Polski muzyk, kompozytor i wokalista. Urodził się 6 marca 1947 roku w Warszawie.

Tadeusz Woźniak jest autorem muzyki do kilkuset piosenek, inscenizacji teatralnych oraz do kilkudziesięciu przedstawień telewizyjnych, programów poetyckich i filmów.

Piosenki z jego muzyką śpiewali między innymi Elżbieta Adamiak, Michał Bajor, Anna Chodakowska, Bernard Ładysz, Andrzej Poniedzielski, Krystyna Prońko, Zbigniew Wodecki, Wojciech Malajkat, Jolanta Majchrzak-Woźniak, Krzysztof Majchrzak czy węgierska grupa Locomotiv GT.

Przez dwa lata uczył się w szkole muzycznej. Nauczycielka w klasie skrzypiec odkryła w nim nieprzeciętne zdolności ruchowe i taneczne - po czwartej klasie próbował szczęścia w szkole baletowej. Publiczne występy zaczął od poloneza w Sali Kongresowej. Uczniowie brali udział w operach, baletach, statystowali w teatrach. Wśród jego koleżanek były między innymi Małgorzata Potocka i Zofia Rudnicka. Tadeusz Woźniak do dziś lubi balet klasyczny, woli go jednak podziwiać, niż tańczyć.

"Szkoła nie była ideologiczna, lecz artystyczna - wspomina artysta. - Mieliśmy kontakt ze sztuką. Nikt nie chciał stamtąd odchodzić, dopiero ja. Dyrektor próbował mnie zatrzymać. Uważałem jednak, że to nie jest zawód dla mnie."

Trafił do... technikum elektrycznego. Wtedy również zaczął grać na gitarze. Pierwszych chwytów nauczyła go siostra. Grał głównie dla siebie, choć nie odmawiał występów na uroczystościach szkolnych. Po maturze stanął przed kwestią wyboru dalszej drogi życiowej. Zadania nie ułatwiał mu spory rozrzut zainteresowań. Ostatecznie związał się ze środowiskiem raczkującego polskiego rocka. Można by rzec na "na dobre i na złe". Tak zatytułowany był pierwszy radiowy przebój zespołu Dzikusy, który zaprosił go do współpracy. Od tego też czasu - pierwszej Radiowej Giełdy Piosenki w 1966 roku - można datować sukcesy artysty. Początkowo występował pod pseudonimem Daniel Dan. Menedżer Dzikusów uznał bowiem, że prawdziwe personalia Tadeusza Woźniaka są jak na artystę mało atrakcyjne.

Wkrótce zaczął występy z Markiem Blizińskim i Andrzejem Turskim w zespole Czterech. Grali na gitarach klasykę, na przykład Bacha. Z tą formacją dokonał Woźniak pierwszych nagrań - dla 3. Programu Polskiego Radia, ale i płytowych. Spotkał też wtedy Katarzynę Gaertner. Jej kompozycję z tekstem Andrzeja Waligórskiego zaśpiewał podczas Telewizyjnej Giełdy Piosenki. Wkrótce otrzymał propozycję wykonania piosenki ze słowami Agnieszki Osieckiej Hej, Hanno. Zagrał ją z zespołem Czterech.

Po wygraniu przez Hej, Hanno Giełdy Piosenki zaczął otrzymywać coraz więcej zaproszeń do udziału w koncertach, festiwalach. Niebiesko-Czarni zaproponowali mu udział w programie, choć nie w zespole. Artysta dementuje tym samym informacje, jakoby kiedykolwiek występował jako gitarzysta tej grupy. Zaprosił go także do programu Czesław Niemen. Zagrali razem blisko sto koncertów.

Coraz częściej gościł też na falach radia i pojawiał się na małym ekranie. Od 1967 roku Tadeusz Woźniak komponuje muzykę do wierszy polskich poetów. Zaczął od Juliana Tuwima, Bolesława Leśmiana, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, żeby przejść do rówieśnych: Edwarda Stachury, Bogdana Chorążuka, Bogdana Loebla.

