Kompozytor i pedagog, urodzony 23 lipca 1949 w Jeleniej Górze.

W latach 1969-74 studiował kompozycję u Piotra Perkowskiego i Romualda Twardowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W latach 1980-81 jako stypendysta Rządu Francuskiego odbył studia uzupełniające u Oliviera Messiaena w Paryżu. Od 1974 wykłada przedmioty teoretyczne w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. Józefa Elsnera w Warszawie.

Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień na konkursach kompozytorskich, m.in. w 1973 otrzymał I nagrodę na konkursie kompozytorskim twórczości pedagogicznej we Wrocławiu za Koncert fortepianowy dla młodzieży nr 1 (1973), w 1975 - II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim IX Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku za Concertino per pianoforte e orchestra (1975), w 1976 - I nagrodę na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich za Gradito per orchestra (1976), w 1980 - wyróżnienie na XIX Concorso Internazionale di Composizione "Premio CittÁ di Trieste" za Concerto pesante per tuba e orchestra (1978), w tym samym roku - Nagrodę miasta Darmstadt na konkursie Chopin-Gesellschaft za Symphonie concertante per pianoforte e orchestra (1979), dwukrotnie I nagrodę na Konkursie Oddziału Warszawskiego Związku Kompozytorów Polskich: w 1982 - za utwór Intrada, elegia i postludium na organy (1982) oraz w 1985 - za Pieśni Orfeusza na kontratenor, flet, obój i harfa (1985), w 1986 - Nagrodę im. Valentino Bucchiego w Rzymie za 5 utworów na fortepian dla dzieci Leśne wędrówki (1985), w 1992 - III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Karola Szymanowskiego za Muzykę z Zawratu na kontrabas i fortepian (1991), w 1997 – I nagrodę na tym samym konkursie za Hombark – Concerto per violino e archi (1995) oraz Nagrodę miasta Gdańska na konkursie kompozytorskim zorganizowanym z okazji 1000-lecia Gdańska za poemat symfoniczny na chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną Hymnus Gedanensis (1986-97). Ponadto został uhonorowany wieloma odznaczeniami, m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1996) i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2004).

Sławomir Czarnecki jest członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Związku Kompozytorów Polskich oraz Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego (gdzie pełni funkcję wiceprezesa).

Sławomir Czarnecki mógłby powiedzieć o sobie słowami wybitnego francuskiego kompozytora Francisa Poulenca:

"Wiem doskonale, że nie jestem jednym z tych kompozytorów, którzy wprowadzają innowacje harmoniczne, jak Strawiński, Ravel czy Debussy, sądzę jednak, że jest też miejsce dla muzyki, która nie wstydzi się korzystać z cudzych akordów. Czyż nie tak było z Mozartem - Schubertem."

Sławomir Czarnecki nigdy nie był awangardystą, zwłaszcza zaś ostatnio, kiedy bliska mu jest - jak sam pisze - estetyka pomodernistyczna. W tej estetyce powstają utwory przejrzyste fakturalnie i klarowne w formie, łatwe w rozumieniu i dające słuchaczom chwile radości. Również muzycy czerpią z nich wiele satysfakcji, czego dowodem były wykonania takich utworów, jak Hombark-concerto na skrzypce i orkiestrę smyczkową, czy Concerto Liliowe na dwoje skrzypiec i orkiestrę smyczkową. Solista, znakomity skrzypek Krzysztof Jakowicz bawił się podczas grania tych kompozycji znakomicie. Góralskie rytmy występujące w obu tych koncertach prowokowały go do niemal tanecznych kroków na estradzie. Concerto Liliowe, wykonane po raz pierwszy przez Krzysztofa Jakowicza z synem Jakubem w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego było bisowane! To się naprawdę nieczęsto zdarza utworom współczesnych kompozytorów.

Czarnecki nawiązuje w widoczny sposób kontakt ze słuchaczami. Może pomagają mu w tym jego doświadczenia ciągłych kontaktów z młodymi ludźmi, których uczy kompozycji? Niezwykłe jest to, że ta nauka komponowania odbywa się na poziomie szkoły średniej, co w polskich warunkach oznacza sytuację wyjątkową, bo normą jest wykładanie kompozycji na najwyższym poziomie sformalizowanej edukacji muzycznej, w akademiach. On sam stworzył klasę propedeutyki kompozycji w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 1 w Warszawie, a jego uczniowie zdobyli wiele nagród w krajowych i międzynarodowych konkursach dla młodych kompozytorów. Naśladują zresztą swojego nauczyciela, bo Sławomir Carnecki jest laureatem 17 konkursów kompozytorskich w kraju i za granicą, jak starannie wyliczono w programie koncertu Związku Kompozytorów Polskich w grudniu 2002 roku, na którym wykonane zostały jego trzy utwory.

