Muzyka
Jerzy Maksymiuk
Muzyka
Dyrygent, kompozytor i pianista, urodzony 9 kwietnia 1936 w Grodnie.
Studiował kompozycję pod kierunkiem Piotra Perkowskiego (dyplom w 1962), grę na fortepianie u Jerzego Lefelda (dyplom w 1964) oraz dyrygenturę w klasie Bogusława Madeya (dyplom w 1969) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.
Jest laureatem wielu konkursów muzycznych: Ogólnopolskiego Konkursu Pianistycznego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy (1961, I nagroda), Ogólnopolskiego Konkursu Improwizatorskiego w Katowicach (1962, I nagroda), Konkursu Kompozytorskiego im. Artura Malawskiego w Krakowie oraz Konkursu Kompozytorskiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach. W latach 1970-72 był dyrygentem w Teatrze Wielkim w Warszawie, gdzie na Małej Scenie zrealizował prapremierowe spektakle: Małego księcia Zbigniewa Bargielskiego, Julii i Romea Bernadetty Matuszczak oraz Baletów polskich do muzyki Witolda Lutosławskiego, Zbigniewa Turskiego, Krzysztofa Pendereckiego i własnego utworu Metafrazy (1971). W 1972 stanął na czele zespołu wyłonionego z Warszawskiej Opery Kameralnej, który, od 1973 pod nazwą Polska Orkiestra Kameralna, zyskał międzynarodowy rozgłos. Zespół ten w 1984 przekształcił się w orkiestrę Sinfonia Varsovia. W 1973 podjął współpracę z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, z którą odbył tournées m.in. po Austrii, a w 1974 i 1976 - po Stanach Zjednoczonych. W latach 1975-77 stał na jej czele jako pierwszy dyrygent i kierownik artystyczny.
Sukcesy odniesione podczas pierwszego tournée z Polską Orkiestrą Kameralną w 1977, zwłaszcza w Anglii, zaowocowały kontraktem na nagrania płytowe w firmie EMI i licznymi występami z orkiestrami brytyjskimi, m.in. z London Symphony Orchestra, London Philharmonic Orchestra, English Chamber Orchestra, Scottish Chamber Orchestra, BBC Philharmonic Orchestra, Philharmonia Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra. Występował również gościnnie z takimi orkiestrami jak Israel Chamber Orchestra, Los Angeles Chamber Orchestra, Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra, Orchestre National de France, Sydney Symphony Orchestra, Calgary Symphony Orchestra, Buffalo Symphony Orchestra, Indianapolis Symphony Orchestra. W 1979 wystąpił z Polską Orkiestrą Kameralną w Carnegie Hall w Nowym Jorku, w 1981 odbył z nią kolejne wielkie tournée koncertowe po Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i Niemczech. W latach 1983-93 stał na czele BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow. Z zespołem tym koncertował także w Polsce - w Krakowie, Wrocławiu, Bydgoszczy i w Warszawie, również - dwukrotnie - na Festiwalu "Warszawska Jesień": w 1985 (z utworami m.in. Iannisa Xenakisa, Igora Strawińskiego, Zbigniewa Penherskiego) oraz w 1987 (wykonano m.in. kompozycje Augustyna Blocha, Witolda Lutosławskiego, Arvo Pärta). W 1990 debiutował na koncertach BBC Proms w Royal Albert Hall w Londynie. Podjął też współpracę z English National Opera, z którą przygotował premiery Don Giovanniego Wolfganga Amadeusa Mozarta (w 1991) i Zemsty nietoperza Johanna Straussa (w 1993).
Jerzy Maksymiuk jest wybitnym promotorem muzyki współczesnej. Przez wiele lat współtworzył Festiwal "Warszawska Jesień", jako członek Komisji Repertuarowej. Z jego inicjatywy powstało wiele utworów dla Polskiej Orkiestry Kameralnej.
