Orawa na 15 instrumentów smyczkowych skomponowana w 1986 roku jest ostatnim z czterech utworów zaliczanych do cyklu "tatrzańskiego", który Wojciech Kilar zapoczątkował w 1974 roku Krzesanym na orkiestrę, a który dopełniają: napisany na orkiestrę Kościelec 1909 (1976) i przeznaczona na baryton z orkiestrą Siwa mgła (1979).

Wszystkie odzwierciedlają fascynację kompozytora muzyką górali, z jej niezwykłą żywiołowością, przejawiającą się w charakterystycznej rytmice, oryginalnej melodyce, w stylu gry podhalańskiej kapeli. Kilar nie traktuje ich jednak jako strukturalnego wzorca, lecz tworzy ludowy fresk, iskrzący się brzmieniami i rytmami, których żywioł z wirtuozowską pomysłowością odmalowuje orkiestra. Utwór trwa 9 minut.

Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, 2004.