Sztuki wizualne
Ewa Andrzejewska
Sztuki wizualne
Fotografka. Urodzona w 1959 we Wrocławiu. Absolwentka Wyższego Studium Fotografii ZPAF (1990-93) w Warszawie. Członkini ZPAF od 1996.
Od początku lat 90. organizatorka Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze. Wraz z Wojciechem Zawadzkim prowadzi Galerię Fotografii "Korytarz" w Regionalnym Centrum Kultury oraz Wyższe Studium Fotografii w Jeleniej Górze.
Od samego początku swej twórczości była zwolenniczką "fotografii fotogenicznej", która w latach 80. rozwijała się w Polsce przede wszystkim jako "fotografia elementarna". W tym czasie interesowała się fotografią amerykańską (Edward Weston, Ansel Adams). Obok Wojciecha Zawadzkiego Ewa Andrzejewska jest czołową przedstawicielką tzw. Szkoły jeleniogórskiej, która od połowy lat 90. podjęła idee "fotografii czystej", kontynuując w koncepcji fotografii górskiej i pejzażowej założenia klasycznego modernizmu z lat 20. i 30. XX wieku. Jej twórczość odwołuje się do niektórych prac Andrzeja J. Lecha oraz teorii W. Zawadzkiego. Jej fotografowanie opiera się na wielu założeniach "fotografii elementarnej", czego efektem jest realizacja zdjęć stykowych (również sepiowane), co w końcu lat 90. nie było już jej tak bezwzględnym postulatem. Od końca lat 80. interesują ją proste motywy, traktowane w sposób ekspresyjny i symboliczny. W swej fotografii udaje się jej "dotknąć poezji", jak trafnie określił to Zawadzki. Zdjęcia Andrzejewskiej są pełne wyrazu - często mają charakter symboliczny, prawie religijno-mistyczny. Czasami wyrażają nostalgię i melancholię - zadumę nad utratą tego, co nieuchronnie przemija. W jej pracach, reprezentujących romantyczno-symboliczny piktorializm, istotną rolę odgrywają góry z ekspresyjnymi chmurami, przypominając zainteresowania pod tym względem międzywojennych polskich piktorialistów (Jana Bułhaka, Henryka Hermanowicza, Aleksandra Zakrzewskiego i wielu innych). Każdy podejmowany przez nią temat, w tym stara architektura i pejzaż miejski, posiada bardzo osobisty sposób ekspresji wyrażający się m.in. w braku sztafażu.
W 2003 roku w Muzeum w Jeleniej Górze zaprezentowała wystawę "Artyści wiejscy", której głównymi bohaterami byli autentyczni artyści ludowi.
Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu i Muzeum Sztuki w Łodzi.
Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, marzec 2004.
Od początku lat 90. organizatorka Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze. Wraz z Wojciechem Zawadzkim prowadzi Galerię Fotografii "Korytarz" w Regionalnym Centrum Kultury oraz Wyższe Studium Fotografii w Jeleniej Górze.
Od samego początku swej twórczości była zwolenniczką "fotografii fotogenicznej", która w latach 80. rozwijała się w Polsce przede wszystkim jako "fotografia elementarna". W tym czasie interesowała się fotografią amerykańską (Edward Weston, Ansel Adams). Obok Wojciecha Zawadzkiego Ewa Andrzejewska jest czołową przedstawicielką tzw. Szkoły jeleniogórskiej, która od połowy lat 90. podjęła idee "fotografii czystej", kontynuując w koncepcji fotografii górskiej i pejzażowej założenia klasycznego modernizmu z lat 20. i 30. XX wieku. Jej twórczość odwołuje się do niektórych prac Andrzeja J. Lecha oraz teorii W. Zawadzkiego. Jej fotografowanie opiera się na wielu założeniach "fotografii elementarnej", czego efektem jest realizacja zdjęć stykowych (również sepiowane), co w końcu lat 90. nie było już jej tak bezwzględnym postulatem. Od końca lat 80. interesują ją proste motywy, traktowane w sposób ekspresyjny i symboliczny. W swej fotografii udaje się jej "dotknąć poezji", jak trafnie określił to Zawadzki. Zdjęcia Andrzejewskiej są pełne wyrazu - często mają charakter symboliczny, prawie religijno-mistyczny. Czasami wyrażają nostalgię i melancholię - zadumę nad utratą tego, co nieuchronnie przemija. W jej pracach, reprezentujących romantyczno-symboliczny piktorializm, istotną rolę odgrywają góry z ekspresyjnymi chmurami, przypominając zainteresowania pod tym względem międzywojennych polskich piktorialistów (Jana Bułhaka, Henryka Hermanowicza, Aleksandra Zakrzewskiego i wielu innych). Każdy podejmowany przez nią temat, w tym stara architektura i pejzaż miejski, posiada bardzo osobisty sposób ekspresji wyrażający się m.in. w braku sztafażu.
W 2003 roku w Muzeum w Jeleniej Górze zaprezentowała wystawę "Artyści wiejscy", której głównymi bohaterami byli autentyczni artyści ludowi.
Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu i Muzeum Sztuki w Łodzi.
Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, marzec 2004.
Podobne
Sztuki wizualne Tadeusz Breyer
Rzeźbiarz, medalier. Urodził się w 1874 w Mielcu, zmarł w 1952 w Warszawie.
Sztuki wizualne Elżbieta Cieślar
Artystka sztuk wizualnych. Urodzona 3 grudnia 1934 w Warszawie, mieszka w St. Jeoire (Francja).
Zobacz także
Teatr Och-Teatr w Warszawie
Prywatna scena założona przez Fundację Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Działa od 2010 roku w dawnym kinie Ochota przy ulicy Grójeckiej w Warszawie.
Teatr Teatr Polonia w Warszawie
Prywatna scena założona przez Fundację Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Działa od 2005 roku w dawnym kinie Polonia przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie.
Najczęściej czytane
- Sztuki wizualne
Jan Matejko - Sztuki wizualne
Malarstwo polskiego symbolizmu - Teatr
Stanisław Wyspiański - Sztuki wizualne
Leon Wyczółkowski - Sztuki wizualne
Katarzyna Kozyra