Jarosław Kozakiewicz, fot. dzięki uprzejmości Zachęty Narodowej Galerii Sztuki

Rzeźbiarz, autor projektów architektonicznych. Urodził się w 1961 roku w Białymstoku.

W latach 1981-1985 studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuki Pięknych w Warszawie, gdzie w 1989 roku obronił dyplom. W międzyczasie (w latach 1985-1989) kontynuował edukację w The Cooper Union for Advancement of Science and Art w Nowym Jorku. Od 1993 roku był asystentem na macierzystej uczelni w Warszawie. W 1997 roku uzyskał stopień naukowy doktora sztuki.

W 2004 roku otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Krytyków "Pokaz". W 2006 roku był nominowany do Paszportów "Polityki", a w 2007 został laureatem nagrody przyznawanej przez ukazujący się w Poznaniu miesięcznik o sztuce "Arteon". Reprezentował Polskę na 10. Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji (2006). Mieszka i pracuje w Warszawie.

W swej twórczości Jarosław Kozakiewicz odwołuje się często do kosmologii, holizmu, koncepcji filozoficznych i religijnych odmiennych od dominujących współcześnie systemów naukowych. Jak pisał Stach Szabłowski, jego prace "podkreślają nieostrość granicy dzielącej sztukę i naukę". Dzięki tym inspiracjom artysta tworzy analogie między mikroskalą (człowiekiem) i makroskalą (kosmosem), dążąc do odnalezienia "kosmicznego wymiaru w człowieku". Początkowo poszukiwania te odbywały się na polu tradycyjnej rzeźby, w której Kozakiewicz wykorzystywał mało dziś popularne materiały - brąz, ołów, a nawet złoto. Następnie przybrały formę utopijnych projektów architektonicznych. Zainteresowania artysty coraz bardziej skupiały się także na społecznych, ekologicznych i symbolicznych wymiarach przestrzeni publicznej, zwłaszcza architektury i tkanki miejskiej. W ostatnich latach współpraca z architektami przyniosła kilka wygranych konkursów i część projektów, które mogły wydawać się fantastyczne i utopijne, znajduje się obecnie w fazie realizacji.

Problem różnorodnych relacji człowieka i jego otoczenia krystalizował się w pracach Kozakiewicza z lat dziewięćdziesiątych. Na wystawie "Zmysłowe - pozazmysłowe - rozumowe" w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 1997 roku artysta zaprezentował instalację rzeźbiarską złożoną z trzech głównych części: "Ecce homo" (1991-1996) (zdjęcia), "O granicach ciał" (1993) (zdjęcia) oraz "Spiritus Vitalis" (zdjęcia) (1997). Tytuł "Ecce homo" odwoływał się do intelektualnej autobiografii Fryderyka Nietzschego - "Ecce homo. Jak się staje, czym się jest" z 1888 roku. Problemem, który interesował Kozakiewicza w tym cyklu rzeźbiarskim, był sposób, w jaki człowiek komunikuje się ze światem zewnętrznym. Składające się na cykl rzeźby ("L.R." 1993, "Oko" 1991, "Tęcza" 1993, "Linia" 1994, "Ofiarowanie" 1993, "Nimb" 1996, "Transplant" 1994) odwoływały się do pięciu podstawowych zmysłów człowieka (wzrok, słuch, węch, dotyk, smak) oraz zmysłu kinestezji i serca jako ośrodka uczuć. Na pracę "O granicach ciał" składały się ułożone w dwóch podłużnych futerałach ołowiane odlewy dziewięciu otworów ciała człowieka, przypisane poszczególnym planetom Układu Słonecznego. W ten sposób powstała prosta, ale wymowna koncepcja łącząca astronomię i fizjologię, z jednej strony odnajdująca system kosmiczny w ludzkim ciele, z drugiej dokonująca antropomorfizacji Układu Słonecznego. Cykl rzeźb stanowił też swoisty autoportret artysty - odlewy otworów zostały wykonane według jego ciała. Na wystawie omawiane serie uzupełniała praca "Spiritus Vitalis" - ołowiana rzeźba ludzkich płuc połączona ze szpitalnym respiratorem, umieszczona w przezroczystej gablocie, odwołująca się do koncepcji oddechu jako siedliska duszy.

