Urodzona w 1950 w Łodzi. Fotograf, publicysta i kurator wystaw.

Studia na kierunku etnografia na Uniwersytecie Warszawskim (dyplom 1974). W latach 1974-80 realizowała filmy dokumentalne i fabularne jako drugi reżyser (m.in. z Filipem Bajonem, Krzysztofem Kieślowskim i Krzysztofem Zanussim). W 1981 współdziałała z Regionem Mazowsze NSZZ Solidarność. W latach 1983-89 współpracowała z prasą podziemną; była aktywnym uczestnikiem wystaw "sztuki przy Kościele" organizowanych w Warszawie przez Janusza Boguckiego i Ninę (właściwie Antoninę) Smolarz. Od lat 90. była reportażystką wielu pism, m.in.: "Tygodnika Powszechnego", "Gazety Wyborczej", "The Independent", "Zeszytów Literackich", a także internetowego pisma poświęconego fotografii "Fototapeta" oraz "Kontekstów". Organizuje wystawy fotograficzne. Członek ZPAF i Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Droga Anny Beaty Bohdziewicz do fotografii wiodła od studiów etnograficznych i pracy przy profesjonalnych produkcjach filmowych do działalności o charakterze reportażowym, trudno przyjmowanej bądź też odrzucanej przez polską cenzurę działającą do 1989 roku. W latach 80. fotografowała z etnograficznego punktu widzenia zapomniane warszawskie kapliczki oraz w piktorialnej manierze - Afganistan.

Autorka w latach 80. związana była ze środowiskiem polskiej opozycji demokratycznej, które później powołało do życia "Gazetę Wyborczą". W latach 80. jej pokazy z powodów politycznych były cenzurowane bądź nie dopuszczano do ich otwarcia (np. w galerii "FF" w Łodzi). W latach 90. na łamach "Gazety Wyborczej", a później w internetowej "Fototapecie", Bohdziewicz pisała kompetentne recenzje z wystaw fotograficznych lub przeprowadzała wywiady.

Fotodziennik, czyli piosenka o końcu świata to monumentalny, realizowany od 1982 roku osobisty cykl fotografii. Najciekawiej prezentował się on w latach 80., natomiast w latach 90. z różnych powodów inwencja twórcza artystki osłabła, choć zdarzały się także interesujące ekspozycje, np. Antypocztówka w łódzkim Muzeum Kinematografii w 1997 roku. Co zdecydowało, że od 1982 roku jej prace, powstające dzień po dniu, należały do wyróżniających się w polskiej fotografii? Autorka połączyła dokumentację ważnych historycznych wydarzeń (co należy do właściwości fotoreportażu) z osobistym komentarzem słownym w formie znanej wcześniej ze zdjęć Mariusza Hermanowicza. Jej fotografie prezentują nowoczesne widzenie związane z polskim fotoreportażem z końca lat 70. i początku 80. Dawała w nich upust swoim emocjom - radości, nostalgii, a także była uważnym obserwatorem i komentatorem absurdalności systemu socjalistycznego, co podkreśla znaczenie polityczne całości. Nie reprezentuje myślenia typu narracji filmowej, ale raczej "stały stan świadomości", jak określiła to Urszula Czartoryska. Prace Bohdziewicz wyróżnia zakres i dogłębność podejmowanej problematyki, która jest jednoznaczna pod względem etycznym, o czym informują zdjęcia z 1988 roku. Oto młodzi polscy stoczniowcy. Nie dziwię się, że strajkują, Wtorek 3.V.88 - W Stoczni Gdańskiej - strajk. Podobne zdjęcia jak w 80 roku... lub Niedziela 17.IV.88 - Na Cmentarzu Żydowskim. Zakończenie uroczystości. Śpiewy.

W pewnym sensie jej prace można porównywać z Zapisem socjologicznym Rydet, której Bohdziewicz towarzyszyła w fotograficznych wędrówkach w II połowie lat 80. Więcej jednak widać związków i zależności od polskiego fotoreportażu, który dynamicznie rozwijał się na przełomie lat 70. i 80 w pismach "Razem", "ITD" i "Perspektywy". Użycie obiektywu szerokokątnego, dynamika diagonalnych kompozycji, rejestracja ważnych społecznie wydarzeń (np. strajki) świadczą o relacjach i zależnościach Fotodziennika od polskiego fotoreportażu przełomu lat 70. i 80. Różni go w warstwie ideowej ton osobisty.

Ostatni cykl autorski Antypocztówka, realizowany w formie fotograficznego tableau w konwencji dzielenia obrazu na geometryczne formy (np. Gilbert&George, David Hockney) o tradycji awangardowej, jest wyrazem przedstawienia pomników historii, wraz z jej mitami i odautorskimi przypowieściami.

Jej prace znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Biblioteki Narodowej w Warszawie i Musée de l'Elysée w Lozannie.

Autor: Krzysztof Jurecki, Muzeum Sztuki w Łodzi, marzec 2004.