Kompozytor i pianista. Urodzony 3 marca 1922 w Toruniu, zmarł 9 stycznia 1981 w Warszawie.

Studiował w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego oraz fortepian u Stanisława Szpinalskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. W latach 1947-48 kontynuował studia w zakresie kompozycji u Nadii Boulanger oraz gry na fortepianie u Lazare'a Levy'ego w Paryżu. W latach 1946-51 występował jako pianista w kraju i za granicą, m.in. w Rumunii, Niemczech i Czechosłowacji. Od 1952 działał wyłącznie jako kompozytor. W latach 1954-55 był wiceprezesem Związku Kompozytorów Polskich. Był jednym z organizatorów Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień".

Kazimierz Serocki był laureatem szeregu nagród artystycznych, polskich i zagranicznych, m.in.: Nagrody Państwowej za muzykę do filmu Miłość Chopina w 1952, Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości w 1963 oraz Nagrody ZKP w 1966. W 1956 i 1958 otrzymał nagrody na Konkursie im. Grzegorza Fitelberga za Sinfoniettę na dwie orkiestry smyczkowe (1956), Musica concertante na orkiestrę (1958) i cykl pieśni Oczy powietrza na sopran i fortepian (1957), w 1959 - wyróżnienie za Sinfoniettę na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO. W 1972 otrzymał po raz drugi Nagrodę Państwową I stopnia "za wybitne osiągnięcia w twórczości kompozytorskiej".

Kazimierz Serocki, czołowy przedstawiciel awangardy w nowej muzyce polskiej, zadziwia objawiającą się w jego twórczości różnorodnością zainteresowań, idącą w parze z aktywnością życiową. Po ukończeniu studiów pianistycznych i kompozytorskich w Polsce kształcił się w Paryżu. Po powrocie do kraju założył wraz z Tadeuszem Bairdem i Janem Krenzem "Grupę 49", wyznającą "pozytywny optymizm" przejawiający się muzyką komunikatywną i nieskomplikowaną. Jednak kilka lat później, w roku 1956, razem z Tadeuszem Bairdem powołał do życia Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień", który miał być nieraz miejscem najbardziej awangardowych manifestacji muzycznych. Sam zaczynał swoją drogę twórczą od związków z muzyką ludową, co nie przeszkadzało mu interesować się wyrafinowaną techniką dodekafoniczną. Nie przegapił propagowanego przez słynną kuźnię awangardy - Międzynarodowe Letnie Kursy Nowej Muzyki w Darmstadt - totalnego serializmu, w którym każdy element kompozycji jest jak najściślej zaplanowany. Wkrótce potem znalazł się jednak na estetycznych antypodach, stosując w swych utworach aleatoryzm zakładający znaczną rolę przypadku w komponowaniu i koncepcję formy otwartej. Przy tych wszystkich tak różnych postawach twórczych indywidualny wyraz nadaje dziełom Serockiego jego dynamizm i wrażliwość brzmieniowa. Brzmienie staje się najważniejszym elementem twórczym, a brzmieniowa inwencja kompozytora wydaje się nie mieć granic. Obok brzmień tradycyjnych stosuje Serocki brzmienia wydobywane z instrumentów w sposób niekonwencjonalny, wprowadza nowe instrumenty oraz nietypowe zestawy instrumentalne, wykorzystuje bogate układy perkusyjne i dźwięki elektroniczne. A całej swojej muzyce nadaje pociągającą witalność i dynamiczny temperament.

Ważniejsze kompozycje:

• Tryptyk na orkiestrę kameralną (1948)
• Sonatina na fortepian (1949)
• Trzy melodie kurpiowskie na soprany, tenory i zespół kameralny (1949)
• Romantic Concerto na fortepian i orkiestrę (1950)
• Trzy śpiewki na chór mieszany a cappella (1951)
• Pieśń traktorzystów na głos z fortepianem (1951)
• Symfonia nr 1 (1952)
• Suita preludiów na fortepian (1952)
• Koncert na puzon i orkiestrę (1953)
• Krasnoludki, miniatury dla dzieci na fortepian (1953)
• Suita na 4 puzony (1953)
• Symfonia nr 2 „Symfonia pieśni" na sopran, baryton, chór i orkiestrę (1953)
• Sobótkowe śpiewki na chór mieszany a cappella (1954)
• Sonatina na puzon i fortepian (1954)
• Suita opolska na chór mieszany a cappella (1954)
• Taniec na klarnet i fortepian (1954)
• Sonata na fortepian (1955)
• Sinfonietta na 2 orkiestry smyczkowe (1956)
• Serce nocy, cykl pieśni na baryton i fortepian (1956)
• Oczy powietrza, cykl pieśni na sopran i fortepian (1957)
• Musica concertante na orkiestrę (1958)
• Epizody na smyczki i 3 grupy perkusyjne (1959)
• Segmenti na orkiestrę (1960-61)
• A piacere, propozycje na fortepian (1962-63)
• Freski symfoniczne na orkiestrę (1963-64)
• Continuum sekstet na instrumenty perkusyjne (1965-66)
• Niobe, muzyka do fragmentów poematu K. I. Gałczyńskiego na 2 recytatorów, chór i orkiestrę (1966)
• Forte e piano, muzyka na dwa fortepiany i orkiestrę (1967)
• Poezje na sopran i orkiestrę kameralną (1968-69)
• Dramatic Story na orkiestrę (1968-70)
• Swinging Music na klarnet, puzon, wiolonczelę (lub kontrabas) i fortepian (1970)
• Fantasmagoria na fortepian i perkusję (1970-71)
• Fantasia elegiaca na organy i orkiestrę (1971-72)
• Impromptu fantasque na flety proste, mandoliny, gitary, perkusję i fortepian (1973)
• Ad libitum, 5 utworów na orkiestrę (1973-77)
• Concerto alla cadenza per flauto a becco e orchestra (1974)
• Arrangements na 1-4 flety proste (1975-76)
• Pianophonie na fortepian, środki elektroniczne i orkiestrę (1976-78)

Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, listopad 2001.