Jego działalność w Wielkiej Brytanii, wysoko ceniona przez krytykę, przyniosła mu tytuły: w 1990 - doctora honoris causa Strathclyde University w Glasgow i dwukrotnie laureata Gramophone Award: w 1993 - za The Confession of Isobel Gowdie Jamesa MacMillana (EMI) oraz w 1995 - za II i III Koncert fortepianowy Nikołaja Medtnera (Hyperion). W 1993 otrzymał honorowy tytuł Conductor Laureate BBC Scottish Symphony Orchestra. W Polsce jego nagrania wielokrotnie otrzymywały Nagrodę Fryderyka: 1996 - za album nagrany z Polską Orkiestrą Kameralną, 2002 - za album "Fryderyk Chopin - Wydanie Narodowe", 2003 - dwie nagrody w kategoriach: Muzyka Współczesna i Najwybitniejsze Nagrania Muzyki Polskiej za album z muzyką Henryka Mikołaja Góreckiego, 2004 - za album z muzyką Witolda Lutosławskiego.
Ponadto został uhonorowany m.in. Nagrodą Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży (1971), Nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji (1976), Nagrodą Ministra Spraw Zagranicznych (1979), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" (2005), Diamentową Batutą Polskiego Radia (2006), Nagrodą "SuperWiktora" (2007).
Świetna kariera dyrygencka Jerzego Maksymiuka związana jest przede wszystkim z Polską Orkiestrą Kameralną, którą Maksymiuk prowadził od początku jej powstania w roku 1972. Ten zespół dwudziestu czterech instrumentalistów smyczkowych doprowadził na szczyty perfekcji wykonawczej i nadał mu niepowtarzalną indywidualność artystyczną. O pracy Maksymiuka z Polską Orkiestrą Kameralną krążyły legendy. Był szefem niezwykle wymagającym i zmuszał każdego muzyka do nieustannej pracy na najwyższych obrotach. Członków orkiestry nie spełniających jego oczekiwań wymieniał bez skrupułów. Próbom nie było końca. Kiedy jednak zespół zaczął występować publicznie wzbudził sensację. Maksymiuk zaproponował nową jakość stylistyczną i brzmieniową. Szczególną uwagę zwrócił na artykulację, przez co brzmienie orkiestry radykalnie odświeżył, nadał mu nadzwyczajną ruchliwość, przejrzystość i plastyczność. Zindywidualizował brzmienie zespołu: każdy instrument był w obrazie dźwiękowym ważny i miał swoją rolę do spełnienia. Zerwał z tradycyjnym frazowaniem wykształconym w epoce romantyzmu, zrewolucjonizował dynamikę. A przede wszystkim zaszokował szybkimi tempami, które doprowadził do granic możliwości wykonawczych.
Polska Orkiestra Kameralna była standardową orkiestrą smyczkową, muzycy grali w niej na zwykłych instrumentach, ale nowa estetyka Maksymiuka zmierzała w kierunku tak zwanego autentycznego wykonawstwa, które stawiało sobie za cel odtworzenie oryginalnych stylów wykonawczych z odpowiednich epok. Dzisiaj jest to ważna dziedzina życia muzycznego na całym świecie, wówczas - na początku lat siedemdziesiątych XX wieku - podejmowano wciąż próby nawiązania do autentycznej praktyki wykonawczej muzyki dawnej. Ogromnne sukcesy odnosiła Academy of St. Martin in the Fields pod kierunkiem Neville'a Marrinera, zespół analogiczny do Polskiej Orkiestry Kameralnej, który był dla Maksymiuka wzorem. Rozgłos w kraju przyniósł Polskiej Orkiestrze Kameralnej koncert w Filharmonii Narodowej w roku 1973. Rewelacją okazało się zwłaszcza wykonanie XVII-wiecznej kompozycji Tamburetta Adama Jarzębskiego. Niezwykłe i wówczas wysoce kontrowersyjne były interpretascje dzieł Mozarta. Specjalnością orkiestry Maksymiuka stała się szybko muzyka Vivaldiego. Wkrótce Polska Orkiestra Kameralna zyskała sławę międzynarodową, a jej dowodem było rozpoczęcie całej serii nagrań dla czołowej firmy europejskiej EMI. Na jej płytach znalazły się nagrania zarówno pozycje europejskiego repertuaru różnych epok - utwory Vivaldiego z Porami roku na czele, Mozarta czy Rossiniego, jak i dzieła kompozytorów polskich: Jarzębskiego, Janiewicza, Bairda i Góreckiego. Maksymiuka i jego orkiestrę komplementował sam Neville Marriner. W 1979 roku Polska Orkiestra Kameralna wystąpiła w słynnej Carnegie Hall w Nowym Jorku.
