Kompozytor, muzykolog i pedagog, urodzony 17 sierpnia 1934 w Pabianicach.

Studia muzyczne odbył w latach 1959-65 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego oraz w klasach fortepianu Jana Ekiera i Natalii Hornowskiej. W tym samym czasie studiował muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim, którą ukończył pod kierunkiem Józefa Chomińskiego w 1966. W latach 1966-68 kontynuował studia kompozytorskie u Nadii Boulanger i Oliviera Messiaena w Konserwatorium Paryskim oraz muzykologiczne pod kierunkiem Jacquesa Chailley i Barry Brooka na Uniwersytecie Paryskim oraz studiował filozofię u Jeana Hyppolite i Julesa Vuillemina na Sorbonie i w Collége de France. Ponadto brał udział w Międzynarodowych Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt (1972, 1974) oraz w Accademia Musicale Chigiana w Sienie (1973, 1975 - Diploma di Merito), pracując pod kierunkiem Gyórgy Ligetiego, Iannisa Xenakisa, Karlheinza Stockhausena i Franco Donatoniego.

Marian Borkowski od 1968 wykłada w Akademii Muzycznej w Warszawie, gdzie prowadzi klasę kompozycji. W 1989 otrzymał tytuł profesora. Ponadto w latach 1975-78 był prodziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, w latach 1978-81 i 1987-90 - prorektorem, w latach 1993-99 - kierownikiem Katedry Teorii Muzyki, w latach 1996-99 - dziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, od 1999 do 2004 - kierownikiem Katedry Teorii Muzyki. Od 1998 jest organizatorem i kierownikiem Podyplomowego Studium Teorii Muzyki, w 2000 zorganizował i kieruje Podyplomowym Studium Kompozycji na warszawskiej uczelni. Od 1989 jednocześnie wykłada kompozycję, jako visiting professor i guest artist, w Concordia University (Montreal), University of Montreal, Conservatoire National de Musique (Boulogne-Billancourt, Paris), Accademia Musicale Chigiana (Siena), University of Kansas (Lawrence), University of Southern California (Los Angeles), San Francisco State University, Eastman School of Music (Rochester), Georgia State University (Atlanta), Tulane University (New Orleans), University of North Texas (Denton), Bowling Green State University, University of Charlston, Rice University (Houston), University of Miami, William Paterson University of New Jersey (Wayne), Baldwin Wallace Conservatory (Berea, Ohio), Southwest Missouri State University (Springfield), Hanyang University (Seul), Seoul Conservatory of Music, Keimyung University (Taegu), Catholic University of Taegu-Hyosung, Korean National University of Arts (Seul), University of Suwon.

Do jego uczniów należą m.in.: Joanna Badełek, Wojciech Blecharz, Marcin Błażewicz, Renata Kunkel, Maria Pokrzywińska, Alicja Gronau-Osińska, Jerzy Kornowicz, Marcin Wierzbicki, Dorota Dywańska, Katarzyna Bortkun-Szpotańska, Szymon Kawalla, Dariusz Łapiński, Paweł Łukaszewski, Aldona Nawrocka, Tadeusz Trojanowski, Roman Rewakowicz, Piotr Spoz, Łucja Szablewska, Seweryn Ścibior, Marek Towiański, Maciej Żółtowski, Grażyna Paciorek, Maciej Zieliński, Maria Wąsowicz, Aleksander Kościów, Emilian Madey, Bartosz Kowalski-Banasewicz, Sławomir Zamuszko, Ryszard Osada oraz wielu studentów i stażystów zagranicznych, m.in.: Fanny Tran (Belgia), Choi Chun-Hee (Korea), Daniel Luzko (Paragwaj), Lee Chong-Man (Korea), Joe Cutler (Wielka Brytania), Hong Jin-Pyo (Korea), Mi-Jin Lee (Korea Południowa), Boris Alvarado (Chile), Brian Thompson (Kanada), Jin-Keum Kim (Korea Południowa), Jae-Pil Lim (Korea Południowa), Alessandra Ciccaglioni (Włochy).

Jako pianista koncertował w kraju i za granicą, m.in. w Austrii, Francji, Rosji, Wielkiej Brytanii, Włoszech oraz Kanadzie, Korei Południowej i Stanach Zjednoczonych. Dokonał nagrań radiowych, telewizyjnych i płytowych utworów własnych i innych kompozytorów polskich. Stale współpracuje z Andrzejem Dutkiewiczem (fortepian) i Romanem Lasockim (skrzypce).

Dorobek naukowy Mariana Borkowskiego obejmuje ponad 20 prac teoretycznych z zakresu teorii muzyki XX wieku, współczesnych technik kompozytorskich, współczesnej techniki orkiestracyjnej, sonologii, dodekafonii (a zwłaszcza warsztatu kompozytorskiego Antona Weberna) oraz muzyki polskiej XX wieku i pedagogiki kompozycji. Brał udział w kilkudziesięciu międzynarodowych kongresach, konferencjach, sympozjach, sesjach naukowych i festiwalach w kraju oraz za granicą.