Na wystawie "Więcej światła" (zdjęcia) w warszawskiej Zachęcie w 1998 roku Kozakiewicz stworzył kilkumetrową atrapę cokołu jednej z kolumn słynnej Konfesji św. Piotra autorstwa Berniniego z Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Był to projekt przekształcenia konfesji w obserwatorium astronomiczne. Na wysokości trzech metrów artysta umieścił lunetę do oglądania gwiazd, do której odwiedzający galerię mogli wspiąć się po drabinie.

Myśl zapoczątkowaną w rzeźbiarskim cyklu "O granicach ciał" Kozakiewicz kontynuował i rozwijał w projekcie "Pejzaże. Koncepcja Humanistycznej Teorii Układu Słonecznego" (zdjęcia) (1998). Składało się nań dziesięć obiektów - makiet architektonicznych. To, co wcześniej artysta przedstawiał w formie odlewów, tym razem przybrało formę monumentalnych, projektów ukształtowania terenu na podobieństwo fragmentów ciała ludzkiego, w których znajdują się otwory, w dalszym ciągu przypisane poszczególnym planetom. Projekty miały mieć charakter interwencji w krajobraz, czytelnych jedynie z lotu ptaka. Dodatkowo każdy z nich artysta planował zrealizować w różnych miejscach Europy, zgodnie ze stworzoną przez siebie mapą kontynentu, na którą rzutował odpowiednio przeskalowany Układ Słoneczny (orbity dziewięciu planet oraz hipotetycznej Planety X).

I tak prawe ucho (Merkury) miało znaleźć się w Elblągu, prawa dziurka nosa (Wenus) na Żuławach, lewa dziurka nosa (Ziemia) we Fromborku, lewe ucho (Mars) w Gdańsku, usta (Jowisz) w Warszawie, odbyt (Saturn) w Berlinie, prawe oko (Uran) w Wiedniu, lewe oko (Neptun) w Brukseli, wagina/penis (Pluton) w Rzymie, a pępek (Planeta X) w Atenach. Lokalizacje nie były zupełnie przypadkowe, na przykład umiejscowienie Ziemi we Fromborku odwoływało się do powstania w tym mieście dzieła Mikołaja Kopernika "O obrotach ciał niebieskich". Stosunek wielkości poszczególnych obiektów miał oddawać rzeczywiste proporcje planet w skali 1: 400 000. Z kolei przy rzutowaniu orbit Układu Słonecznego na mapę Europy artysta posłużył się skalą 1: 4 000 000.

Wydawałoby się utopijny projekt Kozakiewicza doczekał się jednak częściowej realizacji. W 2003 roku koncepcja została zgłoszona do konkursu na rewitalizację parku krajobrazowego w Boxbergu w okolicach jeziora Bärwalder See na Pojezierzu Łużyckim w Niemczech (w byłej NRD). Artysta wygrał konkurs proponując stworzenie na terenach zdegradowanych przez kopalnie odkrywkowe węgla brunatnego wielkiej plenerowej rzeźby ucha, "Projekt Mars" (2003) (zdjęcia), długości 350 metrów i szerokości 250 metrów. W jego małżowinie zbudowany zostanie amfiteatr.Całość będzie miała charakter parku i atrakcji turystycznej.

W ramach planów rewitalizacji Pojezierza Łużyckiego Kozakiewicz przygotował też inne projekty. W miejscowości Uhryst proponował stworzenie "Parku Heksagonalnego" (2002) (zdjęcia) oraz "Mostu pontonowego" (2004) (zdjęcia), opartych na modułach heksagonalnych. Dla Boxbergu powstał projekt "Zielonego obłoku" (2003) (zdjęcia), zawieszonej na szczytach trzech kominów nieczynnej elektrowni owalnej platformy przykrytej kopułą, pod którą znaleźć się miały obserwatorium i ogród zimowy.

Problem związków między ciałem człowieka a jego otoczeniem Kozakiewicz kontynuował także w pracach rzeźbiarskich, również o kabalistycznych, mistycznych i ezoterycznych inspiracjach, próbując nadać im jednak charakter uniwersalny. W "Drzewie" z 1999 (zdjęcia) artysta stworzył wizualną interpretację jednego z najważniejszych symboli kabały - Drzewa Życia, schematu odnoszącego się do ciała ludzkiego i kosmosu. W pracy Kozakiewicza 10 sfer Drzewa przedstawionych zostało w formie uproszczonych postaci ludzkich, a łączące je 22 ścieżki za pomocą cienkich metalowych rurek. Istotnym elementem pracy są cienie rzucane przez trójwymiarowy schemat, powstające przy odpowiednio zaprojektowanym oświetleniu. Jak pisał Stach Szabłowski, "Drzewo" "jest obrazem Kosmosu budowanym z perspektywy ludzkiej - człowiek jest tu punktem odniesienia i mikrokosmosem, modelem reprezentującym strukturę uniwersum".