Od 1968 występuje jako solista, śpiewając najczęściej melodyjne ballady własnej kompozycji i akompaniując sobie na gitarze. Komponuje także muzykę teatralną i filmową, tworzy przedstawienia muzyczne i musicale. Jako wykonawca największe sukcesy odnosił pod koniec lat sześćdziesiątych i w latach siedemdziesiątych.

Dużą popularność przyniosły mu przeboje: Hej, Hanno, Smak i zapach pomarańczy, To będzie syn. Jesienią 1971 roku Polskie Nagrania tłoczą Woźniakowi pierwszą płytę długogrającą, utrzymaną w balladowej konwencji. Zawiera ona największy przebój Zegarmistrz światła, nagrany wspólnie z Alibabkami i formacją Henryka Wojciechowskiego. Przez trzy lata podróżował z nimi po Polsce i Europie. Piosenka wygrywa w 1973 roku Krajowy Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (ex aequo z Jej portretem).

Tadeusz Woźniak nie zapominał o teatrze. Na wielu scenach dramatycznych tworzył widowiska muzyczne i musicale. W latach 1988-1993 pełnił funkcję kierownika muzycznego w bydgoskim Teatrze Polskim. Jego muzyka stanowiła na ogół integralną część przedstawień. Na festiwalach teatralnych został nagrodzony między innymi za muzykę do Wesela Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Romana Kordzińskiego, Odprawy posłów greckich Jana Kochanowskiego w reżyserii Andrzeja Witkowskiego, Mistrza i Małgorzaty według Michaiła Bułhakowa w reżyserii Andrzeja Marii Marczewskiego. Osiągnięcia w dziedzinie muzyki teatralnej przyniosły mu w 1994 roku w Bydgoszczy nagrodę Złotej Maski.

Niezwykłym wzięciem cieszy się jego muzyka do widowiska Lato Muminków w adaptacji Andrzeja Marii Marczewskiego, z tekstami Bogdana Chorążuka. Wystawiano je w wielu teatrach. Fascynuje się nim trzecie pokolenie. Sukces zdyskontowało nagranie płytowe, do którego swoich głosów użyczyli między innymi: Ryszarda Hanin, Krystyna Prońko, Gustaw Holoubek, Bernard Ładysz, Mieczysław Czechowicz. Lato Muminków to obok Zegarmistrza światła największy hit kompozytora Woźniaka. Do tego przyjdzie jeszcze dorzucić autorstwo muzyki i wykonanie piosenki Pośrodku świata w serialu Plebania. W kilku jego odcinkach Tadeusz Woźniak również wystąpił. Grał jak z nut samego siebie.

Janusz R. Kowalczyk luty 2011

Muzyka Tadeusza Woźniaka

Wybrana dyskografia

• 1972 - Zegarmistrz światła, Polskie Nagrania Muza SXL 0839;
• 1974 - Odcień ciszy, Polskie Nagrania Muza SXL 1160;
• 1978 - Lato Muminków, Vifon NK 536 AB; Pronit SLP 4001-4002;
• 1992 - Zegarmistrz światła, CD, nowe wersje dawnych utworów;
• 1999 - Dell'amore, Kros CD 01;
• 2000 - Smak i zapach pomarańczy, Złota Kolekcja, CD, kompilacja największych przebojów, EMI Music 5248642;
• 2001 - Ballady polskie, CD, Polskie Radio PD 5022;
• 2006 - Do odlotu, wykonanie Jolanta Majchrzak, Kros CD 006;
• 2007 - Tak, tak - to ptak, Polskie Radio SA PRCD 829.

Filmy (wybór)

• 2000-2011 - Plebania, serial tv, (również obsada aktorska - w roli samego siebie; reż. Wojciech Solarz, Iwona Siekierzyńska).

