożywienie świata".

W 1989 roku pokazywał swe ekspresjonistyczne malarstwo na 2. Biennale Sztuki Nowej w Zielonej Górze. Na 3. Biennale Sztuki Nowej w 1991 roku oprócz malarstwa zaprezentował kilka filmów wideo ukazujących postawę nieokreślonego bliżej szamana wobec zbliżającej się apokalipsy.

Od początku lat 90. tworzył jedyne w swym rodzaju monumentalne rzeźby z metalu i neonu, które odwoływały się zarówno do sztuki archaicznej, elementów pop-artu jak i instalacji (Szybki ruch oczu, System lewitacji - promienista przestrzeń gęstości, 1992). Jest jednym z prekursorów tego typu twórczości w Polsce, jego ekspozycja Auto da fe - geniusz miłości (Otwarte Atelier, 1993) była przede wszystkim ogromną instalacją. W 1994 roku brał udział w dużej wystawie "Pustynna burza" (BWA Katowice, kurator Jarosław Świerszcz). Zasadniczym przesłaniem intermedialnej twórczości Rogulskiego jest pragnienie projekcji energii, którą, zdaniem artysty, połączony jest cały wszechświat transformujący ją w różne materialne formy. Posługuje się on przede wszystkim formą ekspresjonistyczną służącą mu do penetracji obszarów z pogranicza neognozy, astrologii i filozofii wieczystej. W swych performansach z pierwszej połowy lat 90. utożsamiał się z postaciami Piętaszka, Boga, Zdrajcy, Uskrzydlonych Pięt. Będąc szamanem wpadał w ekstatyczny trans poszukując zapomnianej, pierwotnej energii i kontaktu z innymi sferami duchowymi. Ważne jest, że całą jego twórczość od samego początku przenikała religijność, której wyznacznikiem było i jest poszukiwanie nowego oblicza ducha symbolizowanego przez krew, śmierć, wyobrażenie czaszki i wiarę w zbliżającą się Apokalipsę. Zamknie ona tylko jeden z cykli obiegu materii, gdyż prawdziwego końca być nie może. Wszystko jest jedynie transformacją energii i materii na różnych poziomach mentalno-fizycznych, których ostatecznym celem jest połączenie się z odwiecznym Logosem (por. "Ani piekło, ani niebo. Tylko Logos. Wywiad z Markiem Rogulskim Rogulusem - artystą intermedialnym", rozm. K. Jurecki, "Exit", 1997 nr 1).

W 1998 roku Rogulski był członkiem zespołu Art Rhythmic (Mazzoll, Wojciech Mazolewski, Łukasz Szajna), z którym nagrał płytę "Pieśni ze Spichrza 7", a także współpracował z trójmiejskim zespołem Mazzoll & Arhytmic Menory. Od 1998 roku do chwili obecnej wraz z Tomaszem Szwelnikiem współprowadzi inną formację Rogulus X Szwelas Project, z którą grali m.in. tacy muzycy jak Mikołaj Trzaska, Michał Gos, Jowan Czerkas.

Od 1997 roku Rogulski tworzył nowy stylistycznie rodzaj rzeźb - "maszyny śmierci" (np. Oświecony wąż / Przyjdę wyrwać twoje serce, Dedykowanie Modernie: Włącz mnie, a spalimy się razem (według zapewnień artysty - "obiekt bomba"). Są to niezwykle sugestywne i jedyne w swym wyrazie prace rzeźbiarskie mogące służyć jako urządzenia do zadawania cierpienia czy wywoływania u odbiorcy myśli o śmierci i konieczności transformacji świadomości. Uważam, że są to interesujące pod względem formalnym i ideowym obiekty, których doniosłość zupełnie nie została zauważona przez polską krytykę, choć pokazano je m.in. na wystawie "Scena 2000" (CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, 2000/01). Artysta wykorzystując m.in. karabin, noże, swe wcześniejsze rzeźby stworzył prace pełne ekspresjonistycznego wyrazu, na pograniczu z horrorem, choć jego ideą nie było oczywiście straszenie widzów. Jest jednym z najciekawszych polskich performerów, odwołującym się do idei body-artu, a także przeciwstawiającym się modzie na bezkrytyczne wykorzystanie w najnowszej twórczości mediów elektronicznych. Przeciwnie - jest archaiczny, zmaga się z własnymi słabościami wykorzystując stare urządzenia, silniki i platformy obrotowe (np. performance Machina Coelestis, 1997). Od drugiej połowy lat 90. współpracuje z łódzką formacją Wspólnota Leeeżeć i z łódzką Galerią Manhattan, w której miał w 1997 i 2000 wystąpienia performances z cyklu: Meeeditatio.

Prace w zbiorach: Muzeum Sztuki w Łodzi i Muzeum Sztuki Współczesnej w Niepołomicach.

Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, sierpień 2004.