Różne bywają inspiracje twórcze i w różnych okolicznościach utwory powstają. Wielu twórców czerpie z tradycji, ale nieczęsto kompozytorzy przyznają się do związków z tradycją tak otwarcie i dokładnie, jak to zrobił Zbigniew Bagiński w komentarzu do swojego Kwartetu fortepianowego (1990), zamieszczonym w książce programowej 34. edycji "Warszawskiej Jesieni" w 1991 roku:

"Pisząc 'Kwartet fortepianowy' często wracałem myślą do mego muzycznego dzieciństwa, w którym zamknięty świat muzyki Beethovena, Schumanna czy Webera jawił mi się jako wyłączny i jedyny, a istnienia światów innej muzyki nie mogłem się nawet domyślać. Cały więc 'Kwartet' znaczony jest śladami wspomnień świata utraconego - mającego jednak moc odradzania się poprzez muzykę."

Ten utwór wykonany został na "Warszawskiej Jesieni" przez Polski Kwartet Fortepianowy, dla którego kompozytor swoje dzieło napisał. Zespół grał w składzie: Ewa Marczyk - skrzypce, Marek Marczyk - altówka, Kazimierz Koślacz - wiolonczela i Jerzy Witkowski - fortepian. Prawykonanie Kwartetu fortepianowego Zbigniewa Bagińskiego odbyło się wcześniej, 15 maja 1991 roku w Sali Kameralnej Filharmonii Narodowej w Warszawie, podczas 6. Warszawskich Spotkań Muzycznych.

Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, styczeń 2004.