Ważniejsze kompozycje:

• Canzona da chiesa op. 1 [wersja I] per violino e organo (1968)
• Canzona da chiesa op. 1a [wersja II] per violino e pianoforte a 4 (1968-75)
• Preludium i nokturn op. 2 na flet i fortepian (1969)
• Cantata Igor Strawiński in memoriam op. 3 na chór mieszany i orkiestrę (1971)
• Dwie toccaty op. 4 na fortepian (1971-73)
• Symfonietta op. 5 per orchestra (1973)
• Koncert fortepianowy dla młodzieży nr 1 op. 6 (1973)
• Koncert fortepianowy dla młodzieży nr 2 op. 7 (1974)
• Piosenki dla dzieci na głos z fortepianem (1974-86)
• Preludium op. 8 na orkiestrę (1975)
• Concertino per pianoforte e orchestra op. 9 (1975)
• Źródło bijące op. 10, pieśni na sopran i zespół kameralny (1976)
• Gradito op. 11 per orchestra (1976)
• Piano-Trio op. 12 (1977)
• Concerto pesante op. 13 per tuba e orchestra (1978)
• Sonata per clavicembalo op. 14 (1979)
• Symphonie concertante op. 15 per pianoforte e orchestra (1979)
• Kwartet smyczkowy nr 1 op. 16 (1980)
• Sonata pastorale op. 17 per flauto e pianoforte (1980)
• Intrada, Elegia e Postludium op. 18 per organo (1982)
• Sonata żałobna op. 19 na skrzypce i fortepian (1982)
• Trio smyczkowe op. 24 (1983)
• Lamentationes op. 20 na 9 głosów i 10 instrumentów smyczkowych (Jerzy Popiełuszko in memoriam) (1984)
• Cantata Laudate Dominum op. 21 per soprano solo, basso solo, coro e orchestra (1985)
• Pieśni Orfeusza op. 22 na kontratenor, flet, obój i harfę (1985)
• Leśne wędrówki op. 23, 5 utworów na fortepian dla dzieci (1985)
• Kwintet saksofonowy (1987)
• Capriccio op. 25 per due violoncelli (1988)
• Trio basso op. 26 per viola, violoncello e contrabasso (1988)
• Three Visions op. 27 per organo (1988-90)
• Źródło bijące op. 11a [wersja II], pieśni na sopran i fortepian do słów Haliny Poświatowskiej (1989)
• Concerto per contrabasso e archi op. 28 (1991)
• Muzyka z Zawratu op. 29 na kontrabas i fortepian (1991)
• Pieśni eucharystyczne na głos z organami (1992)
• Siedem małych etiud na fortepian op. 30 (1992)
• Via Crucis op. 31 per organo (1993)
• Hombark – Concerto per violino e archi op. 32 (1995)
• Hymnus Gedanensis op. 34, poemat symfoniczny na chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1997)
• Kwartet smyczkowy nr 2 „Spiski" op. 33 (1997)
• Wałaski op. 35, charakterystyczny poemat choreograficzny na orkiestrę smyczkową (1997)
• Interludia Sabałowe op. 36 na obój (1998)
• Toccatina op. 38 na fortepian na 4 ręce (2000)
• Msza Jasnogórska op. 37 na sopran, bas-baryton, chór mieszany i orkiestrę (2000)
• Sonatina tatrzańska op. 39 na fortepian (2001)
• Kantata Jubileuszowa „Niech leci pieśń" op. 40 na chór i orkiestrę do słów Or-Ota (2001)
• Concerto Liliowe op. 41 na 2 skrzypiec i orkiestrę smyczkową (2002)
• Koncert Jurajski op. 42 na 4 skrzypiec i orkiestrę smyczkową (2004)
• Dwie pieśni ludowe op. 43 na 3-głosowy chór żeński (lub dziecięcy) (2004)
• Concerto Lendinum op. 44 per violoncello e violino ed archi (2004-2005)
• Corona Mariae – Hymni in honorem Beatae Mariae Virginis Regina Poloniae op. 45 na chór mieszany (2004-2006)

Strona internetowa kompozytora: www.republika.pl/sczarnecki

Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, styczeń 2002; aktualizacja: listopad 2008.