W wizji stworzonej przez Kozakiewicza człowiek jawi się zarówno jako integralny element świata, ale także jego wzór lub też odzwierciedlenie jego paradygmatu. Podobną strukturę zbudowaną ze schematycznych postaci połączonych rurkami wykorzystał artysta w pracy "Związki (Relations)" (2002-2004). Tym razem, chociaż nadal operując poetyką ciał niebieskich, artysta stworzył metaforę społeczeństwa, wzajemnych powiązań międzyludzkich.

Projekty architektoniczne Jarosława Kozakiewicza w pierwszym rzędzie stanowią próbę rozwiązania problemu reintegracji człowieka z jego otoczeniem - środowiskiem naturalnym. Operują przy tym często formami symbolicznymi, nierzadko nawiązującymi do ciała ludzkiego, lub w inny sposób dokonują antropomorfizacji architektury. Te zabiegi przywodzą na myśl przede wszystkim osiemnastowieczną tradycję architecture parlante oraz utopijne projekty Boullée czy C.-N. Ledoux, ale równocześnie wpisują się we współczesną myśl ekologiczną.

Projekt "Wieży miłości" z 2004 roku (zdjęcia) nawiązywał do wcześniejszych poszukiwań Kozakiewicza. Bryły dwóch wież zostały wykreślone poprzez połączenie otworów ciała mężczyzny i kobiety. W ten sposób powstała bliźniacza, geometryczna konstrukcja dwunastościanów, w projekcie sięgająca wysokości 320 metrów. Wieże stykają się w symbolicznym pocałunku w punktach, które odpowiadają ustom. W środku przezroczystej, przeszklonej struktury artysta zaprojektował wertykalny ogród - obrośniętą trawą, pnącą się w górę spiralną wstęgę, przypominającą swym kształtem ludzkie DNA. "Wieża miłości" została pomyślana jako budowla dla centrum miasta, zdominowanego przez architekturę wysokościową. W znajdującym się w ich wnętrzu, trzyhektarowym parku mieliby odpoczywać mieszkańcy metropolii. Sam artysta mówił, że jego projekt

"stanowi odpowiedź na problem rozrastających się błyskawicznie centrów wielkich miast, w których na ogół zapomina się o podstawowych potrzebach człowieka. Wskazuje na konieczność dostosowania istniejących już aglomeracji do codziennych potrzeb jej mieszkańców. Stawia również pytania o przyszłość współczesnych miast i ich użytkowników".

Analogiczny projekt, również przewidziany dla silnie zurbanizowanych przestrzeni stanowiły "Wieże tlenowe" z 2005 roku (zdjęcia), budynek-ogród w kształcie ludzkich płuc.

Problem antropomorfizacji architektury w inny sposób kontynuował projekt "Geometria wnętrza" z 2005 roku (zdjęcia), budynku kina ustawionego przy placu Piłsudskiego w Warszawie. Jego bryła powstała poprzez analizę sfilmowanego przez artystę ciała dziewczyny podczas snu. Wybrane punkty na jej ciele w czasie wykonywanych przez sen nieświadomych ruchów wykreśliły linie w przestrzeni. Połączone ze sobą stworzyły nieregularną, organiczną bryłę.

Na wystawie "Panoptykon. Architektura i teatr więzienia" w warszawskiej Zachęcie artysta zaprezentował futurystyczny projekt więzienia przyszłości - "Satoptykonu" z 2005 roku (zdjęcia), nawiązujący swą formą do tzw. Stanford Torus, planów pierwszej ziemskiej kolonii w przestrzeni kosmicznej. Instytucja penitencjarna przyszłości miałaby obywać się bez personelu, będąc w całości kontrolowana i zarządzana z Ziemi.