W roku 1983 Jerzy Maksymiuk został szefem BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow, rok później Polska Orkiestra Kameralna rozrosła się i zmieniła nazwę na Sinfonia Varsovia, a na jej czele stanął Yehudi Menuhin. Maksymiuk występował z tym starym-nowym zespołem tylko sporadycznie. Na pytanie dlaczego porzucił swój zespół odpowiedział w wywiadzie dla magazynu "Studio":
Studiował kompozycję pod kierunkiem Piotra Perkowskiego (dyplom w 1962), grę na fortepianie u Jerzego Lefelda (dyplom w 1964) oraz dyrygenturę w klasie Bogusława Madeya (dyplom w 1969) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.
Jest laureatem wielu konkursów muzycznych: Ogólnopolskiego Konkursu Pianistycznego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy (1961, I nagroda), Ogólnopolskiego Konkursu Improwizatorskiego w Katowicach (1962, I nagroda), Konkursu Kompozytorskiego im. Artura Malawskiego w Krakowie oraz Konkursu Kompozytorskiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach. W latach 1970-72 był dyrygentem w Teatrze Wielkim w Warszawie, gdzie na Małej Scenie zrealizował prapremierowe spektakle: Małego księcia Zbigniewa Bargielskiego, Julii i Romea Bernadetty Matuszczak oraz Baletów polskich do muzyki Witolda Lutosławskiego, Zbigniewa Turskiego, Krzysztofa Pendereckiego i własnego utworu Metafrazy (1971). W 1972 stanął na czele zespołu wyłonionego z Warszawskiej Opery Kameralnej, który, od 1973 pod nazwą Polska Orkiestra Kameralna, zyskał międzynarodowy rozgłos. Zespół ten w 1984 przekształcił się w orkiestrę Sinfonia Varsovia. W 1973 podjął współpracę z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, z którą odbył tournées m.in. po Austrii, a w 1974 i 1976 - po Stanach Zjednoczonych. W latach 1975-77 stał na jej czele jako pierwszy dyrygent i kierownik artystyczny.
Sukcesy odniesione podczas pierwszego tournée z Polską Orkiestrą Kameralną w 1977, zwłaszcza w Anglii, zaowocowały kontraktem na nagrania płytowe w firmie EMI i licznymi występami z orkiestrami brytyjskimi, m.in. z London Symphony Orchestra, London Philharmonic Orchestra, English Chamber Orchestra, Scottish Chamber Orchestra, BBC Philharmonic Orchestra, Philharmonia Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra. Występował również gościnnie z takimi orkiestrami jak Israel Chamber Orchestra, Los Angeles Chamber Orchestra, Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra, Orchestre National de France, Sydney Symphony Orchestra, Calgary Symphony Orchestra, Buffalo Symphony Orchestra, Indianapolis Symphony Orchestra. W 1979 wystąpił z Polską Orkiestrą Kameralną w Carnegie Hall w Nowym Jorku, w 1981 odbył z nią kolejne wielkie tournée koncertowe po Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i Niemczech. W latach 1983-93 stał na czele BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow. Z zespołem tym koncertował także w Polsce - w Krakowie, Wrocławiu, Bydgoszczy i w Warszawie, również - dwukrotnie - na Festiwalu "Warszawska Jesień": w 1985 (z utworami m.in. Iannisa Xenakisa, Igora Strawińskiego, Zbigniewa Penherskiego) oraz w 1987 (wykonano m.in. kompozycje Augustyna Blocha, Witolda Lutosławskiego, Arvo Pärta). W 1990 debiutował na koncertach BBC Proms w Royal Albert Hall w Londynie. Podjął też współpracę z English National Opera, z którą przygotował premiery Don Giovanniego Wolfganga Amadeusa Mozarta (w 1991) i Zemsty nietoperza Johanna Straussa (w 1993).
