Kompozytor, urodzony 29 lipca 1974 w Golubiu-Dobrzyniu.

W latach 1993-98 studiował kompozycję pod kierunkiem Marka Stachowskiego w Akademii Muzycznej w Krakowie, którą ukończył z wyróżnieniem. Od 1998 jest wykładowcą przedmiotów teoretycznych na stanowisku asystenta w krakowskiej uczelni. W 2002 uzyskał kwalifikacje I stopnia. Współpracuje z Polskim Wydawnictwem Muzycznym.

Swoje umiejętności doskonalił biorąc udział w międzynarodowych kursach: w 1997 podczas Young Composers Meeting w Apeldoorn w Holandii (pod kierunkiem Rodney'a Shermana, Roberta Platza, Louisa Andriessena), w 1997 podczas Sommerkurse für Neue und Computermusik w Stuttgarcie oraz Międzynarodowych Letnich Kursów Kompozytorskich w Radziejowicach (pod kierunkiem Petera-Michaela Hamela, Alejandro Iglesiasa Rossiego, Paula Pattersona), w 1998 poczas Buckower Sommerwerkstatt w Buckow, w 2006 w Darmstadt (u Helmuta Lachenmanna i Georgesa Aperghisa).

Jego utwory wykonywane były w Polsce (m.in. w ramach Dni Kompozytorów Krakowskich i "Warszawskiej Jesieni") oraz w Niemczech i Danii.

Maciej Jabłoński jest laureatem kilku konkursów kompozytorskich: w 1995 otrzymał wyróżnienie za Psalm 138 na sopran i orkiestrę smyczkową (1994), a w 1996 II nagrodę (pierwszej nie przyznano) za Psalm 23 na sopran i orkiestrę smyczkową (1995) na Konkursie Kompozytorskim im. Adama Didura w Sanoku, w 1997 zaś III nagrodę za Zaczarowany ogród na orkiestrę (1997) na Konkursie im. Ryszarda Bukowskiego.

Od 2006 jest członkiem Związku Kompozytorów Polskich.

„1. Celem przedsiębranych środków jest osiągnięcie wzruszenia odbiorcy.

2. Wszystkie elementy podporządkowane są budowaniu formy – jest ona zawsze znacząca. Ważne jest dla mnie, aby była spójna i spontaniczna w odbiorze.

3. Antropocentryzm, psychologiczność – muzyka jako próba wejścia («wdrążenia się») w głąb ludzkiego wnętrza, myśli, emocji i wydobycie ich poprzez kod muzyczny.

4. Wyraziste motywy, ich powtarzanie ma charakter formotwórczy.

5. Harmonika jest dysonansowa, ale zawsze sugerująca jakieś centrum. Ostatnio konstruowana w oparciu o prekompozycyjny model (skala, modus, czasem metoda dwunastotonowa).

6. Faktura w utworach orkiestrowych często jest formotwórcza; budowana heterogenicznie z «wiązek melodycznych» w różnych rytmach lub polifonicznie. Homofonia zdarza mi się coraz rzadziej. Heterofonia jest bardzo istotna, chodzi o efekt rozmycia melodii, uplastycznienia jej i dodanie wielowymiarowości.

7. Brzmieniowość – aspekt, który zajmuje mnie coraz bardziej. Marzy mi się spójna duża forma obfitująca w fascynujące brzmienia: kolorystyka jako element formotwórczy.

8. Stosunek do kwestii «nowe – tradycyjne»: interesuje mnie aspekt ponadczasowy. Uważnie śledzę to, co dzieje się na bieżąco, ale daleki jestem od podążania za aktualną modą (tak mówi większość kompozytorów). Często podoba mi się co innego, niż krytyce. Zauważyłem, że w perspektywie czasowej znacznie większe znaczenie ma współgranie z kontekstem historii i teraźniejszości muzyki oraz wielowymiarowa relacja z tradycją i współczesnością, niż aktualność, nowoczesność (vide Mahler, utwory z lat sześćdziesiątych). W czasach ponowoczesnych podział na «nowe i tradycyjne» (zwłaszcza pod kątem proweniencji środków) stracił moim zdaniem na znaczeniu, o wiele bardziej istotne jest to, na jakiej płaszczyźnie oddziałuje dane dzieło muzyczne: czy i w jakim stopniu jest ono «przekaźnikiem» zastanej rzeczywistości oraz co wnosi.

9. Nie podnieca mnie spektralizm, ale w moim odczuciu zaowocował niezłymi rozwiązaniami. Swoją drogą moim zdaniem Grisey jest znacznie ciekawszy od Muraila.