Inne projekty Kozakiewicza są mniej utopijne, a przez to bliższe realizacji. Od kilku lat artysta pracuje nad utworzeniem w Pałacu Biskupów Płockich w Broku nad Bugiem ośrodka kultury i działań artystycznych - "Centrum Kultury Brok" (zdjęcia). Jest autorem koncepcji rewitalizacji zachowanych w niewielkim stopniu ruin wczesnobarokowego pałacu, jednak przy zachowaniu wyrosłych wśród kamieni drzew. Projekt architektoniczny opracowany we współpracy z Mikołajem Kadłubowskim zakłada zbudowanie ażurowej, niezadaszonej konstrukcji szkieletowej, swoją wielkością, kształtem i podziałami odtwarzającą bryłę istniejącego niegdyś budynku. W jej środku znajdować się ma prostopadłościenny, oszklony pawilon, otoczony siatką dla pnączy roślinnych. Z kolei w zachowanej wieży pałacu zaplanowano utworzenie platform widokowych. W zamyśle artysty projekt stanowić ma idealne połączenie obiektu z otaczającą go przyrodą, całkowicie z nim zintegrowaną, przy zachowaniu historycznego charakteru miejsca.

W 2005 roku Jarosław Kozakiewicz wraz zespołem (Karolina Tunajek, Piotr Twardo, Ewa Kosiacka) wygrał międzynarodowy konkurs na "Park Pojednania Narodów", znajdujący się nieopodal dawnego obozu zagłady w Auschwitz. Założenie parkowe, inspirowane liściem topoli (drzewa symbolizującego wolność), stanowić ma miejsce refleksji dla odwiedzających obóz oraz odpoczynku dla mieszkańców Oświęcimia. Teren obozu oraz park łączyć ma zaprojektowanych przez Kozakiewicza "Most duchów" (zdjęcia). Będzie to pokryta drewnem, dwustumetrowa konstrukcja. W połowie długości jej powierzchnia skręca o 180 stopni wzdłuż własnej osi. W tym najwęższym miejscu przewidziano rodzaj tunelu. Przechodzący przez most ludzie w pewnym momencie będą znikać z zasięgu wzroku i pojawiać się po drugiej stronie. W ten czytelny sposób artysta nawiązał do motywu przejścia, granicy między życiem i śmiercią. Kształt mostu nawiązuje też do symbolu nieskończoności oraz wstęgi Möbiusa, których wymowa w naturalny sposób łączy się z symboliką przepływającą pod mostem rzeki. W "Parku Pojednania Narodów" Kozakiewicz zaprojektował także "Gaj", "Naziemny labirynt" oraz "Studnię". Znajdująca się w najwyższym punkcie parku "Studnia" będzie szklanym walcem, po którym spływać będzie woda. Odwiedzający Muzeum Auschwitz-Birkenau i mieszkańcy Oświęcimia będą mogli wejść do jego środka i odpocząć na kamiennej ławce.

Koncepcja Kozakiewicza opracowana we współpracy z Ewą Kruszewską otrzymała wyróżnienie w konkursie na budynek Muzeum Sztuki Współczesnej w Toruniu (zdjęcia). Jego projekt zakładał umieszczenie pomieszczeń pod łączącym się łagodnie z powierzchnią ziemi, pokrytym trawą dachem stanowiącym część parku, w środku którego znalazłoby się muzeum. W dachu znajdowałyby się otwory - świetliki, które w ciągu dnia doświetlałyby sale, a nocą emitowały sztuczne światło na zewnątrz. Koncepcja ta stanowiła dalekie odniesienie do projektu cenotafu Newtona autorstwa Boullée.

W 2006 roku Jarosław Kozakiewicz reprezentował Polskę na 10. Biennale Architektury w Wenecji, odbywającego się pod hasłem "Miasta, architektura, społeczeństwo". Kuratorem wystawy w polskim pawilonie była Gabriela Świtek. Pokazany tam projekt zatytułowany "Transfer" (zdjęcia) jest propozycją ułatwienia życia mieszkańców Warszawy, jako miasta szczególnie zaniedbanego pod względem urbanistycznym i niedostosowanego do potrzeb ludzi. Pomysł artysty zakłada zbudowanie w polskiej stolicy systemu naziemnych, przeszklonych traktów przeznaczonych wyłącznie dla ruchu pieszego i rowerowego, co umożliwiłoby ich odseparowanie od ulic, samochodów i środków komunikacji miejskiej. Przebieg wiaduktów, częściowo zadaszonych, a częściowo otwartych, ma w niektórych miejscach pokrywać się z historycznymi osiami przestrzennymi Warszawy, które nie zostały uszanowane w rozwoju tkanki miejskiej - osi saskiej, stanisławowskiej, żoliborskiej. Podobnie jak w "Wieży miłości" i "Wieżach tlenowych", artysta swym trudnym w realizacji (teoretycznie możliwym, ale przywołującym na myśl wizje futurystyczne) projektem powraca do problemu człowieka i jego otoczenia, próbując uczynić je bardziej przyjazne.

