Rzeźbiarka, autorka filmów wideo, instalacji, fotografii, tekstów poetyckich. Urodziła się 22 czerwca 1964 roku w Wysokiem Mazowieckiem.

W latach 1985-1990 studiowała rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Od 2002 roku wykłada na Politechnice Koszalińskiej. Od 2003 roku wspólnie z innymi artystami prowadzi Galerię ON w Poznaniu, jest kuratorką wielu wystaw. Współpracuje z warszawską galerią Program. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Pierwszy okres twórczości Agaty Michowskiej stanowią rzeźby wykonane z gipsu, często łączonego z metalem (stalą, aluminium), aranżujące przestrzeń i stanowiące próbę określenia się w przestrzeni. Artystka stosowała proste, syntetyczne formy, czasami odnoszące się do kształtów konkretnych przedmiotów, jednak nie będące ich mimetycznym odwzorowaniem.

Pracę dyplomową Michowskiej (1990) stanowiły ażurowe, geometryczne konstrukcje, w których posłużyła się modułem sześcianu. Zestawiane ze sobą wywoływały skojarzenia z architekturą. Także quasiarchitektoniczne formy wykorzystała artystka w galerii ON w 1992 roku, gdzie pary gipsowych łuków połączyła metalowymi wstęgami.

Kilkukrotnie w swoich przestrzennych aranżacjach Michowska posłużyła się motywem amfory.

"Naczynie jest formą, od której woda bierze swój kształt, jest treścią nadającą sens, znaczenie wypełniającej ją cieczy" - pisała artystka.

W 1992 roku w poznańskim Centrum Sztuki Współczesnej przymocowała do ścian za pomocą metalowych obręczy kilkanaście dzbanów z gipsu pokrytego grafitem. Zastosowane materiały tworzyły opozycję kruchego i trwałego.

"Okalając wnętrze szeregiem dzbanów, bez ingerencji w otwartą przestrzeń, artystka wyodrębniła ją jako miejsce przestrzeni sztuki" - pisała Bożena Czubak.

Podobne formy Michowska wykorzystała też w 1994 roku we francuskim Rennes, gdzie połączyła je metalowym blatem, oraz w lubelskiej galerii Labirynt, gdzie były obecne w postaci przedstawienia konturowego.

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych prace Michowskiej zdominował problem architektury jako przestrzeni wyznaczanej i porządkowanej przez człowieka. Jej wystawa w galerii Białej w Lublinie w 1998 roku była interwencją w przestrzeń galerii, w której artystka wstawiła białą, czterometrową ścianę oraz podkreślała przestrzenne relacje za pomocą innych elementów (prostokątnego ekranu gładkiej bieli, niewielkiego prostopadłościanu, metalowych ostrzy). Jak pisała Anna Maria Leśniewska, Michowska

"analizuje przestrzeń zarówno w sposób dostępny zmysłom, dotykalny, materialny, zewnętrzny, fizykalny, jak i wewnętrzny, odczuwalny psychicznie, mentalnie, pozazmysłowy, a więc metafizyczny".

W ostatnich latach artystka zaczęła tworzyć filmy wideo i instalacje multimedialne. Jak twierdzi jednak, jej

"myślenie o sztuce zostało ukształtowane przez doświadczenia związane z rzeźbą, którą pojmuje nie jako obiekt, lecz jako ruch pewnej idei w czasie i przestrzeni. (...) Taka koncepcja rzeźby wydaje mi się bliska istocie filmu, będącego idealnym połączeniem przestrzeni, czasu oraz formy, podległej ich działaniu."

Widoczne jest to zwłaszcza w jej pracy Pure Gothic Style (2004), stanowiącej zapis ruchów czerwonej tkaniny, do których podkład muzyczny stanowią chorały gregoriańskie. Z kolei na wystawie "Schizofrenia" w Galerii Platan w Budapeszcie w 2005 roku artystka dla obiektów rzeźbiarskich stworzyła tło z wideoprojekcji przedstawiających powiększone do dużych rozmiarów przedmioty codziennego użytku. Obiekty i wideo łączy też praca Wintertime (2004), na którą składają się niewielkie, stojące na głowach postacie oglądające projekcję odwróconego do góry nogami napisu "Death".

W instalacji multimedialnej Fairy Tale (2006), prezentowanej na Biennale Sztuki w Łodzi w 2006 roku, Michowska odwołała się do mitu o Penelopie oraz kontekstu miejsca - dawnej łódzkiej fabryki bawełny, w której odbywała się wystawa. Stworzyła białą rzeźbę kobiety schowanej częściowo pod wielometrową suknią, której towarzyszyła odtwarzana z głośników baśń.

"Włączenie w kanwę opowieści motywu fabryki i produkcji bawełny w sposób subtelny odmienia naszą percepcję, mitologizuje i łagodzi surowy i bezwzględny kontekst historyczny miejsca" - pisała artystka.

Autor: Karol Sienkiewicz, listopad 2006