Jerzy Maksymiuk jest wybitnym promotorem muzyki współczesnej. Przez wiele lat współtworzył Festiwal "Warszawska Jesień", jako członek Komisji Repertuarowej. Z jego inicjatywy powstało wiele utworów dla Polskiej Orkiestry Kameralnej.
Jego działalność w Wielkiej Brytanii, wysoko ceniona przez krytykę, przyniosła mu tytuły: w 1990 - doctora honoris causa Strathclyde University w Glasgow i dwukrotnie laureata Gramophone Award: w 1993 - za The Confession of Isobel Gowdie Jamesa MacMillana (EMI) oraz w 1995 - za II i III Koncert fortepianowy Nikołaja Medtnera (Hyperion). W 1993 otrzymał honorowy tytuł Conductor Laureate BBC Scottish Symphony Orchestra. W Polsce jego nagrania wielokrotnie otrzymywały Nagrodę Fryderyka: 1996 - za album nagrany z Polską Orkiestrą Kameralną, 2002 - za album "Fryderyk Chopin - Wydanie Narodowe", 2003 - dwie nagrody w kategoriach: Muzyka Współczesna i Najwybitniejsze Nagrania Muzyki Polskiej za album z muzyką Henryka Mikołaja Góreckiego, 2004 - za album z muzyką Witolda Lutosławskiego.
Ponadto został uhonorowany m.in. Nagrodą Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży (1971), Nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji (1976), Nagrodą Ministra Spraw Zagranicznych (1979), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" (2005), Diamentową Batutą Polskiego Radia (2006), Nagrodą "SuperWiktora" (2007).
Świetna kariera dyrygencka Jerzego Maksymiuka związana jest przede wszystkim z Polską Orkiestrą Kameralną, którą Maksymiuk prowadził od początku jej powstania w roku 1972. Ten zespół dwudziestu czterech instrumentalistów smyczkowych doprowadził na szczyty perfekcji wykonawczej i nadał mu niepowtarzalną indywidualność artystyczną. O pracy Maksymiuka z Polską Orkiestrą Kameralną krążyły legendy. Był szefem niezwykle wymagającym i zmuszał każdego muzyka do nieustannej pracy na najwyższych obrotach. Członków orkiestry nie spełniających jego oczekiwań wymieniał bez skrupułów. Próbom nie było końca. Kiedy jednak zespół zaczął występować publicznie wzbudził sensację. Maksymiuk zaproponował nową jakość stylistyczną i brzmieniową. Szczególną uwagę zwrócił na artykulację, przez co brzmienie orkiestry radykalnie odświeżył, nadał mu nadzwyczajną ruchliwość, przejrzystość i plastyczność. Zindywidualizował brzmienie zespołu: każdy instrument był w obrazie dźwiękowym ważny i miał swoją rolę do spełnienia. Zerwał z tradycyjnym frazowaniem wykształconym w epoce romantyzmu, zrewolucjonizował dynamikę. A przede wszystkim zaszokował szybkimi tempami, które doprowadził do granic możliwości wykonawczych.
