Artystka sztuk wizualnych, w swoich pracach wykorzystuje animację, wideo, fotografię. Urodziła się w 1985 roku w Lublinie. Od 2005 roku studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Obecnie mieszka i pracuje w Berlinie.

Agnieszka Polska zwróciła na siebie uwagę krytyków i kuratorów głównie dzięki animacjom bazującym na idei ożywienia starych fotografii. Materiałem źródłowym, który wykorzystuje są głównie przedwojenne gazety i czasopisma, ale również fotografie z lat sześćdziesiątych czy dokumentacja dzieł sztuki. Ta zapożyczona estetyka decyduje o atmosferze jej prac, jakby zakorzenionej w utopijnych, nieco wyidealizowanych wizjach przeszłości. Niektóre jej interwencje są bardzo delikatne. Jak w Ćwiczeniach korekcyjnych (2008), gdy poruszyła fotografie ilustrujące stary podręcznik (na filmie), i w dwuznacznym geście pozbawiła ćwiczące dziewczynki strojów gimnastycznych (w serii grafik). W Kalendarzu (2008), opartym na zdjęciach z niemieckich gazet z lat trzydziestych XX wieku, ukazującym bukoliczną wizję jedności człowieka i natury, Polska dokonała ujawnienia i dekonstrukcji tej wizji, wprowadzając na powierzchnię obrazu owady, zdradzające jej medialne i czasowe zapożyczenie i wprowadzające akcenty surrealne.

Podobnie stało się w projekcie Śmierć króla (2009), cyklu czarno-białych kolaży, których bazę stanowią kadry z filmów ilustrujących rewolucję seksualną. Artystka odniosła się jednocześnie do opisywanego przez antropologów rytuału znanego z kultur prymitywnych - zawieszenia praw po śmierci króla - chcąc stworzyć wizję społeczeństwa po katastrofie.

Polska odnosi się też do prac innych artystów i sposobu ich dokumentacji, czasami zaś stwarza iluzję dokumentacji, w rzeczywistości sama projektując modernistyczne dzieła sztuki z przeszłości. Na jej indywidualnej wystawie w Galerii Żak-Branicka w Berlinie w 2010 roku pokazała "Trzy filmy z narracją". W dwóch pierwszych - Zapominaniu nazw własnych (2009) oraz Moich ulubionych rzeczach (2009), dzieła takich artystów jak Robert Morris, Robert Smithson, Walter de Maria czy Wolf Vostell wyjęła z ich pierwotnego kontekstu, pozbawiając je ich "artystycznej" funkcji. Według organizatorów wystawy, stawały się "swego rodzaju rekwizytem, przy pomocy którego można urządzić domek dla lalek". Trzeci film, Uczulanie na kolor (2009), odnosi się do performensu Włodzimierza Borowskiego z 1968 roku pod tym samym tytułem. Film jest hipotetyczną rekonstrukcją performensu, bazującą na czarno-białych fotografiach go dokumentujących. Ironiczny komentarz na temat historii sztuki zawarty w tych trzech filmach sama artystka tłumaczy następująco:

"Nieporozumienia, błędne interpretacje - to są czynniki, które pchają sztukę naprzód tworząc nowe jakości i stawiając nowe pytania. Archiwum - jak absolutnie każdy żywy organizm - żyje i nieustannie podlega zmianom, mnożąc w nieskończoność obrazy samego siebie. Elementy zanegowane i odrzucone w procesie archiwizacji pojawiają się później jako ciemna materia naszej podświadomości."

Autor: Karol Sienkiewicz, czerwiec 2010.


Wystawy indywidualne:

• 2007 - "16 rzeczy, które mogłoby się nie znaleźć" - artpol, Kraków;
• 2008
  - "Medical Gymnastics" - Galerie Żak-Branicka, Berlin; Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Lublin;
  - "Kalendarz" - art agenda nova, Kraków;
• 2010 - "Trzy filmy z narracją" - Galerie Żak-Branicka, Berlin.

Wybrane wystawy zbiorowe:

• 2008
  - "Nie ma sorry" - Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa;
  - "Bewegte Stilleben" - Brandenburgischre Kunstverein, Poczdam;
• 2009
  - "Wolność od-zysku" - Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa;
  - "Anabasis. Rytuały powrotu do domu" - Festiwal Dialogu Czterech Kultur, Łódź;
  - "Breathless" - Wien Mitte, Wiedeń;
  - "Sport dla niewysportowanych" - Galeria ZPAF i s-ka, Kraków;
  - "A!" - Galeria Miejska Arsenał, Poznań;
  - "Polish Landscape" - Contemporary Art Museum, Mińsk;
  - "Alfabet polski_1" - BWA Galeria Miejska w Tarnowie;
• 2010
  - "Early Years" - Kunstwerke, Berlin;
  - "Decades" - Kunstmuseum Dieselkraftwerk, Cottbus;
  - "Przeszłość jest obcym krajem" - Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu, Toruń;
  - "The Good Old Days" - The Aarhus Art Building, Aarhus.