Jego utwory były prezentowane na koncertach kameralnych i symfonicznych w 25 krajach Europy, a także w Australii, Boliwii, Iranie, Jamajce, Japonii, Kanadzie, Kolumbii, Korei Południowej, Kubie, Meksyku, Stanach Zjednoczonych. Wykonywano je również na krajowych i międzynarodowych festiwalach muzycznych, m. in. w: St. Petersburgu, Darmstadt, Aix-en-Provence, Witten, Paryżu, Los Angeles, Utrechcie, México-City, Monachium, Salzburgu, Lizbonie, Genewie, Lwowie, Pusan, Viitasaari, Taegu, Metzu, Warszawie, Madrycie, Berlinie, Seulu. Ponadto wiele jego kompozycji zostało nagranych w radiu i telewizji (w ponad 20 krajach) oraz na płytach takich wydawnictw, jak Polskie Nagrania, Veriton, Olympia, Pro Viva – Intersound, Polonia Records, Sound-Pol, DUX, MTJ, Acte Préalable, Global Sound Media, GM Records.

Marian Borkowski jest członkiem wielu organizacji muzycznych, m.in.: Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (od 1970), Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (od 1981), The Inamori Foundation w Kyoto w Japonii (od 1988), Society for Electro-Acoustic Music in the United States (od 1991), The American Biographical Institute w Stanach Zjednoczonych (od 1993), Stowarzyszenia Musica Sacra (od 2004, członek honorowy), a od 1965 do 1994 był także członkiem Związku Kompozytorów Polskich. Od 1985 jest twórcą i dyrektorem artystycznym Festiwalu „Laboratorium Muzyki Współczesnej" w Białymstoku, a od 1995 – założycielem i prezesem Stowarzyszenia „Laboratorium Muzyki Współczesnej".

Był członkiem jury wielu krajowych i międzynarodowych konkursów kompozytorskich, m.in. w Belgradzie, Florencji, Paryżu, Esztergom, Nowym Orleanie, Seulu, Suwon i Taegu.

Marian Borkowski jest laureatem II nagrody za Dram na orkiestrę (1966) na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich (1966), nagrody za Toccatę na fortepian (1960) na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. Giovanniego Battisty Viottiego w Vercelli (1969), III nagrody za Aklamacje na 4 chóry, 6 grup instrumentalnych i organy (1964) na Konkursie Kompozytorskim im. Karola Szymanowskiego w Warszawie (1974), I nagrody za Pax in terra II na głos żeński, perkusję i organy (1988) na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim Nowej Muzyki w Nowym Jorku (1990) oraz Nagród Ministra Kultury i Sztuki (1976, 1980, 1982, 2004) i Nagrody Honorowej Związku Kompozytorów Polskich (2008). Został też uhonorowany wieloma odznaczeniami, m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1977), Srebrnym Medalem Premio Vittorio Gui (Włochy, 1979), Medalem Akademii Muzycznej w Warszawie (1981), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1984), Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury" (1985), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2002), Medalem Honorowym Pontificia Universidad Católica de Valparaíso w Chile (2004), Srebrnym Wawrzynem Olimpijskim (2004).

Ważniejsze kompozycje:

• Two Mazurkas for piano (1958)
• Wariacje na fortepian (1959)
• Toccata na fortepian (1960)
• Taniec na fortepian (1960)
• Sfera na orkiestrę kameralną (1961)
• Sonata na fortepian (1961)
• Fragmenti na fortepian (1962)
• Visions na wiolonczelę solo (1962)
• Preludia liryczne na sopran i fortepian (1962)
• Aria na sopran i 7 instrumentów (1963)
• Aklamacje na 4 chóry, 6 grup instrumentalnych i organy (1964)
• Dram na orkiestrę (1966)
• Epitaphium na chór żeński i zespół instrumentalny (1968)
• Kołysanka na chór mieszany a cappella (1970)
• Limits na orkiestr (1971)
• Selection For 5 na zespół kameralny (1972)
• Images I na dowolny głos solo (1973)
• Comes na zespół kameralny (1974)
• Psalmus na organy (1975)
• Norwidiana 75 na głos żeński i zespół kameralny (1975)
• Images II na dowolny instrument smyczkowy solo (1975)
• Interludes romantiques na fortepian (1976)
• Variant na zespół instrumentalny (1976)
• Speranza na flety i fortepian (1976)
• Vox na dowolny instrument dęty blaszany solo (1977)
• Dialoghi na 2 fortepiany (1977)
• Mont na orkiestrę (1978)
• Spectra na perkusję solo (1980)
• Dynamics na 6 perkusistów (1981)
• Mater Mea na chór mieszany a cappella (1982)
• apasionante for 2 instruments (string and brass) (1983)
• Avante na skrzypce, tubę i fortepian (1984)
• Concerto For Any String Instrument And Orchestra (1985-86)
• Pax in terra I na głos żeński, 4 zespoły gitarowe i dzwony rurowe (1987)
• Pax in terra II na głos żeński, perkusję i organy (1988)
• Prologue na trąbkę i organy (1990)
• Adoramus na chór mieszany a cappella (1991)
• Ritornel na orkiestrę (1992)
• Hosanna na chór mieszany i 4 instrumenty (1993)
• Regina Caeli na chór mieszany a cappella (1995)
• Aby miłość stała się, kolęda na chór mieszany (1995)
• Kassándra na głos żeński, chór mieszany i orkiestrę (1996-97)
• De profundis na chór mieszany i orkiestrę (1998)
• Ave. Alleluia. Amen na chór mieszany a cappella (2000)
• Con-Son na orkiestrę smyczkową (2001)
• Dix na kwintet instrumentów dętych blaszanych (2002)
• Visions na orkiestrę smyczkową (2003)
• Dies irae na chór mieszany i orkiestrę (2004)
• Hymnus na chór mieszany i orkiestrę (2005)
• Libera me na chór mieszany a cappella (2005)

Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, październik 2002, aktualizacja: grudzień 2008.