Polska Orkiestra Kameralna była standardową orkiestrą smyczkową, muzycy grali w niej na zwykłych instrumentach, ale nowa estetyka Maksymiuka zmierzała w kierunku tak zwanego autentycznego wykonawstwa, które stawiało sobie za cel odtworzenie oryginalnych stylów wykonawczych z odpowiednich epok. Dzisiaj jest to ważna dziedzina życia muzycznego na całym świecie, wówczas - na początku lat siedemdziesiątych XX wieku - podejmowano wciąż próby nawiązania do autentycznej praktyki wykonawczej muzyki dawnej. Ogromnne sukcesy odnosiła Academy of St. Martin in the Fields pod kierunkiem Neville'a Marrinera, zespół analogiczny do Polskiej Orkiestry Kameralnej, który był dla Maksymiuka wzorem. Rozgłos w kraju przyniósł Polskiej Orkiestrze Kameralnej koncert w Filharmonii Narodowej w roku 1973. Rewelacją okazało się zwłaszcza wykonanie XVII-wiecznej kompozycji Tamburetta Adama Jarzębskiego. Niezwykłe i wówczas wysoce kontrowersyjne były interpretascje dzieł Mozarta. Specjalnością orkiestry Maksymiuka stała się szybko muzyka Vivaldiego. Wkrótce Polska Orkiestra Kameralna zyskała sławę międzynarodową, a jej dowodem było rozpoczęcie całej serii nagrań dla czołowej firmy europejskiej EMI. Na jej płytach znalazły się nagrania zarówno pozycje europejskiego repertuaru różnych epok - utwory Vivaldiego z Porami roku na czele, Mozarta czy Rossiniego, jak i dzieła kompozytorów polskich: Jarzębskiego, Janiewicza, Bairda i Góreckiego. Maksymiuka i jego orkiestrę komplementował sam Neville Marriner. W 1979 roku Polska Orkiestra Kameralna wystąpiła w słynnej Carnegie Hall w Nowym Jorku.
W roku 1983 Jerzy Maksymiuk został szefem BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow, rok później Polska Orkiestra Kameralna rozrosła się i zmieniła nazwę na Sinfonia Varsovia, a na jej czele stanął Yehudi Menuhin. Maksymiuk występował z tym starym-nowym zespołem tylko sporadycznie. Na pytanie dlaczego porzucił swój zespół odpowiedział w wywiadzie dla magazynu "Studio":
"Nie można było pracować dłużej tak intensywnie. Zresztą, jak się jest zbyt długo z tymi samymi ludźmi, to zaczyna się dziać coś złego. Poza tym repertuar kameralny jest ograniczony. Ciągle proszono mnie o serenady Czajkowskiego i Dworzaka, Wariacje Brittena i Divertimento Bartóka. Graliśmy te utwory znakomicie, każda nuta była naprawdę moja, ale jak długo można robić to samo? Teraz jestem symfonikiem, nie kameralistą" ("Studio" 1992 nr 1).Ważniejsze kompozycje:
- Muzyka do filmu Czarne skrzydła w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1962)
- Trio smyczkowe (1966)
- Poziom II na głos żeński i zespół kameralny (1966)
- Continuum na fortepian (1966)
- Muzyka do filmu Don Gabriel w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1966)
- Muzyka do filmu Dwa roczniki w reż. Jerzego Dmowskiego (1966)
- Epizody na orkiestrę kameralną (1967)
- Divertimento na orkiestrę (1967)
- Muzyka do filmu Cześć, kapitanie w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1967)
- Muzyka do filmu Duch z Canterville w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1967)
- Muzyka do filmu Wycieczka w nieznane w reż. Jerzego Ziarnika (1967)