W 2007 roku Kozakiewicz współpracował z biurem ALA Architects przy projekcie konkursowym na Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. W konkursie, wygranym przez Szwajcara Christiana Kereza, projekt ALA Architects uzyskał wyróżnienie i był szeroko komentowany przez ekspertów w mediach.

W tym samym roku artysta przedstawił też projekt nowego budynku Muzeum Narodowego w Poznaniu ("Punctum"), wpisujący się w architektoniczny i historyczny kontekst miejsca - Wzgórza Przemysła. Zaproponował rozwiązanie pozornie nierozwiązywalnego konfliktu między historycznym kontekstem i potrzebą modernizacji. Jak sam pisze, wyszedł poza logikę konfliktu. Jedną z kwestii analizowanych przez Kozakiewicza był problem władzy i symbolicznej dominacji. Jako "negatyw historycznej budowli" zaproponował odtworzenie średniowiecznej wieży ze światła i powietrza. W kontrze do niej pozostawał dwukondygnacyjny, "egalitarny" taras w formie wysuniętego prostokąta, mogącego spełniać różnorakie funkcje.

Projekt dla poznańskiego muzeum nie doczekał się realizacji, jednak również w 2007 roku Wielkopolskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych zaproponowało Kozakiewiczowi realizację przedsięwzięcia w przestrzeni publicznej Poznania. Jego propozycją była "Kurtyna ziemna" (2007), projekt z pogranicza rzeźby i architektury w parku Izabeli i Jarogniewa Drwęskich. Artysta wysunął pomysł odseparowania parku od ruchliwej przelotowej ulicy ażurową kurtyną - podwijającą się formą, od strony ulicy pokrytą metalową okładziną, a od strony parku porośniętą trawą. Jej częścią ma być instalacja wodna z zaprojektowanymi efektami akustycznymi.

Od 2007 roku Kozakiewicz rozwija też ideę kreowania form architektonicznych z modułu powstałego przez połączenie otworów w głowie człowieka. Na tej właśnie idei opierał się m.in. kolejny projekt dla Poznania - "Endless Tower" (2008), propozycja zgłoszona w konkursie na zagospodarowanie działki przed budynkiem zabytkowej drukarni (we współpracy z Karoliną Tunajek, Piotrem Twardo i Maciejem Rąbkiem). Celem było przywrócenie tego miejsca mieszkańcom jako pełnowartościowej przestrzeni publicznej. Projekt Kozakiewicza zakładał m.in. obrócenie budynku drukarni, stworzenie placu z fontanną i zielenią oraz wzniesienie wieży - "Endless Tower" - mającej stanowić przeciwwagę dla znajdującego się nieopodal hotelu Sheraton. Jej forma wynikała ze studiów artysty nad ruchem człowieka i oddawała skrętny ruch głowy.

Studia te zaowocowały również projektem "Pawilonu zimowego" (2008), którego forma wynikła z manipulacji modułem powstałym przez połączenie otworów ludzkiej głowy. Pawilon miałby stanąć na warszawskiej skarpie przy Zamku Ujazdowskim, dopełniając przestrzeń działającej tam restauracji. Jak pisała Zofia Machnicka,

"otwory cielesne stanowią metaforę przejść między Ja a światem zewnętrznym. To dzięki nim człowiek otwiera się na rzeczywistość, jednocześnie ją kreując. (…) W tej próbie 'humanizacji' życiowej przestrzeni człowieka odnajdziemy nie tylko jego wiarę w pozytywną i stwórczą siłę sztuki, ale też krytykę sposobu, w jaki ludzie kształtują w dzisiejszym świecie przestrzenne ramy swojego życia".