Krótki metraż (wybór)

• 1998 - Stadion, dokumentalny, reż. Andrzej Sapija;
• 2000 - Historia Leokadii J., dokumentalny, reż. Grzegorz Skurski;
• 2000 - Tadeusz Różewicz, dokumentalny, reż. Andrzej Sapija;
• 2003 - Tylko tato, telenowela dokumentalna, reż. Lidia Duda;
• 2005 - 8 kontynent, serial dokumentalny (prod. Polska, Niemcy), inscenizacje: Jurij Chaszczewadzkij;
• 2005 - Syberyjski przewodnik, dokumentalny, reż. Maciej Migas, Jędrzej Morawiecki;
• 2006 - Apteka pod Orłem, dokumentalny, reż. Krzysztof Miklaszewski;
• 2006 - Rok w puszczy, dokumentalny, reż. Stanisław Fiuk-Cisowski.

Teatr Telewizji (wybór)

• 1987 - Promieniowanie ojcostwa Karola Wojtyły, reż. Andrzej Maria Marczewski;
• 1995 - Karolcia cz. 1. i 2. według Marii Krüger, reż. Agnieszka Glińska;
• 1995 - Świerszcz za kominem według Karola Dickensa, reż. Wojciech Adamczyk;
• 1997 - Port Royal Henri de Montherlanta, reż. Andrzej Sapija;
• 1999 - Dwustu służących i śnieg Iris Murdoch, reż. Krzysztof Lang;
• 2001 - Golden Joe Éric-Emmanuela Schmitta, reż. Wojciech Nowak.

Teatr (wybór)

• 1973 - Motyle są wolne Gershe'a, reż. Jan Machulski, Teatr Ziemi Mazowieckiej Warszawa; także: 1974 - reż. Bohdan Sienkiewicz, Teatr Dramatyczny Gdynia;
• 1975 - Wesele Stanisława Wyspiańskiego, reż. Roman Kordziński, Teatr Polski Poznań; także: 1982 i 1985 - reż. Józef Jasielski, Teatr Dramatyczny Legnica; 1984 - reż. Jerzy Wróblewski, Teatr im. Stefana Jaracza Olsztyn;
• 1976 - Derby w pałacu Jarosława Abramowa-Newerlego, reż. Roman Kordziński, Teatr Polski Poznań; także: 1978 - Nemzeti Szinhaz Pecs (Węgry);
• 1976 - Odprawa posłów greckich Jana Kochanowskiego, reż. Andrzej Witkowski, Białystok;
• 1978 - Lato Muminków według Tove Jansson, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego Wałbrzych;
• 1979 - Warszawianka Stanisława Wyspiańskiego, reż. Roman Kordziński, Teatr Polski Poznań;
• 1980 - Mistrz i Małgorzata według Michaiła Bułhakowa, reż. Andrzej Maria Marczewski, Wałbrzych;
• 1980 - Wieczór Trzech Króli Williama Szekspira, reż. Marcel Kochańczyk, Teatr im. Jana Kochanowskiego Opole;
• 1981 - Antygona Sofoklesa, reż. Józef Jasielski, (również wykonanie pieśni do wierszy Który skrzywdziłeś Czesława Miłosza i Przesłanie pana Cogito Zbigniewa Herberta), Teatr im. Juliana Tuwima Łódź; 1989 - Legnica;
• 1981 - Biesy według Fiodora Dostojewskiego, reż. Paweł Nowicki, Słupski Teatr Dramatyczny Słupsk;
• 1981 - Generał Barcz według Juliusza Kadena-Bandrowskiego, reż. Roman Kordziński, Teatr Polski Bydgoszcz;
• 1982 - Termopile polskie Tadeusza Micińskiego, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Rozmaitości Warszawa;
• 1983 - Psie serce według Michaiła Bułhakowa, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego Płock;
• 1983 - Ballada i sonet Romana Kordzińskiego, reż. Roman Kordziński, (również postać: Narrator), Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego Kalisz;
• 1983 - Rewizor Nikołaja Gogola, reż. Roman Kordziński, Kalisz;
• 1983 - Promieniowanie ojcostwa Karola Wojtyły, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Rozmaitości Warszawa;
• 1984 - Balladyna Juliusza Słowackiego, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Rozmaitości Warszawa;
• 1985 - Nie-boska komedia Krasińskiego, reż. Roman Kordziński, (również postać: Organon), Płock;
• 1985 - Na czworakach Tadeusza Różewicza, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Rozmaitości Warszawa;
• 1987 - Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca Aleksandra Fredry, reż. Urszula Mordzewska-Bista, Teatr Wybrzeże Gdańsk;
• 1988 - Przygody Alicji w krainie dziwów według Lewisa Carrolla, reż. Paweł Nowicki, Teatr Studyjny '83 im. Juliana Tuwima Łódź;
• 1990 - Dell'amore według Emila Zegadłowicza, (również reżyseria i wykonanie), Teatr Powszechny Łódź; także: 1998 - (również adaptacja oraz postać: On), reż. Krzysztof Majchrzak, Teatr Rampa na Targówku Warszawa;
• 1990 - Fortynbras się upił Janusza Głowackiego, reż. Andrzej Maria Marczewski, Bydgoszcz;
• 1990 - Dialogi karmelitanek Georges'a Bernanosa, reż. Przemysław Basiński, Bydgoszcz; także: 1991 - Gdańsk;
• 1991 - Szewcy Witkiewicza, reż. Marcel Kochańczyk, Kalisz;
• 1994 - Hamlet Szekspira, reż. Andrzej Maria Marczewski, Bydgoszcz;
• 1996 - Cud na Greenpoincie Edwarda Redlińskiego, reż. Andrzej Maria Marczewski, Białystok;
• 1997 - Kubuś Puchatek według Alana Aleksandra Milne'a, reż. Andrzej Maria Marczewski, Teatr Syrena Warszawa;
• 1998 - Ptaki Arystofanesa, reż. Andrzej Jakimiec, Białystok;
• 1999 - Ferdydurke według Witolda Gombrowicza, reż. Andrzej Maria Marczewski, Płock;
• 2005 - Zamek według Franza Kafki, reż. Wojciech Kobrzyński, Białostocki Teatr Lalek Białystok;
• 2005 - Niebieski Ptak Maeterlincka, (muzyka do piosenek), reż. Andrzej Rozhin, Olsztyński Teatr Lalek Olsztyn;
• 2007 - Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej, reż. Krzysztof Miklaszewski, Tarnowski Teatr im. Ludwika Solskiego Tarnów;
• 2010 - Ballady i romanse według Adama Mickiewicza, reż. Bogusław Semotiuk, Białystok.

Nagrody i odznaczenia

• 1972 - Opole - Festiwal Piosenki - Grand Prix za muzykę do Zegarmistrza światła;
• 1976 - Opole - 2. Opolskie Konfrontacje Teatralne - nagroda za muzykę do Wesela Stanisława Wyspiańskiego w reż. Romana Kordzińskiego w Teatrze Polskim w Poznaniu;
• 1976 - Toruń - Festiwal Teatrów Polski Północnej - nagroda za muzykę do Odprawy posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. Andrzeja Witkowskiego;
• 1979 - Wałbrzych - 1. Festiwal Sztuk Dziecięcych - nagroda za najlepszą piosenkę;
• 1982 - Płock - Złota Maska za muzykę do Mistrza i Małgorzaty - w reż. Andrzeja Marii Marczewskiego;
• 1994 - Bydgoszcz - Złota Maska za osiągnięcia w dziedzinie muzyki teatralnej;
• 2005 - Złoty Medal Gloria Artis - Zasłużony Kulturze.