- Muzyka do filmu Kwestia sumienia w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1967)
- Muzyka do filmu Tortura nadziei w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1967)
- Muzyka do filmu Pchła szachrajka w reż. Zofii Ołdak (1967)
- Muzyka do filmu Weekend w reż. Bogdana Nowickiego (1967)
- Muzyka do filmu Spacer wśród chmur w reż. Janusza Kidawy (1967)
- Muzyka do filmu Bądź przez pół godziny Polakiem w reż. Włodzimierza Pomianowskiego (1967)
- Muzyka do filmu Anioły z Bizancjum w reż. Aleksandry Jaskólskiej (1967)
- Muzyka do filmu Białe góry w reż. Kazimierza Muchy (1967)
- Muzyka do filmu Mazur kajdaniarski w reż. Andrzeja Szczygła (1967)
- Muzyka do filmu Jan Henryk Dąbrowski w reż. Krystyny Dobrowolskiej (1967)
- Muzyka do filmu O rewolucji niech mówią plakaty w reż. Kazimierza Muchy (1967)
- Muzyka do filmu Zamech w reż. Jerzego Jaraczewskiego (1967)
- Muzyka do filmu Zakopane x 3 w reż. Sergiusza Sprudina (1967)
- Momenti na orkiestrę kameralną (1968)
- Mouvements I-III na 2 fortepiany i 2 perkusje (1968)
- Fortuna fortes adiuvant na chór dziecięcy i 2 orkiestry (1968)
- Muzyka do filmu Zaliczenie w reż. Krzysztofa Zanussiego (1968)
- Muzyka do filmu Herold w reż. Bohdana Kosińskiego (1968)
- Muzyka do filmu Letni koncert w reż. Krystyny Dobrowolskiej (1968)
- Muzyka do filmu Plakat wielkich idei w reż. Kazimierza Muchy (1968)
- Muzyka do filmu W zaklętym kręgu w reż. Jerzego Ziarnika (1968)
- Muzyka do filmu Rzeczna w reż. Ireny Kamieńskiej (1968)
- Muzyka do filmu Protest 68 w reż. Krzysztofa Gradowskiego (1968)
- Muzyka do filmu Gienek w reż. Jana Łomnickiego (1968)
- Muzyka do filmu 273 dni poniżej zera w reż. Jerzy Bossaka (1968)
- Capriccio na 6 skrzypiec i wiolonczelę lub kontrabas (1969)
- Impromptus II na flet, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i fortepian (1969)
- Harmonia nattura na chór i zespół instrumentalny (1969)
- Muzyka do filmu Jarzębina czerwona w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1969)
- Muzyka do filmu Podróżni jak inni w reż. Wojciecha Marczewskiego (1969)
- Muzyka do filmu Zwei Stimmen w reż. Tadeusz Makarczyńskiego (1969)
- Muzyka do filmu Cracovia w reż. Władysława Forberta (1969)
- Muzyka do filmu Wrocławska opowieść w reż. Witolda Lesiewicza (1969)
- Muzyka do filmu I taka jest Warszawa w reż. Krystyny Dobrowolskiej (1969)
- Muzyka do filmu Toast w reż. Jana Łomnickiego (1969)
- Muzyka do filmu Kilińszczacy w reż. Jerzego Ziarnika (1969)
- Muzyka do filmu Polonez w reż. Krzysztofa Gradowskiego (1969)
- Metafory na orkiestrę (1970)
- L'action na orkiestrę (1970)
- Muzyka do filmu Tak się zaczęło w reż. Bohdana Kosińskiego (1970)
- Capriccio na 6 skrzypiec i wiolonczelę lub kontrabas (1970)
- Muzyka do filmu Najlepszy kolega w reż. Andrzeja Trzos-Rastawieckiego (1970)
- Muzyka do filmu Pan Dodek w reż. Jana Łomnickiego (1970)
- Muzyka do filmu Pułapka w reż. Andrzeja J. Piotrowskiego (1970)
- Muzyka do filmu Ziarno w reż. Krzysztofa Raynocha (1970)
- Muzyka do filmu Palić czy nie palić w reż. Jana Tkaczyka (1970)
- Muzyka do filmu Fakty i ludzie w reż. Roberta Stando (1970)
- Muzyka do filmu Poznań 1939-42 w reż. Antoniego Staśkiewicza (1970)