Jednocześnie Kozakiewicz kontynuował studia urbanistyczno-architektoniczne, przypominające futurystyczne wizje. Taki charakter miał jego projekt "Natura (do) mieszkania" (2007), podejmujący problem "betonowego dziedzictwa" blokowisk - architektonicznego spadku po peerelowskim modernizmie. Na warsztat wziął warszawskie osiedle Za Żelazną Bramą, zrealizowane w drugiej połowie lat 60., na które składa się dziewiętnaście wysokich prostych bloków w centrum miasta. Według artysty architektura ta nie przetrwała próby czasów. Kozakiewicz zwizualizował jej futurystyczne "życie po życiu", gdy bloki opuszczą mieszkańcy: budynki obrośnięte roślinami, "plątaniną organizmów", która miałaby gwarantować utrzymanie stałej temperatury wewnątrz (wobec globalnego ocieplenia), zmienią funkcję z mieszkalnej na ekologiczną; staną się ogromnymi płucami miasta.

W dalszym ciągu Kozakiewicz realizuje prace rzeźbiarskie. Podczas festiwalu na ulicy Próżnej w Warszawie w 2007 roku, odwołującym się do żydowskiej przeszłości miejsca, które w czasie drugiej wojny światowej stanowiło część getta, artysta zrealizował instalację "Puk puk". W swej pracy użył kilkudziesięciu par drzwi z kamienicy pod numerem 7-9, pomalowanych na żółto - gest ten nawiązywał do obowiązującego w czasie wojny nakazu oznaczaniu żydowskich mieszkań żółtą farbą.

Na otwarcie nowej siedziby Muzeum Sztuki w Łodzi - ms2 - w 2008 roku Kozakiewicz zrealizował "Drzwi do muzeum". Dwie monumentalne formy, oparte o postindustrialny budynek byłej fabryki przekształconej w muzeum, powtarzają formę ślepej arkady. Artysta chciał w ten sposób wyróżnić gmach muzeum z kompleksu centrum handlowego Manufaktura. Przez wielu "Drzwi do muzeum" były jednak interpretowane jako monumentalne macewy - echo pamięci o dawnych żydowskich właścicielach tego miejsca.

Jednym z ostatnich dużych projektów Kozakiewicza jest "Tardigrada botanica" (2009), propozycja przekształcenia zamkniętego wysypiska śmieci we wsi Tumanek koło Wyszkowa w ogród botaniczny. Projekt zakłada wykorzystanie biogazów emitowanych przez wysypisko do ogrzania budowli, której kształt zainspirowała budowa bezkręgowca - niesporczaka (łac. tardigrada), jednego ze stworzeń najbardziej odpornych na warunki zewnętrzne. Zdaniem Krzysztofa Kalitko projekt wyznacza nowy kierunek poszukiwań w twórczości artysty:

"obserwujemy rodzaj odwrócenia charakterystycznej dla Kozakiewicza taktyki twórczej, gdyż dzieło zostaje w wybranym przez niego miejscu zaszczepione. Ponadto, obok 'finalnej' pracy artysta daje nam wgląd nie tylko w proces artystycznej refleksji, ale dodatkowo, cały ten proces jawi się nam jako zaplanowany i dokładnie skoordynowany zamysł badawczy o charakterze poznawczym".

Autor: Karol Sienkiewicz, grudzień 2006; aktualizacja: czerwiec 2011.

Wybrane wystawy indywidualne:

• 1997 - "Zmysłowe - pozazmysłowe - rozumowe" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 1998 - "Więcej światła!" - Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Warszawa; "Hmus" - Galeria Wyspa, Gdańsk; O Granicach ciał - Galeria ON, Poznań; "Spiritus Vitalis" - Alexandre de Folin Gallery, Nowy Jork, Stany Zjednoczone
• 1999 - "Drzewo" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Pejzaże" - Galeria Arsenał, Białystok
• 2002 - "Jarosław Kozakiewicz" - Galeria Stefana Szydłowskiego, Warszawa
• 2003 - "Rezonanse" - Galeria XX1, Warszawa
• 2004 - "Landscapes" - Galeria Miejska Arsenał, Poznań; "Wieża miłości" - Galeria Krytyków Pokaz, Warszawa; "Centrum Kultury Brok" - Austriackie Forum Kultury, Warszawa
• 2005 - "Geometria wnętrza" - Academy Schloss Solitude, Stutgart, Niemcy
• 2006 - "Geometria wnętrza" - w ramach cyklu "W samym centrum uwagi", Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Geometry of Inside" - Instytut Kultury Polskiej, Rzym, Włochy; "Architektura ciał" - Galeria Rzeźby Współczesnej, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko; X Biennale architektury - Wenecja, Włochy
• 2007 - "Transfer", Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa; "Nagroda Arteonu - Jarosław Kozakiewicz", Stary Browar, Poznań; "Geometria wnętrza", Galeria Arsenał, Białystok; "Geometrie des Inneren", Instytut Polski, Duesseldorf, Niemcy
• 2009 - "Tardigrada botanica", Galeria Biała, Lublin

