Paweł Mykietyn, fot. Stefan Maszewski/Reporter/East News.

Kompozytor i klarnecista, urodzony 20 maja 1971 w Oławie.

Studiował w klasie kompozycji Włodzimierza Kotońskiego w Akademii Muzycznej w Warszawie, którą ukończył w 1997.

W 1990 zdobył II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Andrzeja Krzanowskiego. Jego utwór 3 for 13 dla 13 wykonawców (1994), napisany na zamówienie Polskiego Radia, zajął pierwszą lokatę w kategorii twórczości kompozytorów młodych na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu w 1995. W 1996 Epifora na fortepian i taśmę (1996), napisana również na zamówienie Polskiego Radia, zajęła I miejsce w kategorii utworów kompozytorów młodych na IV Międzynarodowej Trybunie Muzyki Elektroakustycznej UNESCO w Amsterdamie oraz znalazła się w grupie kompozycji rekomendowanych w kategorii ogólnej. W 2000 został laureatem Paszportu „Polityki". W 2008 jego Symfonia nr 2 (2007) znalazła się na liście rekomendowanych kompozycji przez Międzynarodową Trybunę Kompozytorów. Ten sam utwór otrzymał też Nagrodę Mediów Publicznych w dziedzinie współczesnej muzyki poważnej OPUS 2008.

Komponuje na zamówienie wielu festiwali i instytucji, m.in. „Warszawskiej Jesieni", Polskiego Radia, Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, a także dla wykonawców, w tym Elżbiety Chojnackiej, Jerzego Artysza, Andrzeja Bauera, Macieja Grzybowskiego. Pisze również muzykę dla teatru, przez wiele lat współpracował z Krzysztofem Warlikowskim, który wyreżyserował jego operę Ignorant i szaleniec (2000).

Paweł Mykietyn gra na klarnecie w założonym przez siebie zespole Nonstrom, który specjalizuje się w wykonaniach muzyki współczesnej. W skład zespołu, obok klarnetu, wchodzi fortepian, wiolonczela i puzon. W 1995 jako klarnecista zajął I miejsce na Konkursie Młodych Wykonawców Muzyki XX wieku, zorganizowanym przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej (polską sekcję ISCM).

Paweł Mykietyn rozpoczął swoją błyskotliwą karierę w bardzo młodym wieku i od początku znaczyły ją liczne sukcesy w kraju i za granicą. W 1993 roku zadebiutował utworem La Strada na festiwalu "Warszawska Jesień", będąc jeszcze studentem kompozycji u Włodzimierza Kotońskiego. Odniesiony na "Warszawskiej Jesieni" sukces zaowocował zamówieniem kompozytorskim Festiwalu, w wyniku którego powstał utwór Eine kleine Herbstmusik. Wykonany w 1995 roku, uznany został za jedno z najważniejszych wydarzeń. W tym samym roku kompozycja 3 for 13, napisana na zamówienie Polskiego Radia, zdobyła pierwszą lokatę na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Paryżu w kategorii twórczości młodych kompozytorów. W roku 1996 taką samą nagrodę na IV Międzynarodowej Trybunie Muzyki Elektroakustycznej w Amsterdamie otrzymała Epifora na fortepian i taśmę. Kolejne edycje "Warszawskiej Jesieni" przynosiły następne utwory Mykietyna: Koncert fortepianowy w roku 1997, Commencement de Siècle (1999), Shakespeare's Sonnets (2000), wreszcie operę Ignorant i szaleniec (2001).

Muzyka Pawła Mykietyna ma żywiołowy, nieraz nawet agresywny charakter i wyrazistą strukturę. Kompozytor ostentacyjnie korzysta z harmoniki dur-moll, wprowadzając fragmenty tonalne na zmianę z odcinkami o swobodnej harmonii. Sięga też po tradycyjne struktury melodyczne, przekształcając je na swój sposób. Mykietyn wydaje się być wzorcowym przykładem twórcy postmodernistycznego, bez żadnych kompleksów czerpiącego zarówno inspirację, jak i materiał z wszelkich możliwych źródeł. Komponowanie jest w znacznej mierze układaniem puzzli z gotowych elementów. Muzyka Mykietyna budzi wiele emocji. Jej entuzjastami są zwłaszcza młodsi słuchacze, których fascynują mocne brzmienia i ostre rytmy.

Ważniejsze kompozycje:

• ...choć doleciał Dedal..., trio na fortepian, klarnet i wiolonczelę (1990)
• La Strada na trzy instrumenty (1991)
• Cztery preludia na fortepian (1992)
• 'U Radka' na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1993)
• 3 for 13 dla 13 wykonawców (1994)
• Sonatina für Alina na saksofon altowy i taśmę (1994)
• Eine kleine Herbstmusik na 11 instrumentów (1995)
• Epifora na fortepian i taśmę (1996)
• Koncert na fortepian i orkiestrę (1996)
• ...na temat własny na zespół kameralny (1997)
• Four for four na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1997)
• Koncert na wiolonczelę i orkiestrę (1998)
• Kwartet smyczkowy (1998)
• Commencement de Siècle na zespół kameralny i live electronics (1999)
• Before 'Four for four' na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1999)
• Koncert na skrzypce i orkiestrę (1999)
• Shakespeare's Sonnets na sopran męski i fortepian (2000)
• Ignorant i szaleniec, opera kameralna (2001)
• Koncert na klawesyn i orkiestrę (2002)
• Kartka z albumu na wiolonczelę i komputer (2002)
• Krzyki na orkiestrę smyczkową (2002)
• Krew, poemat symfoniczny na wielką orkiestrę (2003)
• Lekko na 6 głosów męskich (2003)
• Ładnienie na baryton, klawesyn w stroju mikrotonowym i kwartet smyczkowy (2004)
• Klave na klawesyn w stroju mikrotonowym i orkiestrę kameralną (2004)
• Akt na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (2005)
• Kwartet smyczkowy nr 2 (2006)
• Sonata na wiolonczelę solo lub z live electronics (2006)
• Prolog na smyczki (2006)
• Symfonia nr 2 (2007)
• Pasja według św. Marka na sopran, głos recytujący, głos naturalny, chór i orkiestrę kameralną (2008)

Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, kwiecień 2002; aktualizacja: listopad 2008