10. Źródła inspiracji: Per Nørgård, Alfred Schnittke, długo nikt, György Kurtág, Wojciech Zych, Helmut Lachenmann, po prostu każda muzyka.

11. Utwory, które uważam za istotne: ...patrz nic układa kosze gwiazd i tak jak ryby puszcza w błękit – Concerto grosso nr 3, Labirynt umysłu, Déjà vu, V Symfonia, Mygoor, H.M., Niestety już po." – Maciej Jabłoński

Ważniejsze kompozycje:

• Symfonia nr 1 'Katharsis'  na sopran solo, chór mieszany i orkiestrę (1993-94)
• Kwartet smyczkowy nr 1 z sopranem solo (1993-95)
• Pięć pieśni na sopran i fortepian do słów poetek (1993-98)
• Koncert skrzypcowy nr 1 'Le quattro staggioni'  na skrzypce solo, klawesyn, perkusję i orkiestrę smyczkową (1995)
• Sonata na fortepian nr 1 na fortepian i niewidzialny sopran (1995)
• Psalm 23 na sopran i orkiestrę smyczkową (1995)
• L'Inverno na klawesyn, perkusję i orkiestrę smyczkową (1995)
• In memoriam, sonata na klarnet, fortepian, wielki bęben poza sceną i flet wśród publiczności ad libitum (1995)
• Symfonia nr 2 (1995-96)
• Sonata na obój i fortepian (1996)
• Kwartet smyczkowy nr 2 (1996)
• Sonata na fortepian nr 2 (1996)
• Miserere nostri Deus, pieśń liturgiczna na chór a cappella (1996)
• Koncert fortepianowy (1996-97)
• Trio fortepianowe (1997)
• Kwartet smyczkowy nr 3 (1997)
• Adieu na flet i harfę (1997)
• The Solitude na zespół kameralny i przetworzenia (1997)
• Symfonia nr 3 (1997-98)
• Concerto da camera na 11 instrumentów (1998)
• Kwintet fortepianowy (1998)
• Sonata na wiolonczelę i fortepian (1998)
• Sonata na fortepian nr 3 (1998)
• Koncert skrzypcowy nr 2 na skrzypce solo, chór mieszany i wielką orkiestrę (1999)
• Sinfonietta na orkiestrę smyczkową (1999)
• Toccata na fortepian i orkiestrę (1999)
• 1999.12.31 – Concerto grosso na puzon, syntezator i małą orkiestrę (1999)
• Symfonia nr 4 na organy i orkiestrę (1999-2000)
• The Last Dream of Donald Merrett na organy i perkusję (1999-2000)
• Sonata na skrzypce i fortepian (2000)
• Ω na zespół kameralny (2000)
• Koncert fortepianowy nr 2 (2000-2002)
• Äy na zespół kameralny (2001)
• Kankan na wiolonczelę, klarnet, perkusję i fortepian (2001)
• Koncert wiolonczelowy na wiolonczelę solo, klawesyn, fortepian, orkiestrę smyczkową i perkusję (2001-2002)
• Cztery etiudy na fortepian (2003)
• Π na zespół kameralny (2003)
• (Barbapapa) na orkiestrę smyczkową (2004)
• Trzy kobiety, pieśni na sopran, klarnet, marimbę i wiolonczelę (2004)
• Ø na 2 trąbki (2004)
• Symfonia nr 5 (2004)
• e na klarnet basowy, skrzypce, marimbę i fortepian (2004)
• Mygoor na akordeon i fortepian (2004)
• Δe, koncert na trąbkę i orkiestrę kameralną (2005)
• ...here...there;...therefore... na kwartet smyczkowy i komputer (2005)
• Whose are those fingerprints na flet piccolo, obój, klarnet, saksofon altowy i tubę (2005)
• ...à cinq (Concerto grosso nr 2) na 5 fortepianów i orkiestrę (2005)
• H.M. na skrzypce solo (2005)
• M.C. Escher „Dag en Nacht" na dwoje skrzypiec (2005)
• Quo vadis...? na puzon i klawesyn (2005)
• Somnos na chór i orkiestrę (2005-2007)
• Końcówka na organy i 6 narratorów do słów Adama Zagajewskiego (2006)
• Niestety, już po. na wiolonczelę i fortepian (2006)
• Koncert na saksofon altowy i orkiestrę (2006)
• patrz, nic układa kosze gwiazd i tak jak ryby puszcza w błękit (Concerto grosso nr 3) na obój, skrzypce i orkiestrę kameralną (2007)
• Deja vu na wiolonczelę i orkiestrę (2007)
• Thumbnails na kwartet saksofonowy (2008)
• Labirynt umysłu na saksofon altowy solo i kwartet saksofonowy (2008)

Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, październik 2003; aktualizacja: październik 2008.