- Muzyka do filmu Dwaj żołnierze w reż. Krzysztofa Gradowskiego (1970)
- Muzyka do filmu Champion w reż. Andrzeja Trzos-Rastawieckiego (1970)
- Muzyka do filmu Oczami przyjaciół w reż. Ludwika Perskiego i Leonida Machnacza (1970)
- Muzyka do filmu Młodzi z Brzózy w reż. Danuty Halladin (1970)
- Muzyka do filmu Do kroniki Krakowa w reż. Mariana Duszyńskiego (1970)
- Muzyka do filmu Martwa natura w reż. Marka Wortmana (1970)
- Muzyka do filmu Godzina 11:15 w reż. Ludwika Perskiego (1970)
- Muzyka do filmu Losy zamku, losy kraju w reż. Ludwika Perskiego (1970)
- Muzyka do filmu Funkcja w reż. Jerzego Jaraczewskiego (1970)
- Muzyka do filmu Pegeerowcy w reż. Krystyny Gryczełowskiej (1970)
- Muzyka do filmu Pory roku w reż. Jana Łomnickiego (1970)
- Muzyka do filmu Wszystkie nasze końskie sprawy w reż. Jana Łomnickiego (1970)
- Muzyka do filmu Polak jako taki w reż. Jana Łomnickiego (1970)
- Muzyka do filmu Pamięć w reż. Jana Łomnickiego (1970)
- Muzyka do filmu Polska przemienionych kołodziejów w reż. Jana Łomnickiego (1970)
- Animacje II na skrzypce i fortepian (1971)
- Metafrazy, balet (1971)
- Decet na zespół instrumentalny (1971)
- Muzyka do filmu Obcy w lesie w reż. Sylwestera Szyszko (1971)
- Muzyka do filmu Figurki z saskiej porcelany w reż. Krystyny Dobrowolskiej (1971)
- Muzyka do filmu Degustacja w reż. Jana Janczaka (1971)
- Muzyka do filmu Myszka w reż. Stefana Janika (1971)
- Muzyka do filmu Bachleda w reż. Zbigniewa Raplewskiego (1971)
- Muzyka do filmu Kowal z Gutanowa w reż. Włodzimierza Pomianowskiego (1971)
- Muzyka do filmu Maraton w reż. Tadeusza Makarczyńskiego (1971)
- Muzyka do filmu Osadnicy w reż. Ewy Kruk (1971)
- Muzyka do filmu Sceny z życia kapitana w reż. Marii Kwiatkowskiej (1971)
- Muzyka do filmu Wznoszę pomnik w reż. Jerzego Jaraczewskiego (1971)
- Muzyka do filmu Jacy będziemy w reż. Jerzego Kadena (1971)
- Muzyka do filmu U progu nowej ery w reż. Jerzego Kadena (1971)
- Habrokomes i Antia, balet (1972)
- In medio vero omnium resident sol, balet (1972)
- Muzyka do filmu Opowieść w reż. Marka Wortmana (1972)
- Muzyka do filmu Kopernik w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1972)
- Muzyka do filmu Sierra Costa Lima w reż. Józefa Bakalarskiego (1972)
- Muzyka do filmu Biało-czerwona na Huascaran w reż. Józefa Bakalarskiego (1972)
- Muzyka do filmu Gdynia 72 w reż. Sergiusza Sprudina (1972)
- Muzyka do filmu Antonio Gaudi w reż. Juliusza Janickiego (1972)
- Muzyka do filmu Fundamenty w reż. Jerzego Jaraczewskiego (1972)
- Muzyka do filmu Czas żywych w reż. Jerzego Jaraczewskiego (1972)
- Muzyka do filmu Pochód w reż. Tadeusza Makarczyńskiego (1972)
- Muzyka do filmu Jerzy Krawczyk: 1921-1969 w reż. Kazimierza Muchy (1972)
- Muzyka do filmu Ciemna rzeka w reż. Sylwestera Szyszko (1973)
- Muzyka do filmu Sanatorium pod Klepsydrą w reż. Wojciecha Jerzego Hasa (1973)
- Muzyka do filmu Zasieki w reż. Andrzeja J. Piotrowskiego (1973)
- Muzyka do filmu Z dziejów walk Batalionów Chłopskich w reż. Zygmunta Adamskiego (1973)
- Muzyka do filmu Pasowani w reż. Mariana Duszyńskiego (1973)
- Muzyka do filmu Harcerze Śląscy w reż. Antoniego Staśkiewicza (1973)
- Muzyka do filmu Trudne powroty w reż. Marka Wortmana (1973)
