Sześć Pieśni księżniczki z baśni op. 31 do tekstów siostry Szymanowskiego - Zofii, której są także dedykowane, powstało w 1915 roku. Krótkie, aforystyczne wiersze posłużyły kompozytorowi do stworzenia miniatur niezwykle barwnych i różnorodnych pod względem wyrazu - o nastroju lirycznym (nr 1 Samotny księżyc, nr 3 Złote trzewiki i nr 5 Pieśń o fali), orientalnym (nr 2 Słowik), a także pełnym ekspresji (nr 3 Taniec i nr 6 Uczta). Egzotyki i baśniowej aury dodają im ornamentalne wokalizy, wprowadzone na początku każdej, z wyjątkiem ostatniej, pieśni. Nad śpiewem dominuje jednak rozbudowana partia fortepianu, w której na pierwszy plan wysuwa się złożona harmonika - liczne brzmienia ostinatowe, następstwa skomplikowanych współbrzmień.

W 1933 roku Szymanowski powrócił do cyklu Pieśni księżniczki z baśni, z którego wybrał trzy miniatury - Samotny księżyc, Słowik i Taniec - by opracować je na głos i orkiestrę. W tej wersji kompozycja została zaprezentowana podczas koncertu w Polskim Radiu w Warszawie dnia 7 kwietnia tego samego roku w interpretacji Ewy Bandrowskiej-Turskiej i Orkiestry Filharmonii Warszawskiej pod batutą Grzegorza Fitelberga.

Pieśni księżniczki z baśni po raz pierwszy ukazały się drukiem w 1926 roku nakładem Universal Edition w języku polskim, francuskim i niemieckim. Wersja orkiestrowa trzech wybranych utworów wydana została w 1952 roku przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne.

Obie wersje kompozycji Szymanowskiego cieszą się dużą popularnością wśród wykonawców, o czym świadczą także liczne rejestracje fonograficzne tak znanych artystek, jak Jadwiga Gadulanka (Polskie Nagrania [zob. "Karol Szymanowski. Dzieła", Polskie Nagrania 1990] i Marco Polo), Izabella Kłosińska (Koch-Schwann / Musica Mundi), Iwona Sobotka (EMI i Channel Classics) czy Dorothy Dorow (Etcetera [zob. "Karol Szymanowski - Lieder", Etcetera 1990] / Helikon).

Autor: Anna Iwanicka-Nijakowska, wrzesień 2007.