Wybrane wystawy zbiorowe:

• 1996 - "Status Quo" - Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko
• 1998 - "ON" - Galeria Arsenał, Białystok
• 1999 - "Flexible 3. close to Body" - Landesgalerie, Linz, Austria; BWA, Wrocław; Nederlands Textielmuseum, Tilburg, Holandia (2000); The Museum of Science and Industry, Manchester, Wielka Brytania (2000)
• 2000 - "Scena" 2000 - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; Biennale Balticum. "Retracing the Future" - Rauma Art Museum, Rauma, Finlandia
• 2001 - "Sybaris." Bałtyckie biennale sztuki współczesnej - Muzeum Narodowe, Szczecin; "Ab ovo" - Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko; "Wojna w człowieku" - Galeria Arsenał, Białystok
• 2002 - "Co widzi trupa wyszklona źrenica" - Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa; Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego, Bydgoszcz (2003); "Władza ludu" - Galeria Arsenał, Białystok
• 2003 - "Sztuka III RP" - Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko
• 2004 - "Landschaftspark Barwalder See" - Klitten; Weiswasser; Boxberg; Uhyst, Niemcy; "Stanisław Ignacy Witkiewicz, marginalia filozoficzne" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Za czerwonym horyzontem" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
• 2005 - "Koncert życzeń" - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Panoptykon. Architektura i teatr więzienia" - Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Warszawa; "Un/real" - Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk
• 2006 - "Demos Kratos II" - Galeria Klimy Bocheńskiej, Fabryka Trzciny, Warszawa; "W Polsce, czyli gdzie?", Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Muzeum jako świetlany przedmiot pożądania", Muzeum Sztuki, Łódź
• 2007 - "Pamięć tej chwili z odległości lat, które miną", b. Fabryka Schindlera, Kraków; "Próżna 2007", Warszawa; "Betonowe dziedzictwo. Od Le Corbusiera do blokersów", Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Demos Kratos. Władza ludu", Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała
• 2008 - "Przełóż to: kolekcja niemożliwa", Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk; "Betonowe dziedzictwo. Radioaktywny blok", Instytut Polski, Rzym; "Greenhouses (in the frames of One Day It All Make Sense)", Center for Contemporary Art, Tel Awiw
• 2009 - "Lucim żyje", Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu, Toruń; "Nature Nation", Contemporary Art Museum, Jerozolima
• 2011 - "Statek kosmiczny Ziemia", Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu, Toruń; "Rysuj i nie marnuj czasu", Salon Akademii, Warszawa; "The Power of Fantasy", Palais des Beaux-Arts (BOZAR), Bruksela

  Ecce homo 1991-1994 powrót do tekstu
  Lilia	Transplant
  L.R.	Ofiarowanie

  O granicach ciał 1993 powrót do tekstu
  Neptun	Pluton
  Wenus	Saturn

  Spiritus Vitalis 1997 powrót do tekstu

  Więcej światła! 1998 powrót do tekstu

  Pejzaże. Koncepcja humanistycznej teorii układu słonecznego 1998 powrót do tekstu
  Planeta X	Wenus
  Jupiter	Saturn
  Merkury	Neptun

  

  Pluton

  Projekt Mars 2006 powrót do tekstu
  Widok ogólny	Amfiteatr

  Projekt, rok 2003

  Prace, grudzień 2004

  Zielony obłok 2003 powrót do tekstu

  Park Heksagonalny 2002 powrót do tekstu

  Most pontonowy 2005 powrót do tekstu

  

  Drzewo 1999 powrót do tekstu

  Wieża miłości 2004 powrót do tekstu

  Wieże tlenowe 2005 powrót do tekstu

  Geometria wnętrza 2005 powrót do tekstu

  Satoptykon 2005 powrót do tekstu

  Centrum Kultury Brok 2002 powrót do tekstu

  Most Duchów (wizualizacja) powrót do tekstu

  Muzeum Sztuki Współczesnej w Toruniu - projekt powrót do tekstu

  

  Transfer powrót do tekstu