- Muzyka do filmu Plac Zamkowy nr 4 w reż. Ludwika Perskiego (1973)
- Muzyka do filmu Droga do pacjenta w reż. Krzysztofa Gradowskiego (1973)
- Muzyka do filmu Gniazdo w reż. Jana Rybkowskiego (1974)
- Muzyka do filmu Nicponie w reż. Leokadii Migielskiej (1974)
- Muzyka do filmu Kalendarz warszawski w reż. Tadeusza Makarczyńskiego (1974)
- Muzyka do filmu Kazimierz Wielki w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1975)
- Muzyka do filmu Trzy kolekcje w reż. Ireny Kamieńskiej (1975)
- Ballada na smyczki (1978)
- Muzyka do filmu ... Gdziekolwiek jesteś, Panie Prezydencie ... w reż. Andrzeja Trzos-Rastawieckiego (1978)
- Muzyka do filmu Bilet powrotny w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1978)
- Muzyka do filmu Próba ognia i wody w reż. Włodzimierza Olszewskiego (1978)
- Muzyka do filmu Sto koni do stu brzegów w reż. Zbigniewa Kuźmińskiego (1978)
- Muzyka do filmu Biostymulacja w reż. Wacława Florkowskiego (1978)
- Muzyka do filmu Na własną prośbę w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1979)
- Muzyka do filmu Strachy w reż. Stanisława Lenartowicza (1979)
- Muzyka do filmu Śnić we śnie w reż. Janusza Nasfetera (1979)
- Muzyka do filmu Opowieść o zwyczajnym mieście w reż. Tadeusza Makarczyńskiego (1979)
- Muzyka do filmu Urodziny młodego warszawiaka w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1980)
- Muzyka do filmu Bołdyn w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1981)
- Muzyka do filmu Nieciekawa historia w reż. Wojciecha Jerzego Hasa (1982)
- Muzyka do filmu Popielec w reż. Ryszarda Bera (1982)
- Muzyka do filmu Pastorale heroica w reż. Henryka Bielskiego (1983)
- Muzyka do filmu Kamienne tablice w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1983)
- Muzyka do filmu Szkoda twoich łez w reż. Stanisława Lenartowicza (1983)
- Muzyka do filmu Pismak w reż. Wojciecha Jerzego Hasa (1984)
- Muzyka do filmu Kim jest ten człowiek w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1984)
- Zaświt na głos i zespół instrumentalny (1998)
- Arbor vitae, oratorium na głosy solowe, chór i orkiestrę (2002, 2006)
- Intermezzo pastorale na orkiestrę (2002, 2006)
- Czerwony księżyc, cykl pieśni na sopran i orkiestrę (2004)
- Szepty i krzyk marzeń na wiolonczelę solo i orkiestrę kameralną (2005)
- Koncert na dwoje skrzypiec (2006)
- Preludia na fortepian (2006)
- Cztery kolory na dwoje skrzypiec i orkiestrę (2006)
- Norwidiana, poemat symfoniczny na 2 soprany, mezzosopran i orkiestrę (2008)
Podobne
Muzyka FRYDERYK CHOPIN, PIEŚNI I PIOSNKI OP. 74
Fryderyk Chopin: Pieśni i piosnki op. 74. "Życzenie", "Wiosna", "Smutna rzeka", "Hulanka", "Gdzie...
Zobacz także
Film "Toys"
Film dokumentalny w reżyserii Andrzeja Wolskiego z 2011 roku zrealizowany przez Instytut Adama Mickiewicza w Warszawie w cyklu "Przewodnik do Polaków"...
Film "Przewodnik do Polaków"
Pięć filmów dokumentalnych o polskim rocku, modzie, zabawkach, himalaizmie i seksie w czasach PRL-u tworzy "Przewodnik do Polaków"...
Najczęściej czytane
- Muzyka
Fryderyk Chopin - Muzyka
Stanisław Moniuszko - Muzyka
Polski jazz - Muzyka
Ignacy Jan Paderewski - Muzyka
Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina







